BITTER SWEET GOODBYES

Onze laatste week in Conakry, Guinea. Het was een intense week. En het is goed dat we nu de grote oceaan opvaren om alles even te laten ‘bezinken’.

Woensdag….

Het afscheid nemen begon met het sluiten van het ziekenhuis. Op woensdag avond was alleen onze afdeling nog open en de planning was om de volgende dag alle patienten te onstlaan. Behalve 1. Voor patienten en ons een groot feest. Maar ook verdrietig. Op de een of andere manier zag ik er tegenop om woensdag avond te werken. Het was ‘verpleegkundig’ gezien niet meer druk. Maar we wilden natuurlijk wel een speciale avond van die avond maken. We vertellen de vrouwlijke patienten altijd dat wanneer hun tumor of hun verminkte gezicht er weer enigszins ‘goed’ uitziet ze natuurlijk moeten oppassen voor al het mannelijk gespuis dat nu in de rij voor ze zal staan. Dit levert over het algemeen hilarische gesprekken op. Op een gegeven moment vertellen de dayworkers ons dat de patienten aan het praten zijn over de man of vrouw uit hun dorp die ze al uitgekozen hebben. Opeens zegt een caregiver van een patient die hier inmiddels al 4 maanden aan boord waren dat ze op woensdag avond wilde trouwen met een ‘secret person’. Wij hebben dit aangegrepen als goede reden om een feestje op de afdeling te vieren. Er een grootse party georganiseerd op de afdeling. Hierdoor werd de laatste avond op de afdeling een echt feestje met een fake bruiloft. Het was heerlijk om zoveel plezier te hebben op een avond. En ik ben zo dankbaar voor alle vreugde die de mensen hier hebben ondanks hun  soms onmogelijke omstandigheden. De moed die ze hier gekregen hebben om weer terug te gaan naar hun plaats waar ze wonen en hun leven verder te leven.

goodbye 1 goodbye 4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

goodbye 2

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag…….

Was het een lange dag met afscheid van vele patienten. Ze voelen dat ze het schip moeten verlaten en vinden het fijn maar ook moeilijk om weer naar hun eigen leven terug te keren. Nanfadima, 19 jarig meisje met NOMA, was zo verlegen, maar is zo opengebloeid in de tijd dat ze hier was. Het was voor haar moeilijk om weg te gaan. Tranen met tuiten. Dat zie je niet heel vaak hier. Mensen zijn veel meer gewend aan afscheid nemen. Dood en leven is hier veel realistischer. En als je oom 4 uur verderop woont, is het logisch dat je die niet zo vaak ziet. Dus verdriet bij afscheid is aardig uniek hier. Ik hoefde niet te werken die donderdag, maar ik merkte dat ik elk kwartier toch even naar de afdeling liep om even de laatste mensen gedag te zeggen, en nog even die baby te knuffelen. Zo dankbaar voor elke minuut die ik daar gespendeerd heb.

IMG_4688

IMG_5471

 

 

 

Nog 1 patient is er over in het ziekenhuis. Het is Thierno waar we al heel vaak over geblogd hebben. Het is eigenlijk wel bijzonder om hem ‘tot de laatste dag’ hier te hebben. We besluiten hem mee ‘uit eten’ te nemen. Gewoon even van het schip af en nog een laatste maaltijd samen. Het is leuk om even samen door de stad te lopen en een goedkoop broodje op de straat te eten. Wanneer we terug lopen vertelt hij wanneer we langs een kruising lopen dat hij altijd dankbaar is als hij hier loopt. Ik vraag hem waarom en hij vertelt dat de dag dat hij naar het schip kwam voor een biopsie hij en zijn moeder op zoek waren naar een taxi die hen naar huis kon brengen. Thierno was toen al heel erg verzwakt en zijn moeder is al oud en was ook uitgeput. Ze konden geen taxi vinden en besloten maar op een hoek van een straat te wachten tot er eentje langs zou komen. Een man in een huis aan de overkant van de straat kwam uit zijn huis en zag dat Thierno in slechte conditie was en schrok van zijn grote tumor. Hij belde een vriend die taxichauffeur was en betaalde een belachelijk hoog bedrag zodat ze waar dan ook naartoe konden. Thierno vertelde dat hij zo dankbaar was, omdat hij ten einde raad was. Ik vroeg hem of hij naar het huis wilde om te kijken of die man er was, gewoon om even zijn ‘nieuwe’ gezicht te laten zien. Dus dat hebben we gedaan. De man herkende hem meteen. Thierno kon zijn dankbaarheid uiten en laten zien wat het hem gebracht had. De man was dankbaar dat hij Thierno heeft kunnen helpen. Bijzonder om nog zo’n verhaal te mogen horen….zijn hele verhaal is gewoon een wonder!

foto-7

foto-6

 

 

 

 

 

Vrijdag……….

De laatste dag dat de dayworkers aan boord waren. We hadden een Thank you event. Iedereen was gekleed in zijn of haar mooiste outfit. We hadden een Afrikaanse lunch. Afrikaanse worship. En daarna tijd voor foto’s en ijs. Het was geweldig om met al deze geweldige mensen nog een laatste dag samen te zijn.  Ze zijn van onschatbare waarde voor ons geweest. Voor hen is het afscheid nemen het meest moeilijk. Zij blijven achter en moeten een nieuwe baan zien te vinden. Gelukkig helpt hun ervaring bij Mercy Ships vaak wel om een nieuwe baan te vinden. Vele tranen werden gelaten op het dock wanneer het echt tijd was om gedag te zeggen.

IMG_5552 IMG_5593

 

 

 

 

 

 

IMG_5604

IMG_5599

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag…………..

Afscheidsfeestje met de mensen van de vuilnisbelt. Het was heerlijk om ze even mee te kunnen nemen naar het enige park met speeltuin in de stad. Een plek 5 minuten bij hun vandaan, maar nog nooit de mogelijkheid gehad om er naar toe te gaan. Het was geweldig om te zien hoe eigenlijk meer de mannen van middelbare leeftijd helemaal gek waren toen ze schommels zagen. Niet de kinderen, maar de mannen hebben we eindeloos geduwd in schommels. De kinderen vond de smink al leuk. De dag afsluiten met gebed, de ‘chief’ van de vuilnisbelt in tranen over wie er nu voor hen zou zorgen. Gelukkig hebben we alle kinderen van de vuilnisbelt naar school kunnen sturen voor volgend jaar. Erop hopend dat ze een beter bestaan dan hun ouders zullen krijgen.

943408_561929622950_187757997_n foto-8

 

 

 

 

 

Zondag

Op bezoek bij onze enigste patient die we helaas naar het plaatselijke ziekenhuis moesten sturen omdat hij nog steeds een wond had die lekte. Het ziekenhuis is niet het slechtste, maar ook niet het beste wat ik gezien heb hier in Afrika. Een verpleegkundige die 2x per dag 3 uur werkt. Dus geen verpleegkundige snachts en een dokter die 1x per week rondes doet. Ik ben blij dat we de broer van Ibrahim hebben geleerd hoe hij goede wondverzorging moet doen. Ik heb meer vertrouwen in hem dan in de verpleegkundigen van hier. Alhoewel hij erg verdrietig was. Hij heeft het er moeilijk mee om in het ziekenhuis te zijn. Hij vertelde gewend te zijn dat er altijd verpleegkundigen waren die om hen heen waren, dag en nacht, en dat het zo’n verschil was, en dat hij zo dankbaar was voor de goede zorg die wij leverden op het schip. Hij moest huilen omdat hij zich ‘achtergelaten’ voelde. Het scheelde dat we nog om de dag bij hem op bezoek gingen. Zo konden we een beetje controle houden op hoe het ging en konden we hem eten en drinken brengen. In het ziekenhuis moet je zelf voor je eten zorgen. Maar ze hebben helemaal geen geld. Dus Hannah en ik zijn om de dag deze week nog naar hen toe geweest. Op donderdag was het de laatste keer. Gelukkig is de wond goed aan het helen en hopen we dat hij over 2 weken naar huis kan. Wat moet je in een land als je niet de mogelijkheid hebt om naar een gezondheidsinstantie te gaan…. en als je de mogelijkheid wel hebt dat deze zo slecht is omdat ze de middelen niet hebben om je te helpen.

goodbye 14

 

Maandag

Het scannen van patientfiles……….. op en af op en af………….. behoorlijk geestdodend maar aan de andere kant ook heel erg leuk om alle patienten namen voorbij te zien komen…. en alle verpleegkundigen die rapportages schrijven. Wow, hoeveel mensen hebben we wel niet zien komen en gaan…. en wat een gave tijden hebben we met hen allemaal beleefd. Dankbaar dankbaar dankbaar. Ruben wordt met zijn ‘inpakskills’ naar het containergedeelte gestuurd om daar alles vast te sjorren voor de vaart. Uiteraard werkt hij keihard en zit alles keurig verpakt en verplaatst geen cm.

923370_10201140152806388_1652631623_n

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘s Avonds gaat hij met zijn ‘mannengroepje’ nog even cultuur snuiven in Conkry en bezoeken ze de grote moskee.

goodbye 7 (1)goodbye 2 (1)

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag

Was er een heus afscheidsfeest voor ons georganiseerd. Door de overheid. Nou Guinea en de overheid. Dat is vragen om moeilijkheden. Het was een bijzondere avond. We werden opgehaald van het schip in lokale bussen (wat betekende dat de mensen die de bus wilden nemen dikke pech hadden). In escorte werden we naar een overheidsgebouw gebracht. Heel veel tijd later……… en 34 speeches later…….kwamen we dan eindelijk aan bij het officiele programma. Alle artiesten van Guinea waren vertegenwoordigd. Een band met alleen maar vrouwen in traditionele kleren die probeerden een coole rockband na te doen. Kan je het je voorstellen………een prachtige Afrikaanse vrouw in een mooie jurk liggen op het podium als ………… Acrobaten, Stevie Wonder met ‘we are the world’. In Nederland zou je er nog geen euro voor neerleggen maar hier past het perfect in het plaatje. En toch tof dat de overheid hun dankbaarheid wil uitten.

 


goodbye 6

goodbye 7

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag

Scannen scannen scannen scannen……… En in de avond nog even heerlijk naar het hotel geweest waar je heerlijk kan lounchen…… waterpijp roken en een veel te dure fles wijn kan drinken. Gewoon met goede vrienden een gezellige avond…. het zal de laatste zijn voor 4 van de 7…… omdat zij zullen vertrekken na deze trip en naar huis gaan

Donderdag

Scannen scannen scannen……. papier versnipperen…… papier versnipperen…………..

Vrijdag

De laatste dag om dingen te doen……. want misschien vertrekken we morgen wel…. liever een dag eerder omdat we niet willen verklappen wanneer we vertrekken zodat we minder kans hebben op verstekelingen die proberen onze boot te gebruiken om naar Europa te gaan.  In de ochtend nog even de laatste dingen van het ziekenhuis inpakken… een Firedrill….. dat betekent dat iedereen moet verzamelen bij de reddingsboten en ik zit in het Emergency team dus moet afgehakte ledematen of brandwonden verzorgen en patienten evacueren. Enerverend en leuk om te doen. Laten we hopen dat we dat nooit hoeven te doen tijdens de ‘sail’. Smiddags lopen we nog een keer naar de markt, haal ik mijn op maat gemaaktje jurkjes voor 7 euro per stuk op. Zuig nog een keer een sinaasappel leeg. Zie ik Dennis van de vuilnisbelt….. haal ik mijn laatste mango’s en advocado’s bij Mariama op de markt……. en drinken we nog een laatste biertje bij Obama’s. Waar de live muziek een Thank You Mercy Ships rap voor ons heeft gemaakt. Hilariteit alom. Op de terugweg lopen Ruben en ik langs ‘de local’ zoals we het noemen. Een stenen gebouwtje waar je goedkope biertjes kan drinken en Lansane moet huilen omdat we weggaan. Goede vrienden zijn we geworden. Zo bizar om te merken dat deze plek na 8 maanden toch een beetje thuis is geworden.

foto-5 goodbye 11

 

 

 

 

goodbye 10 goodbye 12

 

 

 

 

 

 

Zaterdag

We gaan vertrekken. Vanaf 9.00 mag niemand meer op of af  het schip. We moeten in teams elk hoekje en gaatje in het schip checken om te kijken of er geen verstekelingen zijn. Dan wordt omgeroepen: ‘line handlers please go to your mooring stations’ ………. alle touwen worden losgemaakt… langzaam drijven we van de kade. Het schip draait en dan varen we weg. Zo onwerkelijk. Ik moet toch een beetje huilen. Gedag zeggen tegen Guinea. Veel mensen staan op de kant om ons uit te zwaaien en alle boten ‘honk their horn’ voor ons. En dan varen we  de grote Oceaan op. Ik bel even met oma Pruim en zij zegt me dat het misschien wel goed is om even 5 dagen rond te dobberen op de oceaan om even tot rust te komen. Ik denk dat dat inderdaad goed is…… dit liedje zit de hele week al in mijn hoofd en is voor mij een mooie verwoording van onze tijd hier. Ik ga genieten van de eindeloze zee……….

 

Standing on this mountaintop
Looking just how far we’ve come
Knowing that for every step
You were with us

Scars and struggles on the way
But with joy our hearts can say

Never once did we ever walk alone
Never once did You leave us on our own
You are faithful, God, You are faithful

PANODOCK 1

 

 

 

 

Liefs Ruben en Mirjam

 

5 thoughts on “BITTER SWEET GOODBYES

  1. Ik kon het toch niet laten om met jullie een traantje weg te pinken. Ik vind het gewoon erg mooi wat het verblijf in Guinea voor jullie heeft betekend en vice versa. En dat ronddobberen op de Atlantische Oceaan is nu misschien wel even goed inderdaad, maar zorg wel dat jullie over niet al te lange tijd, veilig en wel, weer terug zijn in Nederland, want ik zie er naar uit!

    Matthijs.

  2. Olga van der Tuuk

    Lieve Mirjam en Ruben,

    Ontroerend om te lezen deze laatste dagen van afscheid. Wat als jullie destijds niet hadden besloten de stap erop te wagen?… Wat als God jullie al niet eerder op het oog had? Wat als…? Deze vraag blijft onbeantwoord, want jullie avontuur op Mercyships is een feit! Velen mochten jullie ontmoeten en vice versa. Vanaf de zijlijn mochten wij meelopen en ik ben er stil van.. Kom veilig en voldaan terug! Hartelijek groet, Olga

  3. Mooi! Afscheid nemen………tja…. Blik maar weer op de toekomst en mooie herinneringen blijven altijd bestaan………….Goeie reis. Tot gauw!! Liefs Mam.

  4. Hoi liefies, wow wat een afscheidsweek…loslaten… moeilijk…mooi werk gedaan..jullie zijn toppers! Dopperse op zee. Tot gauw! Knuffel, Rens

  5. Wha…… met tranen in de ogen jullie laatste weekverslag gelezen. Loslaten, o, wat is en blijft dat moeilijk. In vreugde achterom kijken mogen jullie ook doen, want zoveel mensen hebben jullie weer hoop gegeven om de toekomst verandert in te gaan.
    En nu…. snel noar huus!! Over een week zijn jullie er bijna.
    Yes!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*