ROUNDING UP

Even wat laatste nieuwtjes op een rijtje…

Ruben heeft er nog niet mee gepronkt. Maar ik ben super trots. Er was een t-shirt ontwerp wedstrijd voor Congo georganiseerd. En Ruben heeft gewonnen. Dus volgend jaar loopt iedereen in een tshirt ontworpen door Ruben rond. Superleuk…. Jammer dat hij er geen prijs mee gewonnen heeft. Alleen de eer…. Hij mag gewoon netjes zelf zijn t-shirt betalen volgend jaar .

TSHIRT PITCH OPTION II TSHIRT CONTESTII TSHIRTCONTESTIIIBACK OPTION II

 

 

 

 

 

Ruben en ik zijn erin geslaagd om een goede school voor Delamou te vinden en we hebben de juiste contactpersonen om ervoor te zorgen dat er ook controle is op dat hij gaat, even als iemand die de school kan betalen. Het heeft veel tijd en energie gekost. Maar we zijn superblij dat we dit kereltje nog een stukje verder in zijn leven kunnen helpen. Schoolresultaten worden elke 3 maanden keurig doorgegeven aan ons.

blog may 5

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag ben ik  met een van anesthesisten hier aan boord naar het plaatselijke ziekenhuis geweest om de anesthesisten te trainen. Maar zoals dat alleen in Afrika kan, was de anesthesist die we gisteren nog gesproken hadden en vertelde dat het goed was dat we kwamen, vandaag niet in het ziekenhuis omdat hij besloten had dat hij inkopen in de stad wilde doen. Er wordt dan dus niet geopereerd. Ach ja… waarom vandaag als het ook morgen kan. Jammer want ik had het graag willen zien. Wel even op de IC gekeken. Wat je geen IC kan noemen omdat er geen zuurstof en geen beademing aanwezig is. Het is alleen voor de patienten die meer kunnen betalen. Triest om een kind met een GCS van 3 te zien liggen in een bed. (Te bedenken dat je met een GCS van lager dan 8 al intubeerd). Bij elk hek… van ingang, naar eerste hulp, naar dokter, naar lab, naar xray, naar afdeling, naar OK….. moet natuurlijk betaald worden. Sommige mensen proberen dit te omzeilen. Vandaar dat er soms ook snachts geopereerd wordt omdat er dan minder mensen bij hekken staan en je dus minder hoeft te betalen. Wel een hoger risico..opereren zonder stroom met een zaklamp..maar dat nemen ze voor lief. Te bizar voor woorden. En of je er ook wel even rekening mee wilt houden van welke stam je bent. Want een Kissi persoon kan met zijn longprobleem beter naar de neurologieafdeling gaan omdat daar een Kissi dokter rondloopt. Op de betreffende interne afdeling is namelijk een Pular dokter en die gaat echt de Kissi patient niet helpen. Bizar hoe dat hier werkt. En dat dit een eindeloos verhaal lijkt te zijn.

blog may 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De laaste weken zijn vreselijk druk geweest. Omdat we over het algemeen laag complexe OK’s deden die weinig nazorg nodig hebben. Dit betekent wel een hoge turnover en heel veel huilende babies met ‘hazelipjes’ op de afdeling. Wat het meeste indruk op me heeft gemaakt afgelopen week was Junior (ja ook hier geven ze hun kinderen vreselijke namen) en zijn vader. Zijn vader kwam last-minute vanuit Sierra Leone naar het schip. Hij is met zijn zoon 4 maanden geleden gevlucht voor de moeder van Junior. Zij is na de geboorte van Junior ziek geworden en ging naar een ….dokter. Die vertelde dat Junior door zijn hazelip de reden was dat zij ziek was. En de enige manier om daarvan te genezen was door Junior te offeren. Moeder vertelde dit tegen vader en daarop heeft vader Junior meegenomen en is weggevlucht. Hij heeft tijdelijk met Junior in een weeshuis gewoond, maar hoorde van het schip en is hiernaar toe gekomen. Gelukkig hadden we nog plek voor hem en konden we hem opereren. Het was een mooie week omdat we een onhandige vader konden leren om voor Junior te zorgen. Van luiers verschonen tot troosten tot voeden. Het was geweldig om de liefde van de vader voor Junior te zien. Dit zie je niet vaak gebeuren in Afrika. Opgroeien en opvoeding wordt echt overgelaten aan moeders/oma’s. Na een week konden we vader naar huis sturen. Kon hij zijn kind elke 3 uur voeden en was Junior 1 kg gegroeid in 1 week tijd.

blog may 2foto2 foto3

 

 

 

 

Op een van de laastste dagen dat de afdeling open is zit ik rustig deze blog te schrijven. De afdeling heeft nog 3 officiele patienten en 9 zogenaamde ‘hotelpatienten’. Dit zijn patienten die zelf hun verzorging moeten doen. Dit omdat ze zo ver ‘upcountry’ wonen dat we ze liever nog zo lang mogelijk hier houden. Dit resulteert in vooral heel veel gezellige avonden waarin we uren buiten op het deck doorbrengen en het wordt alsmaar pijnlijker om je te realiseren dat we heel snel weggaan. Het voelt echt als mensen ‘achter moeten laten’. Niet alleen patienten, maar ook alle mensen die hier op het schip gewerkt hebben en de mensen die ik heb leren kennen die op de vuilnisbelt werken. Vorige week toen ik op de vuilnisbelt was, liet een moeder mij haar 1 dag oude baby zien. Vreselijk… omdat je niet gelooft dat een kind in zo’n omgeving op moet groeien.

Soms voelt het alsof de problemen hier te groot zijn om te veranderen. Honger, armoede, vervuiling, misbruik…..Moedeloos kan ik er soms van worden. Maar ik word eraan herinnerd dat er hoop is. En dat het het waard is om ervoor te vechten. Hoop kan en zal zegevieren in de meest verschrikkelijke omstandigheden. En belangrijker…. als we handelen vanuit deze overtuiging. Kunnen we nu al dit verschil maken. Een iemand per keer. En dat verschil is het meer dan waard.

foto

 

 

 

 

 

We zien er erg naar uit om weer een tijdje in Nederland te zijn. Jullie allemaal te zien en te knuffelen en tijd te kunnen spenderen met jullie.

 

12 thoughts on “ROUNDING UP

  1. Sterkte met het tijdelijke afscheid Ruben en Mirjam, maar ik ben natuurlijk immens blij dat ik straks ook weer even van jullie persoonlijke aandacht mag genieten! Succes nog deze laatste dagen en tot gauw!

  2. Succes en sterkte met het afronden van jullie werkzaamheden daar…lijkt me inderdaad moeilijk om mensen ‘achter te laten’, maar gelukkig mogen jullie over een tijdje weer heel veel betekenen voor mensen!
    We kijken er naaruit jullie weer te zien!
    Liefs, Gertie

  3. “als we handelen vanuit deze overtuiging. Kunnen we nu al dit verschil maken. Een iemand per keer. En dat verschil is het meer dan waard.”

    Gaaf om te lezen! Succes met alles.

  4. Weer een prachtig blog! Ik zou zo graag een weekje komen helpen want ik vind het werk wat jullie doen zo geweldig eigenlijk vind ik jullie geweldig! En nu weer Congo…….. Als jullie ooit daar een school zoeken weet ik die! Mede opgezet door mij schoonzus toen zij daar woonden!!
    Geniet nog even en Ruben tot snel op het werk (beetje jammer dat ik op vakantie ben als jij terug komt maar bewaar aljeblieft nog wta van jullie prachtige verhalen en foto’s voor mij)

    Liefs Wendy

  5. Wat een verhalen Mirjam! Indrukwekkend! Kan me helemaal voorstellen dat het moeilijk is om nu weer afscheid te nemen. Sterkte daarmee…. enne we zien naar jullie uit! Inclusief Lily, want die wil natuurlijk ook door jullie geknuffeld worden!:)

  6. Lieverds, wat een verhalen. Zo mooi en het ontroerd me zo. De foto van jou Mirjam met dat kleintje achterop je rug…….prachtig. Ik wil jullie allebei knuffelen. Ik snap dat afscheid nemen moeilijk is, dat hebben we immers zelf ervaren toen we jullie uitzwaaiden in oktober, maar weet dat we hier erg naar jullie uitzien. Dikke ermeloellie zoenen voor jullie en tot snel!

  7. Beste Ruben en Mirjam,

    Ik ben diep, diep onder de indruk van alles wat jullie daar gedaan hebben. Heel bijzonder! Geniet van jullie familie en vrienden wanneer jullie weer tijdelijk thuis zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*