ZWARE BEVALLING

Als dingen een beetje moeite kosten of niet zo soepel gaan spreken we over een zware bevalling, niet? Nou misschien moeten ik de afgelopen 2 maanden zo beschrijven. Zo voelden ze voor ons. Op verschillende vlakken… neem nou deze blog…. je kent het…. je weet dat het zeker tijd is voor een blog maar je hebt er gewoon niet zo’n zin in.

Afgelopen 2 maanden zijn een zware bevalling geweest omdat we wederom moesten nadenken over onze toekomst en hoe we die in willen vullen. Het resultaat weten jullie inmiddels wel, maar je zal begrijpen dat de keuze maken niet zo snel en gemakkelijk gaat. Veel praten, wachten, nog meer praten, denken, voors en tegens, en soms is het dan moeilijk om jullie daar allemaal van op de hoogte te houden. En dat willen jullie waarschijnlijk ook helemaal niet.
Voor mij was mijn werk de afgelopen 2 maanden ook een ‘zware bevalling’ Ironisch omdat we op het moment het specialisme VVF hebben. Vesico Vaginale Fistulas. Deze periode van operaties op het schip is een van de meest intense. Dit omdat deze vrouwen vaak door hun traumatische bevalling hun kindje verloren hebben, vervolgens incontinent van urine en of feces zijn, en daardoor verstoten worden door hun man, familie, leefgemeenschap. Het screenen en vinden van deze vrouwen is al een hele klus. En dat heb ik geweten.

Vrouwen met een VVF zijn vaak te bang om naar een van onze ‘screenings’ te komen, vanwege schaamte, of omdat ze het simpelweg niet gehoord hebben. Als Screeningsteam moeten we dus actief naar ze op zoek gaan. Sinds oktober ben ik druk in de weer met de UNFPA. Het contact leggen met lokale hulporganisaties is een goede manier om krachten te bundelen. Met de kennis en informatie van deze organisatie, veel mailtjes, telefoontjes en vergadering (want dat vinden ze prachtig hier in Congo)hadden we uiteindelijk een lijst met 120 vrouwen die mogelijk een VVF hadden.

photo

Maar met mijn inmiddels een paar jaar ervaring in Afrika heb ik gevraagd om opnieuw met al deze vrouwen cotact te leggen om er zeker van te zijn dat hun telnummers nog kloppen, ze echt een VVF hebben, niet inmiddels al geopereerd zijn ergens anders. Slim gedaan Mirjam. Je lijst is in 1x gekrompen van 120 naar 90.

In December/ Januari/ Februari blijf ik met de organisaties in contact. Om steeds maar weer uit te leggen dat deze vrouwen in de week van 10 Februari in Pointe Noire moeten zijn (omdat de chirurg 24 februari deze vrouwen zal screenen en ze in de weken daarna geopereerd worden, zorg ik dat ze ruim op tijd hier zijn, zodat we nog wat ruimte hebben om een paar dagen uit te lopen). “Nee, Madame Plomp, Coordinatrice de Selection, dat komt allemaal goed. Alle vrouwen zullen 10 Februari in Pointe Noire zijn.” Aldus Madame Marie.

24 Februari  7.30 sta ik start klaar met 5 verpleegkundigen, teamleider, chirurg, hele afdeling omgebouwd om de eerste 40 vrouwen te kunnen zien. Ready to rock…. want ik ben hier al zolang mee bezig…..

Om 10.00 zijn er 15 patienten…… en dat is het………. Niks geen 90 vrouwen madame….. het zijn er maar 15. Iedereen staat een beetje bedremmeld te kijken en om 12.00 zijn we klaar met screenen en hebben we amper de eerste week met operaties kunnen vullen. Ik heb GEFAALD!

4,5 maanden werk en dit is het resultaat? Ik ben boos en verdrietig en teleurgesteld. Ik voel me flink voor paal staan voor het hele team. Maar goed. Je kan er niks aan doen en je gaat maar weer bellen en mailen. Het is ten slotte nog steeds Afrika en eigenlijk weet je in je achterhoofd dat dit altijd kan gebeuren. Gelukkig kwamen er nog meer vrouwen in de loop van de week binnendruppelen en ook al hebben we niet het volledige aantal vrouwen geholpen dat we wilden helpen, elke vrouw was het waard. Ja, mijn werk is regelmatig te beschrijven als een zware bevalling.

 

Maar een blog schrijven, een keuze maken voor je toekomst, of wat tegenslag in je werkt valt in het niet als ik Fifi screen.

Fifi heb ik gezien tijdens mijn upcountry screening in Impfondo. Deze dagen zijn druk we zien veel mensen en je hebt geen uren de tijd om met de patiënt te kletsen. Ik heb haar gescreened, gebaseerd op haar klachten ingeschat dat ze een VVF heeft en gezegd dat ze naar het schip kon komen.

IMG_6473

Nu 2 maanden later zit ik tegenover haar. Ze is blij dat ze tenminste iemand herkent op dit grote schip. Ik heb iets meer tijd om naar haar verhaal te luisteren, er zijn er immers maar 15 in plaats van 40.

Wat ze me vertelt zal ik nooit meer vergeten. Ze was 18 toen ze zwanger was en op het moment dat ze aan het bevallen was werd haar dorp aangevallen door rebellen. Ze was midden in haar bevalling en kon niet vluchten. Haar moeder, oudere zus en tante vreesden voor haar leven en hebben met zijn drieen het kind letterlijk uit haar geduwd, door boven op haar buik te gaan zitten. Weeen en contracties en ontsluiting zijn er niet voor niets, wanneer je een kind met geweld eruit perst, kan je je misschien voorstellen dat alles gewoon open scheurt. Haar  zoontje heeft deze traumatische bevalling niet overleefd en Fifi moest 1 minuut nadat het zoontje uit haar buik was het dorp ontvluchten. Zonder dat iemand haar medische hulp gaf, haar volledige ruptuur heeft kunnen hechten. Een maand heeft ze zich verscholen gehouden in de bossen, zonder dat ze medische hulp kon krijgen. Het resultaat 5 jaar later is dat ze volledig incontinent van urine en feces is omdat deze traumatische bevalling en geen goede gezondheidszorg ervoor heeft gezorgd dat ze dit probleem heeft.

Fifi heeft geen hoop. En ik kan me dat voorstellen. Fifi gelooft niet  eens dat we haar kunnen helpen.  Maar heeft niets meer te verliezen.

 

Mijn zus zegt altijd dat het onzin is dat je de bevalling bent vergeten nadat je je kind ziet. En al heb ik nog geen bevalling doorgemaakt ik geloof haar. Zo is het met veel dingen, sommige dingen doen pijn, kosten moeite en dat ben je niet maar 1 2 3 vergeten. Aan de andere kant als het uiteindelijk iets oplevert, als het de moeite waard is, dan snappen we misschien nog steeds niet de waarom vraag maar mogen we wel kijken naar het ‘mooie kind dat het resultaat is van de bevalling’.

 

Nou… zie hier een blog….. en ja, we hebben een keuze gemaakt waarvan we denken dat die goed is….. en al mijn moeite voor dit specialisme op het schip was het waard, ook al was het alleen Fifi.

Fifi is geopereerd en ook al was het een gecompliceerde en moeilijke operatie, Fifi is genezen van haar VVF/RVF. En het mooiste om te zien is dat ze zo langzamerhand een beetje meer hoop en blijdschap laat zien.  Nog 2 weken en dan zal ze weer terug gaan naar haar dorp. Kan je je de blijdschap voorstellen van haar moeder en tante en zus?

Photo Credit Ruben Plomp, VVF Ladies, dress ceremony portraits.

Naast dat het voor Fifi een geweldige mogelijkheid was om deze operatie te krijgen was het voor dr. Itengre ook een geweldige mogelijkheid om te opereren op het schip. Ik heb dr. Itengre leren kennen. Hij komt uit Burkina Faso en werkt in een VVF centrum. Hij kwam op het schip werken om meer ervaring op te doen. En wauw, wat was ik onder de indruk van deze man. Niet alleen omdat het een van de weinige ‘goodlooking’  donkere mannen is. Maar ook omdat ik respect heb voor een chirurg uit Afrika die niet na zijn studie wegrent van zijn verantwoordelijkheden voor zijn eigen land, die zonder een cent te verdienen zijn mensen wil helpen en zelfs naar het schip komt om ons te helpen. Die beter dan wie dan ook van ons kan communiceren met deze vrouwen, gewoon omdat hij beter aansluit bij hun cultuur. Zo mooi om te zien hoe in 4 weken de vrouwen allemaal volledig hun vertrouwen in hem stelden en hoe integer en met respect hij met hun omging.  En voor hem was het geweldig om te kunnen werken met een professioneel team om hem heen, met genoeg spullen en materiaal om echt goede zorg te kunnen leveren.

Photo Credit Ruben Plomp, Dr. Intenge OUEDRAOGO (BUR), VVF Surgeon.

Hier word ik zo blij van.

10 thoughts on “ZWARE BEVALLING

  1. Lieve schat, en wat wordt ik hier blij van. En trots. En ontroerd! En wat snap ik dan jullie keuze goed! Ga nog maar 2 jaar en wordt nog heel vaak heel blij. We wachten op jou en Ruben en genieten van jullie belevenissen.
    Jeetje wat ben ik trots op jullie en wat ben ik blij dat het nog maar 25 dagen duurt voor ik je weer zie en vast kan houden. Lieverd ik hou van je, tot snel!
    Xxx

  2. Olga van der Tuuk

    Een indrukwekkende blog lieve Mirjam en Ruben en ik ben er stil van…
    Keep up the good work! Dit is waarom je geroepen bent. Los van planning, organisatie of resultaat,..ga door; staand in de liefde van Christus.
    Hartelijke groet Olga

  3. Mirjam, ontroerend verhaal en wat een blijdschap en vreugde voor deze ladies bij een goed geslaagde operatie!!
    Liefs Petra Prins

  4. Lieve Mirjam, bedankt weer voor het schrijven van deze blog. Bedankt dat je ons deelgenoot maakt van jullie leven en de zware bevallingen die jullie af en toe moeten doormaken! Weer een aantal levens een stukje mooier gemaakt! Super gaaf werk doen jullie! Liefs en tot snel

  5. Hee kanjer!Wat een verhaal….mennn…bedankt voor het delen mir. Ik kan me zo NIET voorstellen hoe dit voor jullie allemaal moet zijn..en al helemaal niet hoe t leven daar voor fifi e.a. Is..
    Ik schaam me voor onze luxe.. Onze zoon,die wel 5 fantastsche tandartsbehandelingen op rij krijgt in een prachtige praktijk EN dat ALLES vergoed!!! EN dan durven we hier te klagen over hoge verzekeringen:(
    Ik bid voor jullie lieverds dat jullie Zijn vrede en kracht mogen putten die al het verstand te boven gaat. Wat jullie doen,de liefde die jullie geven is bovennatuurlijk..namens zovelen DANKJULLIEWEL!!!!!
    Ik hou van jullie!kus

  6. Heb net het filmpje bekeken van Family7 (Reni en Elise Krijgsman) en het interview met jou Mirjam. Ben onder de indruk en vind het ontroerend om te zien! Lieve groet,

    Wilma

  7. Marie-Louise Oerlemans

    Wat een indrukwekkend verhaal.. Hoe bijzonder en wat geven jullie een hoop liefde! Ik heb veel bewondering voor jullie.

    Veel zegen! Liefs, Marie-Louise

  8. Hey ruben en mirjam, ik reageer eigenlijk nooit, maar ik lees wel altijd jullie blog en ben elke keer weer onder de indruk van de verhalen en jullie werk. Ik kan niet ontkennen dat ik me ook vaak enigzins genereerd voel.. ‘o-ja–er ‘zijn-wel-even-andere-dingen-in-het-leven-dan-wat-zal-ik-morgen-weer-eens-gaan-koken..Dus eh.. goed gedaan, al die blogs, ook al zijn ze wel eens een zware bevalling.. :)

  9. Poeh, wat een verhaal Mirjam. Zo bijzonder dat jullie het verschil mogen maken in zo veel levens ! Wat een team mensen met liefde voor de ander zijn er toch op Mercy Ships. Wees gezegend ALLEMAAL van kok tot techneut tot screenings vpk tot fotograaf en pr en arts, schoonmakers en ………noem maar op.

    Liefs mama Janny

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*