KNUFFEL EN EEN KUS

Zondagmiddag 15.00…. het is heel rustig op het schip. Ik zit in het ‘Starbucks cafe’. Wat helaas op zondag niet open is. Bijna in mijn eentje. Iedereen werkt of is de hort op. Dit is een perfect moment voor mij om heel sentimenteel te kunnen worden…. Helemaal als je via facebook alle gezelligheid van de decembermaand meekrijgt…. Sinterklaas, sneeuw, kerstbomen, wintersportvoorbereidingen (vooral van dat laatste krijg ik tranen in mijn ogen )…..

Maar in plaats van sentimenteel te worden kan ik beter wat emailtjes schrijven en misschien zelfs een stukje voor op de blog. Volgens Ruben is het het meest catchie als ik het over een bepaald onderwerp schrijf. Maar er is van de week niet 1 ding wat er voor mij uitgesprongen is.
Na een maand ga je ook hier een routine creëren. Ruben en mijn rooster zijn zoals thuis…. Onregelmatig en niet altijd samen. Geen probleem we zijn het gewend zeggen we dan. Ruben is naast  het werk ook heel erg druk met foto’s maken. Menig crewmember heeft zijn talent al ontdekt en Ruben wordt regelmatig gevraagd om foto’s te maken. Kerstkaartje hier ontwerpen, timelapsje daar maken….. Wat hij natuurlijk perfect uitvoert. Trots ben ik op hem.
Ik ga deze week beginnen op de afdeling om wat extra taken uit te voeren. Als Nederlander (dat wordt hier tenminste gezegd) heb je al gauw meer uitdaging nodig en zo zijn het volgens mijn teamleider dan ook de Nederlanders die vaak komen vragen om extra werk.
Dingen waar ik me misschien mee bezig ga houden zijn ‘speechtherapy’ voor mensen die geopereerd zijn aan hun gezicht. Verder zou ik graag een ‘voorbereidingsboek’ willen maken. Als kinderverpleegkundige heb je geleerd dat plaatjes beter werken dan uitleg. Nou ik denk dat dat voor hier ook geldt. Je kan een iemand uit Guinee wel uitleggen dat hij na OK een sonde zal hebben, maar ik denk niet dat iemand hier ooit een sonde heeft gezien. Een groot plaatjesboek moet er dus voor zorgen dat ze beter begrijpen wat er gaat gebeuren. Ik zie er erg naar uit om meer voor het ziekenhuis te kunnen betekenen. Ik met mijn enigszins kritische blik heb natuurlijk genoeg ‘verbeterpuntjes’ op te merken.

We hebben deze week samen in de nacht gezeten wat over het algemeen hilarische momenten oplevert. Sommige patienten zijn hier net zoals thuis hartstikke koekoek! Van een klein beetje medicatie zijn ze over het algemeen vrij snel onder de indruk, maar ze zijn dan wel zo eigenwijs dat ze naar het toilet willen lopen, en dan dus halverwege omvallen. Ruben’s patiënt klaagde over haar drain, en dat die eruit moest. Nee, zei Ruben: dat doen we morgen…. De volgende nacht klaagt dezelfde mevrouw over pijn, en daarbij dan de vraag of Ruben de drain weer even terug wil stoppen. Tuurlijk mevrouw… we stoppen de chirurgisch geplaatste drain zo weer even terug in uw kaak…. Ach.. het is overal hetzelfde.

Deze week ook mijn eerste teleurstelling meegemaakt. We hebben een patiënt op de afdeling die een ‘open ruggetje’ aka myelomeningocele had. Deze jongen is 16 jaar. Normaliter wordt zoiets in de baarmoeder of in de eerste dagen na geboorte gecorrigeerd. Niet wanneer je geen geld of specialist hebt die dat kan doen. Dan ben je 16 en loop je met iets levensgevaarlijks op je rug rond. Altijd hoofdpijn en last van je nek. Gelukkig kan Mercy Ships dit verhelpen en werd hij op het schip door een neurochirurg geopereerd. Maar goed…. Ook hier kunnen complicaties ontstaan. En helaas is zijn wond niet goed geheeld waardoor hij ‘hersenvocht’ aka liquor uit zijn rug lekte. Dit moest ontlast worden met een drain (is het nog te volgen) en nu heeft hij een bacteriële meningitis opgelopen (ontsteking van je hersenvliezen).  Hij is heel erg ziek en ligt op de IC. Van de week bedacht ik me in 1x dat hier iemand natuurlijk ook gewoon kan overlijden. We zijn hier op zo’n gecontroleerde manier bezig met operaties… er wordt nauwkeurig gescreend dat je er niet aan denk dat iets ‘mis’ zou kunnen gaan. Maar hier hebben we net zo goed te maken met complicaties die kunnen optreden. En dan heb je ineens een doodzieke patiënt. Waar je net zoals thuis met alle artsen en teamleiding op maandag in een gesprek zit met hoe ver je nog kan gaan in de zorg voor deze patiënt. Op de een of andere manier is dat confronterender dan wanneer dit thuis gebeurd. En probeer dan maar eens met 5 verschillende culturen te praten over behandelbeperkingen, comfort voor de patiënt, palliatieve zorg. Ja…. Hoe denkt iedereen daar eigenlijk over. Waar ben ik dan met mijn goede zorg, grote geloof en gebed. Ik snap er niets van. Ik zie alleen een moeder verscheurd van verdriet omdat haar zoon ziek is. Ze heeft de rest van haar kinderen al 2 maanden niet gezien en moest onlangs ervoor kiezen om 1 kind van school te halen omdat ze geen geld meer heeft om hem op school te houden. Met lood in mijn schoenen loop ik na het gesprek naar patiënt en moeder. Het enige wat moeder mij vertelt is dat ze dankbaar is dat wij zo goed voor hem zorgen. Ze is dankbaar voor de weken die hij hier zonder pijn in zijn hoofd heeft doorgebracht en dat zij de situatie en haar zoon overgeeft aan God (in haar geval Allah). Dan heb je niets meer te zeggen toch?

‘Een knuffel en een kus’ zeg ik altijd tegen Ruben. Ooit geleerd van een van mijn patiëntjes. Ik geef moeder en patiënt maar een knuffel en een kus.

Naast het werk in het ziekenhuis was er deze week ook veel tijd voor Sinterklaas en Kerst. Helaas komen we daar hier niet onderuit. Maar goed. Ineens hecht je veel waarde aan deze dingen. Lekker je tradities hoog houden. Ik heb me heerlijk uitgeleefd als zwarte Piet voor de kinderen en er is uitgebreid gedicht en geknutseld. Ik ben nog nooit zo blij geweest met mijn kadootjes. En er werd gevochten om de enige chocoladeletter die we hadden. Ondanks dat je iedereen niet of nauwelijks kent werden er toch de meest hilarische gedichten ter ore gebracht. Erg gezellig.

Goed dat was deze week… ik krijg nu een mailtje van mijn vader binnen die mij elke week heel trouw een update stuurt van de week…. Toch maar een sentimenteel traantje wegpinken dan.

LIEFS!

5 thoughts on “KNUFFEL EN EEN KUS

  1. Mirjam, je weet het, als jij emotioneel gaat zitten lopen te doen te wezen, dan zijn zowel bij Ruben als hier natuurlijk ook de waterlanders present. Ik vind het mooi om op de hoogte te kunnen blijven, vooral om ‘mee te maken’ hoe jullie je manifesteren binnen je werk, de organisatie en de gemeenschap. 10Q (ik volg Jesse’s voorbeeld maar even). Ik mis jullie allebei, Matthijs.

  2. Via facebook kwam ik op jullie site terecht. Ik vind echt dat jullie super tof werk doen en helemaal bijzonder om dit samen te doen. Jullie zijn vast een super team! Good luck!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*