Compassion door Wess Stafford

Een paar weken geleden was Wess Stafford hier te gast. Zijn dochter is een van de crew members en geeft les op de Academy. Vergeleken met de rest van de bemanning ben ik veel te laat met het posten van deze BCA-er (Bekende Christelijke Amerikaan) maar goed, tegendraads als ik ben, ben ik natuurlijk niet ondersteboven van een bekend persoon. Naja, dat ben ik wel, maar dat laat ik dan liever weer niet zien of merken. Dr. Stafford was zo aardig om tijdens onze community avond het een en ander te delen.

Zijn levensverhaal is bijzonder inspirerend en als voormalig president en CEO van Compassion International heeft hij zichzelf een legitieme spreekstoel bemachtigd. De manier waarop hij vertelde was aangrijpend en voor zover ik mijn vooroordeel hierin mag laten doorschemeren, was het alles behalve Amerikaans. Hij vertelde hoe hij als tiener verhuisde van Afrika “terug” naar Amerika. Hij is zo blank als een boer uit Friesland, maar hij was degene die zich een Afro-Amerikaan voelde. Stafford heeft waarschijnlijk honderd uitspraken gedaan die belangrijker zijn dan datgeen wat ik heb onthouden, maar het heeft wel bevestigd dat ik op mijn plek ben.

Toen Stafford terug kwam in Amerika was hij verbijsterd waarom niemand iets gaf om wat er in Afrika speelde. Waarom zijn mensen niet betrokken, waarom willen mensen geen geld geven, waarom willen mensen zich niet inzetten… Hij gaf toe te hebben gedacht dat het niemand iets kon schelen wat er aan de andere kant van de oceaan gebeurde. Zijn ongelijk werd echter bevestigd. “It’s not that they don’t care. It’s because they don’t know!” Wie verteld hun het verhaal in het “westen”. Wie is er ambassadeur voor diegene die geen stem hebben en wie zorgt ervoor dat hun verhaal beschikbaar is voor anderen om te horen, zien of lezen.

Als we een brug willen bouwen tussen Afrika en Nederland, of welk willekeurig land dan ook, dan moet er een verbinding zijn. Er moet van twee kanten aan die brug gebouwd worden. In mijn nieuwe baan voel ik me soms niet echt meer een hulpverlener/ zendeling/ ontwikkelingswerker. Behalve wanneer ik een biertje drink van het geld van mijn supporters ;-)

Toch weet ik dat “story telling”, zoals men dat hier noemt, een onmisbare schakel is in het werk dat we doen. Misschien ben ik er niet altijd goed in om iedereen elke week te verblijden met een blog. Misschien krijg ik niet iedereen aan het huilen met een verhaal van een van onze patienten. Toch ben ik bemoedigd in wat ik die avond hoorde en geleerd heb. Media wordt snel gezien als een forum waarmee organisaties zieltjes kunnen winnen en geld kunnen binnenharken. Ik weet dat we hier proberen om een puur en zuiver beeld te geven van wat wij denken wat belangrijk is om te laten zien. Als dat betekend dat we doorsnee media content produceren dan is dat maar zo. Ik hark liever geld binnen aan deze kant van de brug dan dat we dat doen met het promoten van een nieuw mixdrankje aan die kant van de brug.

Hieronder zie je een foto van Chadrac. Hij is een van onze patientjes die we hebben kunnen helpen met plastische chirurgie. Door een medische fout/ tekortkoming waren zijn handen gecontracteerd. Dat betekend dat ze door litteken weefsel continue omhoog stonden. Binnenkort hoop ik je meer te kunnen laten zien van zijn verhaal. Hij krijgt nu fysiotherapie. Hij leert hoe hij kan kleuren, want dat kon hij niet. Ik ben blij dat ik voor hem mocht opstaan en hem een stem mocht geven door hem te volgen en te documenteren. Hoe zeggen ze dat dan ook alweer; Blijf vooral kijken, volgende week meer in: Verhalen vanuit Afrika.

 Photo Credit Ruben Plomp

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*