Kerstvakantie en zo verder…

Na alle festiviteiten waaronder kerst en de jaarwisseling, kunnen we weer over tot de orde van de dag. Dat lijkt me in elk opzicht een goed plan. Ik ben altijd zo verzadigd van de kerst. Dit jaar dacht ik daar even aan te kunnen ontsnappen, maar niets was minder waar. Kerst was “all over the place” Volgens mij hadden we dit al subtiel genoemd in een van de blogs of in een van de nieuwsbrieven. Het zou mij ook niet helpen wanneer we zouden blijven plakken aan het kerstseizoen. Je kunt niet het nieuwe jaar beginnen wanneer je probeert vast te houden aan een periode van het jaar die door veel mensen wordt bestempelt als de mooiste tijd van het jaar. Nee, we gaan verder, vooruit en beginnen met een nieuw jaar.

Ik hoop dat het voor veel patiënten een bijzonder jaar wordt, waarin ze een nieuwe start kunnen maken. Waarin ze geholpen worden en niet meer achtervolgt worden door hun verleden. Vaak een verleden waarin ze zijn afgekeurd door hun naasten en aan de kant zijn gezet vanwege een “zichtbaar” mankement. Een tumor, een aangeboren afwijking of een vergroeiing door vitamine gebrek. Voor veel patiënten wordt hoop voor de toekomst iets tastbaars. Het is makkelijk om tegen iemand te zeggen; Morgen gaat het beter, of; Het komt wel goed. Dat is makkelijk gezegd, maar wat als je niet meer meetelt, dan heb je niets aan een dergelijke boodschap. De beste wensen dan maar. Gelukkig kunnen we voor veel van die mensen iets betekenen en kunnen we hun toekomst inderdaad hoopvol maken. Het lied “Hoopvolle Toekomst” heeft sinds we hier zijn, meer betekenis gekregen dan ooit tevoren. Vooral omdat “hoop voor de toekomst” hier tastbaar is geworden.

Na de kerst zijn we vertrokken naar Daleba voor 5 dagen “vakantie”. Lydia Marx had een trip gepland en samen met nog 10 anderen zijn we mee gegaan om 3 dagen te hiken. Supertof, want we hebben eindelijk de kans om iets anders van Guinea te zien dan alleen maar de haven en de stad Conakry. Beide staan namelijk niet echt model voor de rest van het land. Natuurlijk probeerden we op tijd te vertrekken en het leek allemaal te mooi om waar te zijn. Nick had een busje geregeld en die was aardig mooi, maar na 10 minuten deed het busje het niet meer. Taxibusje 2: Een oerdegelijke Toyota die werkte, maar wel (na 5 minuten) zonder deur omdat ik dacht ‘m iets harder te moeten dicht schuiven. Taxi chauffeur bleek uiteindelijk ook geen zin te hebben om diezelfde dag nog naar Daleba te rijden, dus we stappen uit en kijken of we kunnen vertrekken met taxi busje nummer 3. Opnieuw een Toyota en wanneer we alle 13 in het busje zitten, besluit de chauffeur van de gelegenheid gebruik te maken en propt nog 5 afrikanen extra in het busje en vraagt vervolgens of we wel extra willen betalen voor onze bagage, want die past niet meer in het busje en moet op het dak. Nadat we nog 20 minuten bakkeleien over de prijs en we onze Mercy Ships badges inzetten als kortingsvouchers, kan de reis beginnen. We lopen slechts drieënhalf uur achter op schema. Uiteindelijk arriveren we precies 12 uur later op onze bestemming. De koudste plaats in Guinea. Iedereen zegt dat het er kan sneeuwen, maar volgens de Lonely Planet was dat voor het laatst in 1950.  Toch is het er ’s nachts koud, maar we vinden dat juist heerlijk. Dan kun je in ieder geval normaal slapen. Zonder wakker te worden en je jezelf afvraagt of je in je bed geplast hebt of dat het, het laatste beetje lichaamsvocht is wat je eruit gezweet hebt. We ontmoeten ook onze gids en een Amerikaanse (Anna) die voor Peace Corps werkt. Zij probeert de gids te helpen om op een westerse manier te denken en het toerisme te stimuleren. Op een behoorlijk respectvolle manier moet ik zeggen. We hebben veel westerlingen aan het werk gezien, maar Anna is geen doorsnee westerling. Leuk om te zien. We hiken van dorp naar dorp en onderweg wordt er voor een lunch gezorgd en we stoppen elke dag bij een andere waterval. Het water wordt met de dag minder, omdat het regenseizoen voorbij is. Gelukkig stroomt het hard genoeg om erin te zwemmen en hoeven we niet bang te zijn voor bilharzia. Maar goed, als je geen wormen oploopt is het wel malaria en is het geen malaria dan is er altijd wel iets anders binnen handbereik waar je diarree van krijgt of wat je ziekt maakt. Toch wordt niemand ziek en het eten in de dorpjes is helemaal zo gek nog niet. Het is heerlijk om eens iets anders te eten dan het eten wat we op het schip krijgen. Dat is ook prima, maar niet zo vers zoals we het tijdens onze hike hadden.

We slapen in een modderhut met belachelijk grote spinnen en andere beesten en we liggen op matrassen die al generaties meegaan. Inmiddels bieden ze niet alleen ons een comfortabele nacht, maar ook een Guineese kakkerlak familie en een aantal muizen.  In de ochtend is er een heerlijk ontbijt. Stokbrood (de fransen hebben iets goeds achter gelaten) met mayonaise en omelet. Heerlijk! Rugtassen mee en verder naar het volgende dorp. Via verschillende watervallen en door het bos komen we aan bij onze hutjes waar we een waanzinnige avond hebben, vooral omdat de sterrenhemel erg indrukwekkend is en het gebrek aan elektriciteit en Wi-Fi je even aan het denken zet. Mooie gesprekken met mooie mensen. Er waren wat verontrustende comments op ons plan om met dertien mensen op pad te gaan, maar het gaat niet om het aantal, het ligt er aan met wie je gaat. De groep was te gek!

Nu weer terug op het schip en maandag beginnen de chirurgen weer met werken. Vandaag komt er een lading nieuwe verpleegkundigen en maandag moet er weer gewerkt worden. Een extra afdeling open en ik (Ruben) vertrek binnenkort naar de PACU. 3 dagen PACU en 2 dagen op de afdeling. Mirjam wordt ingewerkt als hoofdzuster.

Nog een aanrader:
http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/terzake/2.26028/2.26029/1.1518116

6 thoughts on “Kerstvakantie en zo verder…

  1. Supertoffe foto’s van jullie trip, kan niet wachten om Afrika met eigen ogen te zien. Echt mooi gedaan Ruben! Fijn dat jullie die mogelijkheid hadden en nu hopelijk weer opgeladen zijn voor de drukke weken die eraan komen. Mirjam als hoofdzuster, doe je goed! Schiet het al op met het voorbereidingsboek waar je mee bezig was?
    En wat een geweldig filmpje van ‘de redactie’, ik zou bijna switchen naar oogarts! Pas de problem ;)
    Veel liefs vanuit een grijs en grauw Utrecht

  2. Goed stuk, maar nu (5 minuten na m’n opmerking op Facebook) is m’n interesse in een trip naar Guinee alweer weg. Wat is dat met die spinnen man?!

  3. Matras met slaapcomfort voor kakkerlakken en muizen, we hebben er met elkaar aan tafel hard om gelachen. Bedankt voor een goed verhaal en via elke nieuwe dag op naar Pasen!

  4. Lieve schatten. Wát heerlijk dat jullie zo’n fijne tijd hebben gehad in het échte Afrika. Inclusief spinnen, muizen, onbekend voedsel en auto’s zonder deur. Én……zoals jullie schrijven, ook dan kom je waar je wil wezen!!! Mooi!
    Morgen weer aan het werk. Als je het “redactie-filmpje” bekijkt kun je daar alleen maar weer zin in hebben. :-0
    Een nieuw jaar, nieuwe kansen! Liefs en dikke kus, Mam.

  5. Hey Ruben en Mirjam,

    Super leuk om jullie verhalen te lezen, mooi om nu ook wat van het land te kunnen zien lijkt mij! Veel plezier en succes met alles!

    Liefs krista

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*