Haingo, 1 van de 1459

Even een voorbeeldje van een van de 1459 patienten die we hebben geholpen dit jaar op het schip. Dit is Haingo. Haingo is 2 weken geleden naar huis gegaan. Ze is blij, en mama ook. Dat was niet zo toen ik haar 6 maanden geleden zag tijdens een van onze screeningen in Manakara.

Mama bracht haar naar ons toe, en mijn collega’s stuurden haar door naar mij, nadat ze geconstateerd hadden dat ze een gespleten lip en gehemelte had. Ja, daar kunnen we wat aan doen, even een afspraak maken. We regelen het vervoer voor je, en dan fixen we dit. Ik had moeder al ingeboekt voor een afspraak 4 weken verder weg, omdat dat de eerstvolgende mogelijkheid was dat we plek hadden.

Continue reading

Uncomfortable

When’s the last time you felt uncomfortable? Truly, deeply uncomfortable? My last time was a few weeks ago.

Back then, I told you about baby Rosella. A young girl with a cleft lip who came to us with nothing more than her clothes and some water. I told you about how we picked her up from Bekadoka, an obscure village which has less in it than your average first-world home. To me, it looked like they had nothing … Just before Christmas, we were able to fly her back home. As I watched Rosella sleep on my lap for those two hours, I couldn’t help but fall into deep thought.

Continue reading

Oncomfortabel

Wanneer was de laatste keer dat je jezelf oncomfortabel voelde? Écht oncomfortabel. Voor mij was dat een aantal weken terug.

Ik vertelde toen over baby Rosella. Een jong meisje met een gespleten lip die naar ons toe kwam met enkel de kleren die ze droeg en wat water. Ik vertelde je hoe we haar ophaalde uit Bekadoka. Een plek waar zoveel minder is dan in jouw eigen dorp of stad. Naar mijn idee was er werkelijk niets… Vlak voor kerst mochten we haar terug brengen naar huis. Tijdens onze twee uur durende vlucht dacht ik over het volgende na terwijl Rosella op mijn schoot lag te slapen.

Continue reading

WOW

Herinner je je Fitia nog? Zo niet, klik dan even hier

Vorig jaar in Januari, zat ik bij Fitia in huis, in hun huiskamer wat ook gelijk hun slaapkamer was. Het huis was gevuld met zorgen, pijn, verdriet en wanhoop. We namen een gok om Fitia mee naar het schip te nemen. We wisten niet wat de uitkomst zou zijn.

Continue reading

Het is ook altijd hetzelfde liedje

Een blog schrijven staat al zo lang op mijn to-do lijstje. Het wilde niet echt lukken. Ik bedoel…… dit is ons vierde jaar Mercy Ships. En mijn 3e jaar bij het screenings team. Ik denk elke keer als ik een blog moet schrijven: “Ja, ik kan wel weer vertellen over de screening die ik doe, maar iedereen kent het verhaal inmiddels wel. Lange dagen, duizenden mensen in een rij, wachten op hoop en genezing. Bla bla bla.” En ja, het is geweldig, maar het is ook moeilijk. Het is moeilijk om nee te moeten zeggen tegen mensen en hun laatste hoop uit hun ogen zien wegvloeien. Maar dit hebben jullie allemaal al meerdere keren van mij en Ruben gehoord. En zitten jullie nou wel te wachten op weer zo’n zelfde verhaal?

Continue reading

Ready, Set, Go

Vandaag een week geleden kwam de ‘Africa Mercy’ aan in Madagascar. Gemixte gevoelens wat ons betreft. Natuurlijk zijn we blij, maar we genoten van het ‘normale’ leven in een appartement. Werken, boodschappen doen, eten koken en ’s avonds niks doen. Het schip is een compleet andere wereld. De ‘community’ is niet veranderd en het is te gek om zoveel mensen om je heen te hebben die om je geven en het leuk vinden je weer te zien. Toch kan het ook vermoeiend zijn. Niet de mensen, maar het leven in een gemeenschap. Zodra ik mijn cabin uitloop ben ik onderdeel van die gemeenschap en dat komt met bepaalde ‘gewoontes’.

Continue reading

Back on Track

2 weken geleden hebben we ons wereld tournee afgesloten. Mirjam is weer begonnen met screening en ik zit op dit moment in een hotel in Antananarivo samen met de ‘Executive Director Mercy Ships Global’ (Bryce Wagner) en videograaf (Josh Callow). We nemen de volgende field service door en evalueren mijn belevenissen van de zomer. Mijn tijd in New York, maar ook in Texas zijn enorm leerzaam geweest. In New York ben ik bij charity: water geweest en heb daar een week mee mogen lopen.

Continue reading

U.S. of A

Naar Amerika gaan is geen straf. Dat zullen de meesten van jullie met ons eens zijn. Na 3 weken in Nederland te zijn geweest vertrokken we voor de zoveelste keer met het vliegtuig naar een nieuwe bestemming. Het begint bijna ‘gewoon’ te worden. Afgelopen jaar is ons meest intensieve jaar geweest. We hebben harder gewerkt dan ooit en wij hebben daar met z’n tweeën onbewust wel wat onder geleden. Die 3 weken in Nederland gingen ontzettend snel voorbij. Ik (Ruben) moest daarvan nog 5 dagen naar Barcelona waar ik met de verschillende directeuren van Mercy Ships kantoren een meeting mocht bijwonen. Er werd besproken hoe we nog beter kunnen laten zien als organisatie wat we doen en waarom we sponsors nodig hebben. Erg interessant om te leren dat elk land een andere ‘markt’ heeft. Wat in Duitsland werkt, doet het niet per definitie in Nederland net zo goed en wat in Amerika fantastisch goed werkt, vinden mensen in Australië weer helemaal niets. Marketing en communicatie. Soms lastig te rijmen met het werk wat we doen en de patiënten die we volgen. Zo sta je oog in oog met dat kindje waar je van weet dat we slecht een tijdelijke oplossing bieden voor haar aandoening en de volgende dag debatteer je over welke foto meer indrukt maakt bij de supporters van Mercy Ships.

Continue reading

Mijn Muze

Nog 2 weken voordat we weer voor even naar Nederland gaan en we weer een field service afsluiten.
En er is altijd die ene patient. Die je nooit zal vergeten.

 

Voor mij, dit jaar was het Fitia. Twee jaar oud. In January waren we in Mahajanga. Een plaats in het noordwesten van Madagascar. Op zijn minst 3 dagen reizen van Tamatave. De plek waar het schip ligt. Aan het einde van onze laatste dag screenen in Mahajanga kwam een hopeloze moeder naar ons toe. Ze had haar dochter bij zich. Haar dochter had een grote infectieuze brandwond in haar neck en over haar borst. Fitia was 4 maanden daarvoor verbrand omdat zee en pot heet water over haar heen trok. Haar ouders brachten haar naar de dokter en hadden geld voor 1 tube zalf met antibiotic. Natuurlijk was dat niet genoeg voor dezegrote brandwond. Op zoek naar een andere manier om Fitia te helpen brachten ze haar naar een locale genezer. Deze gaf het advies om elke dag op de wond te spugen. Dit zou het helings proces versnellen. Na 4 maanden was haar brandwond geinfecteerd en onmogelijk te genezen. In het gunstigste geval zou Fitai een ernstige contractuur van haar nek oplopen, in het slechtste geval zou ze komen to overlijden aan haar infectie.

Continue reading

Sambany

My name is Sambany and I’m from Madagascar. Don’t let the huge tumour on my face frighten you. I’m just a normal guy like your son or your brother or your dad! Although you might find it a little disturbing to watch my story, it does have a happy ending and it is one you NEED to see!