MY DAY

Zo…. mijn dag vandaag zag er als volgt uit:

Het was mijn enige dagje vrij… het is zo tegen de kerst vooral heel erg druk met mensen die weggaan. En helaas zijn er weinig mensen die zin hebben om met de kerst hier te zitten. Ik snap het niet… want kerst vieren met 30 graden vind ik niet zo’n probleem. Enfin. Het resulteert wel in iets meer dan 40 uur per week werken. En heerlijk als je dan een dagje vrij hebt.

Vanmorgen besloten om met een collega mee te gaan naar een kliniek. Het is een kliniek gerund door katholieke nonnen (dit moet ik een pleonasme noemen). Ze hebben een kliniek waar ze op maandag kinderen bekijken, op vrijdag volwassenen en door de weeks vangen ze vrouwen op die kinderen hebben die ondervoed zijn. Supergaaf om te zien omdat ze dit doen met enkel 1 non die verpleegkundig geschoold is. Ik dacht: Leuk een dagje meekijken in de kinderkliniek. Maar och… ze zijn blij dat er een echte verpleegkundige is (of 2 in dit geval). Dus wordt je achter een tafeltje gezet. Je krijgt op een kladje geschreven wat voor soort medicatie ze in de kliniek hebben. En hup…. je eerste kind staat voor je neus. Nou beoordelen maar en medicatie voorschrijven…. ehh… ik ben geen dokter…. maar zij ook allemaal niet… en na even meegekeken te hebben zag ik dat de nonnen gewoon alles voorschreven  voor de klachten die moeders van kinderen opgaven. Dus een moeder zegt: Hoofdpijn (Paracetamol), Koorts in de nacht (Quinene(anti-malaria), Wormen (albendazole), Erge verkoudheid (antibiotica), uitslag (daktarin) en verder natuurlijk altijd Multivitamine, Ijzer. Goed…. als zij dat doen…. (wat echt niet goed is in mijn ogen)….. dan kan ik beter proberen om kinderen echt zo goed en kwaad als het kan beoordelen en proberen juist zo min mogelijk medicijnen te verstrekken. (In ieder geval geen antibiotica rondstrooien….)
Dus daar gaan we….. een echte triage….. longen luisteren, ziektegeschiedenis uitvragen…. Vaak valt het wel mee hoe ziek het kind is. En we proberen steeds maar weer uit te leggen dat kinderen bij een verkoudheid geen antibiotica nodig hebben en dat het juist slecht voor ze is. Het wordt niet erg begrepen… het lijkt in de meeste gevallen dat ze gewoon perse medicijnen willen hebben. Nou goed dan… multivitaminen kunnen ‘nooit’ kwaad. Veel vragen spelen door je hoofd.. Waarom zijn die moeders hier als hun kind niet echt ziek is? Willen ze medicijnen… gaan ze die aan het kind geven of proberen ze die te verkopen. Er zitten ‘gelukkig’ ook echt zieke kinderen tussen. Met koorts…. wormen…. malaria…..of een schimmelinfectie. Voor die mensen is het te gek dat je ze kunt helpen en dat voor hen het gratis is. Na 100 patienten gezien te hebben zijn we er wel klaar mee. Het is warm. En alles schreeuwt en roept. Kliniek gesloten. U mag volgende week weer terug komen. Geweldig dat de nonnen ondanks dat ze geen echte medische achtergrond hebben doen wat ze kunnen. We proberen nu vaker te gaan om ook juist de nonnen meer te leren…. In ieder geval moeten we ze aan het verstand brengen dat ze niet alle medicatie die ze hebben aan de kinderen voor moeten schrijven. Interessante ochtend. Helemaal omdat wanneer je weg loopt je in de ‘achtertuin’ langs een kippenhok loopt…. alleen zitten er geen kippen meer in, de kippen zijn vervangen door een krokodil. Ik vraag aan de non. een krokodil in jullie achtertuin? waarom? ‘Gewoon omdat het kan’.

Vies en zweterig kom ik terug. Lunch in het cafe. Heerlijk dat ik die niet zelf hoef klaar te maken. Ik loop langs het buffet en als ik wil kan ik 2x per dag warm eten. Maar na 2 weken heb ik me bedacht met de minimale beweging die ik hier doe ik me beter kan beperken tot 1x per dag warm eten. En smiddags maar sla met komkommer en tomaat (wat allemaal naar chloor smaakt, omdat we geen bacterien in ons eten willen). Waar zou Ruben zijn…. Ik loop naar onze cabin en vind Ruben daar. Zo schat… ook een lekker dagje vrij…..? Ja eh…. ik was vergeten dat ik een dag geruild had. Dus ik ben niet vrij. Maar moet vanavond werken. Dat is balen.
Vanmiddag zouden Ruben en ik samen een patient wegbrengen naar het Hope Center. Dat is een soort van opvang voor patienten van het ziekenhuis die alleen nog maar 1x per dag wondzorg oid nodig hebben. Dit zodat de doorstroom in het ziekenhuis gewoon lekker snel kan gaan. Ook hier moeten we aan productie denken. Alleen hadden we een patient die zijn hele leven al vanwege zijn ziekte Noma (een bacterie die uiteindelijk hele delen van je huid wegvreet) als ‘outcast’ geleefd had. Wij hebben een nieuwe neus voor hem gemaakt. :) Heel erg mooi geworden, maar hij is een beetje mensenschuw en hij heeft het behoorlijk moeilijk gehad in het ziekenhuis. Kon zich niet goed aanpassen. Ging af en toe flink uit zijn plaat. Maar met de weken konden wij als verpleegkundigen steeds beter met hem opschieten. Ruben is een echte ‘mon amie’ geworden van hem. En ik loop samen met hem hand in hand heen en weer in de gang. We waren bang dat de aanpassing in het Hope Center niet zo goed zou verlopen. En dat hij misschien weer uit zijn plaat zou gaan. Dus hebben we hem al dagen voorbereid. Ruben en ik dachten dat het een goed plan zou zijn om hem een beetje te settelen daar. Dus wij met z’n tweeen in de auto met de patient naar het Hope Center. Z’n plekje ingericht, hem geintroduceerd aan iedereen, overdracht aan de mensen die in het Hope Center werken en Ruben heeft nog een spelletje dammen met hem gedaan (Ruben wordt elke keer genadeloos ingemaakt). En beloofd om deze week een aantal keer terug te komen om hem op te zoeken. Verder zijn er nog veel andere oudpatienten die allemaal blij zijn dat je even langskomt.  We rijden terug naar het schip en Ruben gaat gauw aan het werk. Ik loop nog even langs de afdeling. Dan moet je altijd alle patienten even gedag zeggen. Veel lol en knuffels.

Om 15.30 is er een ‘Dress ceremony’. Dat is voor de vrouwen die een VVF hebben (maar inmiddels niet meer). Deze vrouwen zijn  jong zijn uitgehuwelijkt, veel te jong een kind krijgen, een gecompliceerde bevalling, kindje overleden, en een vesicovaginale fistel hebben. Ze zijn incontinent, worden door hun man verlaten, verstoten door hun familie en leven vaak in afzondering. Wat een schrijnende gevallen. Dus wanneer de operatie gelukt is en ze ‘droog’ zijn. Krijgen ze wanneer ze naar huis gaan een ceremony. Ze mogen hun verhaal vertellen en daarna krijgen ze nieuwe kleren, en wat spullen om ‘een nieuw leven’ te beginnen. Wat gaaf is dat. Levens veranderen…. tranen trekkend.

Na de dress ceremony probeer ik een aantal mensen te mobiliseren om naar de andere kant van de stad te lopen om de zonsondergang te bekijken. Maar daarvoor lijkt niemand in de mood te zijn. Dan maar eten en de zonsondergang op het dek van het schip bekijken. Ook niet per se een probleem. Oh ja.. maandag was mijn vrije dag. dus ik moet even de was doen. Ondertussen kom je 5 mensen tegen met wie je ‘smalltalk’ hebt en dan krijg je email van je moeder, schoonmoeder. En moeten er natuurlijk ook kerstkaarten geschreven worden. Wasje uit de wasmachine, en weer in de droger. Nog even buiten op het dek naar de boven het water uit springende vissen kijken en de was uit de droger halen… nog niet klaar… dan maar even langs de afdeling om te vragen of Ruben de was uit de droger wil halen. Nog een keertje alle patienten gedag zeggen en dan maar naar bed. Morgen weer dagdienst. 6.00 opstaan is geen pretje :)

Sleep well Africa Mercy.

 

Ik heb begrepen dat Ruben na zijn dienst nog even zichzelf nuttig heeft gemaakt in het Starbucks cafe. Koffie maken voor alle mensen die in de nachtdienst zitten. De schat!

One thought on “MY DAY

  1. Mooi verhaal weer, schat + de mondelinge versie net aan de telefoon.
    Geweldig!
    We spreken elkaar gauw weer. Geniet en sterkte met alle drukte.
    Je hoeft gelukkig niet in ellelange rijen ter staan bij Appie. :-)
    Kus.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*