LEAVE OF ABSENCE

Een nieuwe blog. Het is veel te lang geleden. Hoe dit komt?? Ik las pas een artikel over dat mensen op facebook en instagram en blogs alleen de mooie dingen van het leven willen laten zien. Wat ik op zich waardeer, want het leven is aardig mooi. Maar de keerzijde is dat je denkt dat iedereen het altijd maar super geweldig heeft. En dat is natuurlijk niet zo. Misschien is dat ook wel de reden dat we niet geblogd hebben. We hebben namelijk een best pittige tijd achter de rug. Misschien daar dan maar gewoon over schrijven. Omdat het leven ook niet altijd heel super mooi is.

2 maanden geleden moesten Ruben en ik er echt over na gaan denken wat we wilden volgend jaar. Nu weet iedereen dat Ruben en ik alles weloverwogen doen, alle pro’s en con’s afwegen. Er nog 6 nachten over slapen. Minstens 6 bevestigingen willen (Zojuist geleerd dat dat niet zo erg is omdat Gideon ook 3x om bevestiging vroeg) en dan ons nog steeds afvragen wat slim is. Veranderingen zijn altijd een beetje pijnlijk. Het lastige is dat het werk op het schip gewoon doorgaat. Omdat we inmiddels hier iets langer zitten dan de gemiddelde medewerker op het schip, gaan je dingen opvallen. Ja. Mercy Ships is ook gewoon een organisatie waar je soms struikelt over regeltjes, communicatie niet soepel verloopt en er echt mensen rondlopen die volgens mij beter naar huis kunnen……..tssss het lijkt wel eens schip vol met mensen :) Je moet altijd vroeg opstaan om tussen 6.15 en 7.30 je ontbijt op te halen. Mensen halen altijd te laat hun was uit de wasmachine, waardoor jij 10 min tekort komt. Of… als ik mijn benen moet scheren is een 2 minuten douche echt niet lang genoeg…..Omdat iedereen moet nadenken over of hij volgend jaar terug wil komen en wat voor positie je dan zou willen levert dat soms ook onderling spanning op. Stel je voor……. je solliciteert voor een superleuke functie…. maar de andere sollicitant gaat vervolgens met je mee naar huis, eet aan jouw tafel, gaat met je mee naar het zwembad en dan kom je er achter dat die persoon ook nog eens op dezelfde afdeling werkt als waar je nu werkt. Dat is best lastig. Zoveel dingen prive en werk lopen door elkaar. En het is soms onmogelijk om dat gescheiden te houden. Daarnaast ben ik met Ruben getrouwd, dus je moet ook zorgen dat je met elkaar op een lijn komt. En soms loopt de een (lees Mirjam) nou eenmaal net iets harder dan de ander (lees Ruben). De een is enthousiast en denkt niet na (lees Mirjam) de ander overweegt en stelt goede vragen (lees Ruben). Eindelijk valt er dan een beslissing en valt het besluit om te blijven. Na 6 bevestigingen….. Opluchting, maar de volgende dag komt er alweer visite overgevlogen vanuit Nederland. Helemaal geweldig…. maar dus niet echt veel tijd om anderen op de hoogte te stellen. Dus hierbij!!!! We zijn blij met alle mensen die met onze keuze hebben meegeleefd. Thanks voor al jullie support hierin.

 

 

 

 

 

Nu gaat het allemaal weer goed. We zijn allebei lekker aan het werk. Het is nog aardig druk. 17 mei staat de laatste OK gepland en je merkt dat we richting het einde aan het werken zijn. Ruben en ik zien er ook allebei naar uit om weer naar huis te gaan. We beginnen jullie allemaal nu wel aardig te missen. Evenals verse groenten, bitterballen, kaasstengels, rode wijn en VEDETT. Ruben probeert iedereen te overtuigen om ons mee uit eten te nemen. Een van zijn grote verlangens voor deze zomer. Dus als je hem een plezier wilt doen…………

 

 

 

 

 

 

 

Een korte update werk gerelateerd:
We hebben afscheid moeten nemen van ons allerliefste coolste President Krullebol Delamou. Hij heeft zijn 3e OK gehad, en kan pas een volgende reconstructie krijgen als hij wat ouder is (dus als het schip over x jaar terug komt naar Guinee). Hij doet het super goed! Is helemaal blij! Het tofste is dat zijn ‘oom’ hem niet terug wil sturen naar het dorp waar hij vandaan komt, omdat hij daar minder kansen heeft. Hij wil hem ‘adopteren’ (wat hier bij de vleet gebeurd). Dat betekent dat hij in de hoofdstad blijft wonen. Ruben en ik zijn nu aan het kijken of we hem kunnen helpen om naar school te gaan. We hebben een NL vrouw gevonden die hier in Guinee werkt, en zelf een school heeft. Zij kan waarschijnlijk controle houden op de financien. Zodat we zeker weten dat hij ook echt naar school gaat en het geld ook daar naar toe gaat. We vinden het geweldig dat we op deze manier niet alleen aan zijn gezondheid bij hebben kunnen dragen maar ook net iets meer kunnen doen.  Hopelijk kan hij daardoor een betere toekomst opbouwen dan hij anders gehad had.

 

 

 

 

 

Ondertussen zijn natuurlijk onze vader, moeder en Tirzah op bezoek geweest. En dat was helemaal geweldig. Maar daar moeten we een aparte blog over schrijven denk  ik.

2 thoughts on “LEAVE OF ABSENCE

  1. Ik vond ‘t al zo stil! Maar dit verklaart een hoop.. :-)
    Fijn te zien dat jullie weer goed gaan, en ook daar dus weer ‘t verschil voor mensen kunnen maken!! Mirjam, keep up the good vibe!
    Liefs, en knuffel van Noor!!!!

  2. Hoooiii Ruben en Mirjam,

    Wow, wat bijzonder dat jullie op deze manier je nog meer in kunt zetten voor Delamou en ook voor zoveel mensen nog in Congo!
    Samen met jullie ben ik super blij met jullie keus :-)! Tof hoor!

    Veel suc6 nog deze laatste weken in Guinee!

    lieve groetjes

    Irene

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*