I’m leavin’ now

Het is twee weken geleden dat we een blog schreven over Thierno. Het voelt wat ongemakkelijk om daar over heen te stappen en door te gaan naar een volgend verhaal. Thierno is afgelopen week ontslagen. Veel patiënten komen en gaan en natuurlijk is elk verhaal, van elke patiënt, bijzonder. Thierno zijn verhaal is zo’n verhaal waarin je wordt opgezogen. Zijn vertrek is niet onopgemerkt voorbij gegaan. Op de afdeling werd gedanst, gelachen en waren vooral Thierno en zijn moeder ontzettend dankbaar. Ik weet dat we thuis op de IC na een “dankjewel” graag toch ook taart hadden gehad. Het schiet me nu pas te binnen. Ik heb geen moment aan taart gedacht. We zijn zo enorm blij voor hem. De komende tijd zullen we hem nog geregeld zien, wanneer hij voor wondverzorging en controle langskomt bij outpatients. Vergelijkbaar met een polikliniek. De foto hieronder is een van de eerste die hij na de operatie heeft laten maken. Voor de operatie werd hij (begrijpelijk) niet graag gefotografeerd. Het is moeilijk te zien wanneer je maar een foto hebt gezien, maar ik kan vertellen dat hij straalt. Zijn leven is compleet veranderd.

 We hebben een aardig drukke week gehad. Toen we 4 weken geleden arriveerden werden we daar al voor gewaarschuwd. Voor je het weet ben je overal bij betrokken. Het meeste wat we naast ons werk hebben gedaan afgelopen weken, hebben we zelf voor gekozen. Dinsdagochtend om 03.30h. gaat de wekker. Mirjam heeft geen oog dicht gedaan, mocht ze daar überhaupt tijd voor gehad hebben. Vier uur slapen, dat slaat natuurlijk nergens op. Ik heb het gevoel dat ik slechts met mijn ogen geknipperd heb. De discussie of je voor dit tijdstip een ochtend- of een avondmens moet zijn laat ik even in het midden. Vandaag gaan we mee met de eye-screening. We moeten om 04.00h. in de auto zitten en we zijn vandaag vrijwilliger in het team voor security. Ik ben een aantal dagen daarvoor naar de 06.00h. workout geweest, dus aan mijn gespierde torso zal het niet liggen. Ik straal autoriteit uit en ben bewapend met allerlei imponerende security gadgets. Mirjam heeft haar blauwe ogen en geloof me, wanneer ze je daarmee doordringend aankijkt,… you know you’ve crossed the line!

Het is een uur rijden en het is nog aardedonker. Ik begrijp nog niet helemaal waarom we zo vroeg weg moeten, terwijl het screeningsteam pas om 07.00h. aanwezig zal zijn. Het wordt al snel duidelijk wanneer we aankomen bij de kliniek. Buiten de poort staan honderden mensen te wachten. Samen met Melanie (hoofd security) doen we een telling. Ik de mannen, zij de vrouwen. Zodra je begint te tellen, gaat iedereen in een rij staan. Het gaat dus niet zozeer om het aantal, maar om orde. Na nummer 300 liggen er nog zo’n 200 stenen in een rechte lijn over de weg. Het doet me denken aan de vrijmarkt. De plekken zijn gereserveerd. Ik zie het verschil niet tussen de stenen en ben van mening dat de patiënten met oogproblemen dat ook niet zullen zien. Daarvoor komen ze immers naar de eye-screening…. Toch? Mijn vermoedens worden al snel bevestigd wanneer er een groepje mannen begint te vechten om hun plek. In no time is het een chaos en ik voel me een Ajax supporter die per ongeluk op de Bunnik Side zit. Oftewel ik voel me niet geheel op mijn gemak. Mijn zonnebril opzetten om mijn spanning te maskeren heeft nog geen zin, want het is nog steeds zwart. Van de nacht, van de mensen en dat maakt dat ik met mijn bleke snoet en fluorescerende hesje als een soort lichtbaken functioneer. Op dit moment was ik, in elk opzicht, liever Mohammed Ali. Melanie staat alweer bij de poort en schreeuwt door de portofoon dat we terug moeten komen omdat het onrustig wordt. ,,Goh, je meent het” Ik haast me terug en zie dat Mirjam het maar al te mooi vind en nog vrolijk voor de poort staat en kijkt hoe er wordt gevochten om een plekje. We verdwijnen achter de hekken en herhalen dit kunstje nog een aantal keer. Uiteindelijk lijkt er iets van orde te ontstaan, maar het is telkens van korte duur. Ons werk is voor nu vooral binnen. Mensen met staar worden vandaag geholpen, althans die kunnen naar het schip komen. Alle mensen met andere aandoeningen worden op dit moment niet geholpen en dat maakt het lastig omdat we die moeten wegsturen. Veel mensen begrijpen het niet en proberen alsnog in de rij met geselecteerde patiënten te komen. Bewapend met wat franse woorden stuur ik ze terug naar de juist rij. Die gaat richting de uitgang en met wat papiertjes met uitleg/ voedingsadvies lopen ze naar de uitgang. Bij de uitgang probeert de politie mensen naar binnen te duwen die dan de rij kunnen overslaan. Maar dat kan natuurlijk niet. Ik zwaai met m’n porto, heb inmiddels mijn zonnebril op en discussieer met  soldaten en de gendarmerie. Mijn Frans gaat niet verder dan  “reviner a la ligne” De daaropvolgende vragen beantwoord ik in het Nederlands. Mocht er iemand via een andere ingang naar binnen proberen te komen dan waarschuw ik iemand anders en worden de mensen door andere agenten weer naar de rij buiten gebracht. We kunnen er om lachen, maar het is ook triest. Het hek sluit en er staan nog een paar honderd mensen te wachten. Die komen vandaag niet aan de beurt. Leg dat meer eens uit. We hebben zo’n 700 mensen gezien. 180 mensen komen binnenkort voor een cataract operatie naar het schip.

De terugweg doen we in colonne, want er is een curfew voor de hele dag ingegaan. Het is politiek wat onrustig door een incident in de stad, vorig week. Het schijnt dat er geprotesteerd gaat worden en alle teams moeten zo snel mogelijk terug naar het schip. Wanneer je niet voor werk de stad in hoeft, wordt je verzocht op het schip te blijven. Gelukkig blijft het rustig.

De rest van de week werken we en hebben we een afscheidsdiner met drie Nederlanders die ons gaan verlaten. Wel jammer, maar zo zullen we de komende tijd wel meer mensen moeten uitzwaaien die je liever nog een tijdje bij je had gehad.

Vandaag is Mirjam naar de vrouwen gevangenis. Voor deze gelegenheid luister ik Johnny Cash en heb ik me geïnstalleerd in “midships”, samen met Josien. Befaamd OK assistent uit Harderwijk en tevens collega van mijn schoonzus. We bespreken regelmatig wie van onze vrienden en familie hier ook kan komen werken. Dat zou sommige dagen wel makkelijker maken.

6 thoughts on “I’m leavin’ now

  1. Piiioehh! Wat een “mooi” verhaal en weer een bijzondere belevenis. De aantallen in cijfers die je noemt zijn al indrukwekkend, wat zal dan inderdaad zo’n lange rij mensen, die hulp vragen voor indruk maken.
    Leuke foto Mir, je ziet er stralend uit! Fijn!
    Dikke kus Mam.

  2. He lieve luitjes

    We denken heel veel aan jullie. Het is prachtig om door de verhalen een beetje een kijkje te mogen nemen, maar ik ben me ook heel bewust an het feit dat we het ‘alleen’ maar lezen. Lieverds wat zou ik graag even willen knuffelen, zien, ruiken, voelen… Nou ja of ik dat dan echt durf laat ik in het midden,

    We missen jullie erg. Maar zijn BIJZONDER trots. Zorg ook goed voor elkaar.

    kuskus je (schoon)zus

  3. Diep respect voor wat jullie doen. Met veel ontroering jullie verhalen gelezen. Heel veel zegen voor jullie werk!

    groet Jennifer (collega mam Hamer)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*