IS THERE ANY BEAUTY IN SAYING NO

1176218_10151704611519900_920701028_n

 

Veel mensen hebben misschien al het een en ander gezien en gehoord over de beroemde ‘screeningsdag’. Van mijn kant duurde het even. Dit omdat voor mij na de grote screeningsdag de dagen/weken erna nog steeds gevuld zijn met 10-12 urige werkdagen. Maar vooral omdat ik nogal gemengde gevoelens had over deze grote dag.  Ik ben zo blij dat deze week het ziekenhuis open is gegaan en we zoveel mensen kunnen helpen. Het hele ziekenhuis lag vanaf dag 3 dat het open was weer helemaal vol. Maar ook zo’n grote confrontatie met de grote groep mensen die we niet konden helpen.

ccm_1357

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik wil eigenlijk beginnen met dat het een lange dag voor mijzelf was, met 18 uur werken op de screeningsite, vervolgens nog administratie op het schip, in het donker met een zaklamp er nog voor zorgen dat je de laatste mensen kan screenen. De hele dag geleefd op 1 ½ liter water en een appel…. maar dat moet allemaal wegvallen, want de 7000 mensen die vanaf de avond ervoor in de rij hebben gestaan om gezien te worden door een dokter, niet wetend of ze geholpen kunnen worden of niet.  Ik heb me daar nooit druk over hoeven maken. Als ik ziek ben ga ik naar de dokter en word ik geholpen. Punt uit.

 

Mijn taak de eerste 8 uur was om buiten de poort in de rij te staan en mensen waarvan ik wist dat we ze niet konden helpen, vertellen dat er geen mogelijkheid was om ze te helpen. Dit om ervoor te zorgen dat ze niet 6-10 uur in de rij zouden staan om vervolgens een nee te moeten horen. Het was een uitputtingsslag, om langs de rijen te lopen, mensen eruit te moeten pikken. Het kwam er vaak op neer dat ik ofwel de gehandicapte kinderen uit de rij haalde ofwel de mensen boven de 70. Op een gegeven moment gaan mensen natuurlijk zien dat jij iemand bent die mensen vertelt dat ze niet geholpen zullen worden en ik merkte dat mensen probeerden mijn blik te ontwijken. Ik voelde me net zo’n aasgier.  Een moeder met haar ernstig gehandicapte kind bleef iedere keer weer in de rij staan. Gewoon om de laatste kans die ze had toch aan te grijpen. Ookal had ik haar verteld dat we niets voor haar kind konden doen. Na 8 uur was ik op. Ik wilde niet meer nee zeggen en een hopeloze blik zien.  Ik sleepte mezelf naar het begin van de rij, en een moeder probeerde mijn aandacht te trekken. Ze wilde haar kindje aan mij laten zien, omdat ze niet wist of we haar konden helpen en het kindje honger had en naar huis wilde. Ik dacht: OK, nog eentje dan. Ik liep naar de moeder toe en zij begon haar kind van haar rug te halen en uit te kleden. Het was een kindje met ernstige o-benen en ik was blij dat ik haar kon vertellen dat ze waarschijnlijk wel geholpen kon worden. Daarna wilde ik de moeder helpen om het kindje weer aan te kleden en ze begonnen tegen me te kwetteren…. ik had geen idee wat ze aan het zeggen was. Terwijl zij haar kind weer op de rug bond, knielde ik neer om de rest van haar spullen op te pakken en aan haar terug te geven. Nu waren alle mensen om mij heen helemaal geshockeerd. Ik vroeg aan mijn vertaler waar al de commotie vandaan kwam. Ik was bang dat ik haar op een of andere manier beledigd had. Maar het bleek dat mensen om me heen geshockeerd waren over het feit dat ik als verpleegkundige dingen de moeder meehielp het kind weer aan te kleden en zelfs nog spullen van de grond opraapte voor haar. In deze kleine dingen maken we al verschil. Ookal zullen veel van de mensen die om deze moeder heen stonden nooit het schip zien.

johnwall

 

 

 

 

 

 

 

Eindelijk mocht ik op een plek staan waar ik daadwerkelijk mensen zag en ze ofwel door kon verwijzen naar een van de chirurgen (general, ortho, womens health, plastics, maxilla facial). Ik was blij met elk kaartje dat ik weg kon geven wanneer ik iemand zag die we konden helpen. Blij met de iets grotere tijdsmarge waarin in mensen kon uitleggen wanneer ze niet in aanmerking kwamen voor een operatie.

photo-24

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na nog 4 uur dit gedaan te hebben begon het al bijna donker te worden en moesten we erg improviseren om ervoor te zorgen dat we alle mensen die nog stonden te wachten konden zien. Uiteindelijk hebben we 6 extra dagen op het schip gepland om deze mensen nog te kunnen screenen. Wat inhoudt dat ik nu samen met mijn team nog 60 mensen per dag zie om te kijken of we ze kunnen opereren. Vermoeiend maar het is het waard. Om te kunnen zeggen dat we iedereen die op de screeningsdag was een kans hebben gegeven om een antwoord op een hulpvraag te krijgen. Ookal is dat antwoord nee.

Photo Credit: Michelle Murrey; Photo Credit: Michelle Murrey; Photo Credit: Michelle Murrey;

 

 

 

 

Gisteren sprak ik met iemand waardoor ik eindelijk toch deze blog kon schrijven. Ik wilde er niet over bloggen omdat ik zo’n nare nasmaak had van alle mensen die we niet konden helpen.  “Zij vroeg mij naar alle mensen waar ik nee tegen had gezegd en hoe dit verliep. Ik vertelde dat ik vaak een stukje uitleg gaf over waarom we de benen van een kindje wat gehandicapt is niet kunnen opereren omdat er wat mis is met het brein van het kindje ipv de benen. Dat ik trots was op de moeders, omdat ze alles voor hun kind deden, dat de kinderen er verzorgd uitzagen, dat de meesten er goed gevoed uitzagen, ik gaf tips over hoe ze hun kinderen konden stimuleren door ‘doorbewegen’, ik vertelde ze dat ze niets verkeerds gedaan hadden waardoor hun kindje zo geboren was, dat deze kinderen in ‘onze wereld’ ook geboren worden, dat hun kindje het waard was om voor gezorgd te worden.

Zij vertelde me dat dit misschien net zo waardevol kon zijn voor moeders. Het feit dat ze gezien worden. Dat iemand ze vertelt dat ze het goed doen, misschien weten ze helemaal niet dat er niets aan gedaan kan worden.

Nee zeggen tegen mensen en uitleggen waarom is ook helpen. Vertellen dat wat ze hebben niet kwaadaardig, erg is. We beseffen niet dat we zo algemeen onderlegd zijn dat we veel dingen weten. Je weet wat de mogelijkheden zijn voor een kind wat gehandicapt is. Je weet dat als je een vetbult ergens op je lichaam hebt je er niet dood aan zal gaan. Het gaat niet alleen maar om de operaties, maar ook de informatie en kennis die we kunnen delen.” Ik was ervan onder de indruk. Nog steeds kan ik verdrietig worden om alle mensen die we niet hebben kunnen helpen. Maar het bemoedigd me dat ik misschien wel mensen heb ‘verder’ geholpen, gewoon door mijn stukje kennis met ze te delen.

 

 

10 thoughts on “IS THERE ANY BEAUTY IN SAYING NO

  1. Hey Mirjam, indrukwekkend om te lezen. Lijkt me heel moeilijk zo’n taak! Je wilt nooit iemand teleurstellen. Goed dat je nu ook de andere kant ervan hebt ingezien. Ik hoop dat de mensen je uitleg echt ter harte mogen nemen en beseffen dat ze niet iets verkeerd hebben gedaan om er zo uit te gaan zien of een gehandicapt kind hebben gekregen. Sterkte daar! Liefs Esther

  2. heeey. Indrukwekkend! Voel me nu al schuldig dat ik eigenlijk nooit wat lees van jullie:o Ook omdat ik zelf een blog ga maken als ik een DTS volg in zuidafrika. Is wel leuk als mensen die lezen;p
    Gods zegen!!:)

  3. Lieve Mir,

    Je blog ontroerd me. Wat een leed en verdriet is er toch in de wereld. Wat prachtig dat jij daarin het verschil kan maken door dit werk te doen en hoop te geven. De positieve woorden die je sprak tegen de moeders van de kinderen die jullie niet kunnen helpen, zoooo goed. Be blessed!!! Ik ben trots op je toppertje!!

    Liefs, Kristel

  4. Lieve dochter daar in Congo. Delen in je vreugde in je zorgen in je pijn. Samen op weg. Wij hier in gebed voor jou en al die duizenden mensen die soms wel maar soms ook niet geholpen kunnen worden. Jij doet wat er van jou verwacht wordt.
    Geeft wat je kunt.
    Love you soooooo much.

    Kus mam Janny
    en zeker ook van pa

  5. wauw mir, wauw. diep respect. heel goed om te lezen hoe je het beleefd. snap je gevoel enigszins denk ik. wat een toppertje ben je toch!

  6. Lieve Mirjam,

    Jij doet al zo goed door daar te zijn! Als je dan toch al moet horen dat je kind niet geholpen kan worden, dan liefst door jou..
    ‘De weldadige aandacht’ is helend, de mens achter de patiënt zien is 1 van jouw kunsten, dat weet ik uit ervaring!!!!
    Hou je haaks,

    Liefs van Lisanne en Noor!

  7. Lieve Mirjam, Je moeder heeft ons je blog voorgelezen op de vrouwenbidstond, en ik las het net nog eens na…wat een bijzonder werk mag je daar doen, en wat moeilijk ook. Gelukkig mag je je gedragen weten en is er Iemand die je helpt de keuzes te maken. Ik hoop echt dat j dat ook mag ervaren als je daar zo aan het werk bent.. We wensen je, ook samen met Ruben, als hij weer bij je is, heel veel sterkte toe.. Liefs.. Evert en Eefke van de Kamp

  8. Hallo Mirjam,
    Wat een indrukwekkend verhaal!
    In gedachten ga ik weer met jullie mee en zo herkenbaar.
    Ik wens jullie heel veel succes tijdens deze outreach in Congo!
    Hartelijke groet van Bianca Busser (ook voor Ruben)

  9. Lieve Mirjam,

    Je blog ontroerde me en ik kan me je verdriet voorstellen!! Maar hou vooral je laaste gedachten vast!!

    Groetjes Wendy (collega van Ruben)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*