Waarom waren we hier ook alweer?

Ik probeer te vermijden om mijn blog te beginnen met ‘het is al veel te lang geleden dat ik een blog heb geschreven’, maar dat lijkt haast onmogelijk. Vaak kan een blog een soort uitweg zijn waarbij ik het een en ander van me af kan schrijven. Frustraties, zorgen of de dingen die ik niet begrijp.

Vanavond at ik samen met Josh, Jeremiah en Murrey. Onze jongens groep. We doen dat op maandagavond. Vaste prik. Eten halen in de “dining room” en dan naar de “midship’s lounge”. Vragen hoe het gaat, hoe elkaars dag is geweest en dan komt het. Eindeloos klagen over deze schuit. Ik span natuurlijk de kroon met mijn Neerlandse wortels. Als klagen een betaald beroep was, waren wij Nederlanders marktleider. Ik overdrijf een beetje, want meestal praten we vooral vanuit eigen perspectief en benoemen we wat we lastig vinden en vaak ook wat we mooi vinden. Josh zei echter iets wat me bezig houdt.

We zijn naar dit schip, de missie, gekomen met een ideaal. We waren opgewonden hier te komen werken en alles is geweldig en na een jaar moet dat enthousiasme plaats maken voor kritiek, frustratie, geklaag en laten we ons afleiden door de politiek en regels die met het leven op een schip gemoeid zijn. Niet alleen kan dat je humeur sterk beïnvloeden, het maakt je blik troebel. Wat was ook alweer de reden dat we hier heen gingen, waarom stel ik mijn vriendschappen op de proef, waarom kies ik ervoor om mijn familie voor langere tijd achter te laten… Alsof iemand me wakker schudt. Ik ben hier voor die ander, voor iemand die misschien geen vrienden meer heeft, voor diegene die geen baan heeft en voor diegene die nog nooit heeft gemerkt dat er iemand om hem of haar geeft. Niemand heeft me beloofd dat het makkelijk zou zijn en dat beginnen we nu toch wel te merken. Is de spanning er misschien af, is het niet meer cool genoeg om die ander te helpen? Misschien is de glans er een beetje af en krijgen onze blogs niet meer het gehoopte aantal ‘likes’ op Facebook.

Mirjam en ik hebben het er van de week over gehad. Ze vroeg me wat datgene was wat me enthousiast maakt. Waarom wil ik hier zijn? Ik wil niets liever dan anderen mensen raken met de verhalen die deze mensen hier te vertellen hebben. Een spreekbuis zijn voor hen die soms door hun eigen omgeving naar achteren worden geschoven, of worden weggestopt. Als ik toch iemand kan wakker schudden daarmee. Ik ben waarschijnlijk niet de beste marketing technische man die er is. Ik ben een IC verpleegkundige die MBO heeft gedaan en zich het fotograferen steeds meer eigen maakt. Maar ik ben misschien wel de meest gedreven persoon om te bedenken hoe we deze mensen een stem kunnen geven en deze organisatie een trending topic kunnen laten zijn. En het kan me niet schelen of wij het zijn die dit werk doen of MSF of de MAF of de UN. Critici mogen hun vragen stellen en hun ongenoegen uiten jegens hulp organisaties. Prima, dat houdt ons allemaal scherp, maar laat me alsjeblieft af en toe horen dat het leven van jouw naaste er toe doet en dat je uitkijkt voor een ander.

CGA140107_HEADSHOT_COLLAGE_PLASTIC_PATIENTS_RP_MM_01_LO

Many of our plastics patients onboard the Africa Mercy have left the ship and are on the road to recovery…
Here is one last snapshot of our friends before they sail on ahead to their brighter futures, having experienced healing of more than just their maladies.

Op dit moment zijn we bezig met een project wat nog moet worden goedgekeurd door het internationale kantoor in Texas (IOC). Ik kan er natuurlijk nog niet zoveel over zeggen want dat zou zonde zijn, maar ik hoop te kunnen beloven dat we je over 10 weken een kippenvel moment kunnen bezorgen. Niet alleen vanwege de perfect climax en de juist getimede muziek, maar omdat je kennis maakt met een aantal van onze patiënten die geen lease auto hebben en niet uit eten gaan en met kerst gewoon rijst aten. Ik hoop dat het net zoveel ‘likes’ zal opleveren als toen ik die foto met die krab plaatste.

CGA140106_DOCK_LONG_EXP_JC0004_LO

 “Ik ben hier voor die ander, voor iemand die misschien geen vrienden meer heeft, voor diegene die geen baan heeft en voor diegene die nog nooit heeft gemerkt dat er iemand om hem of haar geeft.”

10 thoughts on “Waarom waren we hier ook alweer?

  1. Geweldige man daar in het verre Kongo, wat heb je dit weer mooi geschreven. Goed om weer te her eiken. Weer even bewust worden waarom het is zoals het is. Hou vol, jullie doen het geweldig.

    Liefs uit Ermelo.

  2. LIeve Mirjam en Ruben,

    Lieve Mirjam en Ruben,
    Jullie zijn kanjers met een heeeeeel groot hart.
    Dank dat jullie een stem geven aan allen waarvan wij anders geen weet hebben.
    Enne…. voor jou blog heb ik geen grootse foto’s nodig van een krab, die kleine dingen van jullie vind ik veel belangrijker;-)

    Zegen en gebed vanuit Hoevelaken,
    Willie & Jan

  3. Wauw!! Dit bericht geeft echt kippenvel!
    Jullie gevoelens zijn met geen 1000 likes te belonen.
    Geweldig werk doen jullie! Heel goed en eerlijk om jullie gevoelens te delen.
    Dit getuigd van lef!

    Lieve groet Petra

  4. Beste Mirjam en Ruben, wat een prachtig en eerlijk verhaal in jullie blog! Lijkt me zeker niet makkelijk om het gevoel vast te houden waarmee je aan zo’n klus begint. Ik moest denken aan het gevoel van verliefdheid… als je af en toe weer even terug gaat naar het moment waarop je verliefd werd op je lief, dan vallen kleine irritaties of vieze sokken op de trap in het niet… Hou vol en lieve groeten, Carolien

  5. http://www.driveagainstmalaria.nl/

    Hoi Ruben,
    Ik kreeg de link van je mams Gerry, (collega van mij) . misschien leuk om bovenstaande link even te bekijken, Julia Samuel is nu ook werkzaam in CAR , misschien samen afspraken maken ivm malariapreventie ??
    Mooie fotos van Stephan Vanfleteren! landgenoot van mij !
    Keep up the good work !!!
    groetjes
    Ilse

  6. Recht uit het hart, TOP! Daar gaat het om, life is a struggle also here, maar …….zoals een oud lied mij kan bemoedigen “al wat gedaan wordt uit liefde………….dat zal blijven bestaan. Shalom

  7. Gelukkig is niets menselijk je vreemd Ruben. Maar jij bent de persoon er niet na om daar verder in weg te zakken. Mooi dat je je motivatie weer helder voor ogen hebt.
    Succes de komende maanden.
    Groet Feikje en Jacob

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*