LITTLE DO WE KNOW

Vandaag, 1 week geleden, liepen we door de vertrekhal van Brussel. Sinds dien zijn er al zoveel gedachten door ons hoofd geschoten. Waarom doen we dit, waar zijn we in vredesnaam, wat een lekker weer, wanneer word ik ziek, ik dacht dat ik goed engels sprak, waarom ruiken de patiënten hier niet gewoon lekker, voldoet het aan onze verwachtingen, hadden we eigenlijk wel verwachtingen enz… Wat wisten we er nu eigenlijk van.

Van verschillende mensen hebben we gehoord dat de Africa Mercy iets anders is dan Africa. We beginnen dat, na slechts 1 week, wel te begrijpen. De verschillen tussen het leven aan boord en het leven in Africa zijn groot. We hebben airco aan boord, wat maakt dat het temperatuurverschil met buiten zo’n 10 tot 15 graden is (en dat wordt de komende weken alleen nog maar groter, aangezien het warmer wordt). In onze cabin is het behoorlijk koud. We slapen onder een dik dekbed, terwijl het buiten rond de 35 graden is. Het eten is bijzonder goed geregeld. Als je wilt kun je 3 keer per dag warm eten en er ontzettend veel keus. ‘s Ochtends kun je kiezen uit 3 verschillende soorten brood, is er een saladebar en verschillende soorten cereals. Dan kun je je sla nog in 6 verschillende sausen onderdopen, zijn er meerder soorten pindakaas waar je uit kunt kiezen en minstens zoveel soorten jam, kun je tosti’s maken en… ga zo maar door. Boven op het dek is een zwembad, wat echt heerlijk is! Dan is er natuurlijk de starbucks waar ze echt goede koffie hebben en wat een beetje volstaat als het Ledig Erf in Utrecht, omdat ze na je late dienst nog open zijn. Helaas hebben ze er geen bitterballen… Er is een winkel aan boord waar je van alles kunt kopen. Van toiletpapier tot kwarktaart ingrediënten. Je begrijpt, je hoeft het schip niet af. Nu, dat is precies wat kan maken dat je niets van Africa ziet. Het is makkelijk om hier te komen te werken en te leven op het schip en het enige wat je van Africa mee krijgt is het uitzicht wat je hebt vanaf dek 7 en 8, wanneer je even naar buiten gaat om op te warmen.

Mirjam en ik zijn niet bepaald zo ingesteld en gezien de periode die we hier zullen zijn is het absurd om te denken dat je het land niet in zou gaan. Gelukkig zijn er naast het schip veel projecten buiten het schip om te bezoeken en worden er door andere bemanningsleden veel events georganiseerd buiten het schip. Frisbee spelen op het dock, weekendje naar de eilanden, voor de kust, een trip landinwaarts, naar watervallen of een ander project van Nederlanders, ‘s ochtends hardlopen met een groep (06.00h.!!!!) of naar Riviera hotel voor een goede lunch en zwemmen met uitzicht op zee. We hebben niet echt veel gedaan wat dat betreft, maar zijn vooral bezig met settelen en gewend raken aan het “ship life” Mede daardoor hebben we ook gisteravond (vrijdagavond) het country line dancing klasje van Gabe en Rachel moeten missen :-) Sommige dingen moet je niet willen. We zijn en blijven Nederlanders met een bepaalde waardigheid en trots. We zijn met zo’n 430 mensen op het schip. De grootste groep is Amerikaans, daarna komen de Nederlanders. Prettig, want Nederlanders begrijpen Nederlanders. Zo gaat dat. We houden van sarcasme, hebben een iets ander gevoel voor humor, kunnen heerlijk zeiken en zijn lekker recht door zee. Allemaal dingen die in de engelse les op de middelbare school niet echt aan de orde komen.

Ondertussen is het verloop van mensen op het schip behoorlijk. Aangezien er veel mensen voor 8 weken komen vertrekken er dit weekend weer veel mensen naar huis. Je voelt je een beetje een inbreker in het begin, omdat je merkt dat je een soort van hechte familie binnendringt, maar je ziet ook dat er ruimte is voor nieuwe mensen en dat merk je. Je kunt van alles vinden van Amerikanen, maar ze maken wel dat je je welkom voelt. Iedereen (ook niet Amerikanen) is erg aardig hier. We voelen ons welkom en mensen zijn ontzettend blij dat we er zijn.

Op het moment hebben ze nogal een tekort aan verpleegkundigen. Hierdoor is er een afdeling gesloten. Naast dat, hebben ze problemen met de anesthesie machines. Er is er op dit moment maar 1 die werkt van de 6 machines die er zijn. Begin november komt er iemand van de firma die de machines heeft geleverd om ze te maken. De grote operaties waar de maxillofacial surgery onder valt wordt op het moment nog niet zoveel gedaan. Dit zijn de operaties die op onze afdeling terecht komen. Deze week hebben we onze oriëntatie gehad op de IC en ward D (afdeling D) Hier zullen we tot januari werken. De tumoren die we gezien hebben zijn gigantisch. Wanneer je een gezwel ter grootte van een voetbal kunt weghalen, dan kan het niet anders dan dat je een mensenleven verandert en iemand hoop geeft. Bringing hope and healing into an ocean of need. Ik snap  het nu nog beter.

We zijn dankbaar dat we zo goed zijn ontvangen en we ons welkom voelen naast alle nieuwe dingen waar we aan moeten wennen. Naast dat ondervinden we nog wel wat kleine problemen met de taal. Engels is niet verschrikkelijk moeilijk, maar alle vaktermen en de combinatie van een nieuwe afdeling met z’n eigen gewoontes, materialen en manier van werken met engels als voertaal, vergt een hoop concentratie/ energie.

17 thoughts on “LITTLE DO WE KNOW

  1. He Ruben en Mirjam!

    Fijn om jullie eerste indrukken te lezen. Dat verschil tussen schip en land had ik eerlijk gezegd al wel verwacht, naar aanleiding van wat ik van jullie gehoord had, maar ik kan me voorstellen dat de realiteit dan alsnog kan ‘teleurstellen’. Gelukkig is er voor jullie dan ook voldoende mogelijkheid om tóch die boot af te komen! Houd ons op de hoogte, ik ben bij dat ik er op deze manier bij kan zijn.

    Groeten,
    Matthijs.

    p.s. Amerikanen, ze zorgen inderdaad wel dat je je welkom voelt, maar ze zijn de volgende dag je naam ook weer vergeten, dus pas op :)!

  2. Wat een heerlijk stuk! Super tof om jullie ervaringen enzo te horen. Super trots op jullie en dat jullie je tijd en leven hiervoor inzetten! Zet em op!

    Groeten Helmert

  3. Mooi dat ik jullie weblog via Facebook tegenkom. En met plezier het eerste bericht lees. Ik hoop jullie blog bij te houden.

    Groet,
    Joop

  4. Super om via deze weg mee te kunnen leven met jullie wel en wee! Begrijpelijk dat het even wennen is (en misschien ook wel blijft?) We hopen dat jullie gauw helemaal “gesettled” zijn en dat het Engels als vanzelf gaat! (kinderachtig trouwens van die countrydance les, hadden jullie best even aan mee kunnen doen, zonder al die smoesjes… ;-) We wensen jullie echt een heel bijzondere, gezegende tijd, waarin jullie ook echt tot je doel mogen komen en anderen door jullie heen gezegend worden! We blijven jullie volgen! Liefs Maarten en Roos

  5. dag lieve Ruben en Mirjam,
    wat een ervaringen nu al!Tof om deze zo te kunnen volgen.
    En fijn om te horen dat jullie je welkom voelen. Jullie zullen de komende maanden waarschijnlijk mooie vriendschappen krijgen en mooie avonturen met elkaar beleven, zo te lezen.
    Geniet ervan en zegen in het werk wat jullie doen mensen!

    liefs,
    Gertie

  6. Fijn om jullie verhalen te lezen. Klinkt indrukwekkend. Zeker die grote tumoren. Ben erg benieuwd hoe het werk zal bevallen als jullie een beetje zijn gewend daar. En de volgende keer gewoon mee doen met de line dancing hoor. + fotomateriaal daarvan! Kan niet wachten…..
    Groetjes Maartje

  7. Lieve schatten! Wát veel indrukken! Ik ben trots op jullie.
    Wát een contrast!!! Het schip en Afrika. Dat vraagt wel even “nadenken”. Maar jullie gaan daar balans in brengen. Daar heb ik alle vertrouwen in.
    Dikke kus, Mam.

  8. Gaaf om van jullie te lezen. Niet te lang, niet te kort, lekker persoonlijk, Houden zo!
    Wat mij betreft nog 7 maanden en een paar nachtjes :-)
    Onno

  9. lieve kienders,

    Heerlijk om jullie verhaal te lezen op de leuke “rubenmanier”. De eerste week is om en ik ben supertrots dat ik jullie (schoon)mama mag zijn . Denk aan jullie en bid voor jullie.

    XX
    mam

  10. Heeee, wat fijn om te lezen dat eerste indruk en kennismaking goed is! Ook superleuk om de eerste foto’s te zien, hopelijk laat de verbinding nog veeeel meer foto’s toe. Denk veel aan jullie, helemaal nu ik zowel in jullie TFC zit als die van Sibren; zit erover te denken om parttime te gaan werken om deze functie waardig te vervullen ;)
    Nu er een tekort is aan vpk’s zijn jullie helemaal onmisbaar, veel succes!!
    Liefs vanuit koooooouuuuddddd (lees -4 C) Utrecht. xx

  11. Leuk om jullie verhaal te lezen. Ben benieuwd hoe jullie het daar op de IC zullen hebben. Maar nog meer hoe jullie het echte Afrika zullen beleven. Liefs Sylvia

  12. Hallo lieverds

    Even een berichtje van je zussie en co. Wat fijn om te lezen dat jullie je welkom voelen. k Kan me voorstellen dat het nu wel echt wennen is. Maar wel heerlijk om een fijne kamer te hebben. De wc is dan wel niet met zon mooi bloemetjestegeltje, maar ik denk dat het mee valt met waar jullie op gerekend hadden.

    Wij hebben hier een heuse MKZ virus achter de rug, met een zielige Juda en toen een zielige Lisa. Allemaal blaartjes in de mond, ach en wee. En…………. Levi heeft zijn bril. Hij vindt em helemaal geweldig en houdt em keurig op. Hij is blauw, dus..

    Voor de rest niet heel veel te melden.
    Nog even een grapje. Juda zit achter in de auto en zegt. Ik ben geen baby meer he´ ´Nee dat klopt Juda´ ´Ik ben al bijna u he´ (want u is voor grote mensen) ´Nou Juda dat duurt nog wel even hoor. ´Jaha nog 20 euro en dan ben ik u…….. Dus dan weet je hoe het hier werkt.

    Een lieve groet van ons allemaal hier en tot schrijfs.

  13. Hey! Leuk om te horen hoe het met jullie is. Vervelend he dat je bij aankomst merkt dat je Engels minder goed is dan je dacht. Je zult verbaast staan hoe anders dat is aan het eind van jullie avontuur daar.
    Al zeeziek geweest of valt dat wel mee op zo’n groot schip?
    Geniet ervan!! Fraukje

  14. heej scheten!!

    africa (mercy) is alweer een stukje rijker geworden omdat jullie er zijn… ’cause, yeah, you great guys, you have a Great God, Who brings hope & life!!!

    ik ben ZOOOOOO trots op jullie!!!
    kusje

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*