MIJN MUZE

Siara.

10 december zag ik je samen met je moeder in Impfondo. Ik dacht dat je een 4 maanden oude baby was. Je bleek al een jaar te zijn. Jij en je moeder en vader en 5 broertjes en zusjes zijn weggevlucht uit Bangui, Central African Republic en leven in een vluchtelingen kamp in Betou, Congo net over de grens van de CAR. (100km). Je bent samen met je moeder en je zus naar Impfondo gekomen (220 km) omdat je mama hoorde dat er blanke mensen zouden komen die jouw misschien konden helpen.

Ik leg uit aan je moeder dat we je kunnen helpen, maar dat je erg ondervoed bent en dat je vrijwel direct naar het schip moet komen omdat je eerst op gewicht moet komen voordat we je kunnen opereren. Je moeder is erg blij en ik geef jou en je moeder een kaart met de datum 31 DECEMBER 2014. Ik vertel haar dat Mercy Ships de kosten van haar vluchten ed zal betalen.

Op 31 DECEMBER kan ik niet wachten je te zien. Maar dan hoor ik helaas dat je er niet bent. Jij en je moeder zijn niet naar het vliegveld in Impfondo gekomen en omdat je moeder geen telefoon nummer heeft kan niemand je bereiken. Dit gebeurt wel eens vaker, maar op de een of andere manier maakt me het bij jou verdrietig. Jij en je familie hebben waarschijnlijk al zoveel meegemaakt. En dit is waarschijnlijk de enigste kans voor je om ooit geopereerd te worden. Ik ben bang dat wanneer je geen operatie krijgt je waarschijnlijk zult sterven aan een of andere stomme infectie omdat je gewoon niet sterk genoeg bent. Ik probeer  te bellen en mailen met alle contacten die ik heb in Impfondo om te kijken of ze je op kunnen sporen. Uiteindelijk leg ik contact met de UNHCR die het vluchtelingenkamp op heeft gezet waar je woont. Via hen kan ik uiteindelijk je moeder bereiken.

En dan begin februari sta je ineens op het dock. Samen met je vader. Sylvain. Allebei met niets anders dan de kleren die je draagt. Ik ben zo blij dat je in Pointe Noire aangekomen bent (990 km). Natuurlijk spreekt je vader geen Congolese taal, en duurt het een hele tijd voordat ik uiteindelijk iemand op het schip gevonden heb die jouw taal spreekt en voor mij kan vertalen. Van alle 150 mensen die hier werken voor ons, is er slechts 1 die jouw taal spreekt. Guy Martial, vanaf vandaag is mijn nieuwe beste vriend. Ik vraag aan je vader waarom je moeder niet mee is gekomen. Papa vertelt dat ze zwanger is van het 7e kind. Vandaar dat hij met Siara gekomen is. Alles is nieuw en overweldigend voor Sylvain. Ik kan zien dat hij niet gewend is om voor je te zorgen. Ik kom erachter dat je al heel veel uren niets gegeten hebt en ga op zoek naar melk voor je.

 

In de weken daarna kom je 3 keer per week naar het schip om je vader te leren hoe hij je het beste kan voeden. Daar waar je in het vluchteling kamp 1x pap en voor de rest wat rijst te eten kreeg geven wij je weer babymelk, zodat je calorieen binnen krijgt op een simpele manier, in plaats van een hoop moeite te moeten doen om wat rijst weg te krijgen waar nagenoeg geen voedingswaarde in zit. Ik leer papa hoe hij je op een veilige manier melk kan geven zonder dat je je verslikt en een longontsteking krijgt. Je bent over het algemeen gewoon ziek, een infectie, malaria, ondervoed, afwijkende leverfuncties door je ondervoeding, vieze schimmelinfectie over je hele huid. Er is een hoop werk aan de winkel. Je bent ook lusteloos en hebt weinig energie.

Na 2 weken ga je er beter uit zien. En in een keer lijkt het tij gekeerd en zie je er goed uit, speel je voor zover je matige ontwikkeling door ondervoeding dat toe heeft gelaten afgelopen jaar, groei je bijna een halve kilo per week, je vader lijkt er nu ook van te genieten tijd met je door te brengen en neemt je dieet heel serieus. Het is elke keer een feest om je weer terug te zien en te raden hoeveel je bent gegroeid. Je wordt er eigenlijk niet mooier op met al dat vet, maar goed, daar kan ik nu natuurlijk niet over klagen.

CGA140305_SIARA_PAT14069_SCREENING_RP0001_LO

Eindelijk eindelijk ben je zwaar genoeg om je schisis en open gehemelte te laten opereren. Ik ben misschien wel net zo blij als je moeder zou zijn. Niet erg professioneel natuurlijk, maar goed. 13 maart is het dan zover. Je operatie staat gepland. De dag ervoor bezoek ik je nog even in de stad waar je tijdelijk verblijft en hoor ik dat je een vervelende hoest hebt en een beetje rochelt. Pff…. als je nou maar niet ziek wordt, anders gaat je operatie weer niet door.

CGA140305_MIRJAM_PLOMP_SCREENING_TEAM_RP0019_LO

De volgende dag op het schip, hoor ik je nog steeds hoesten en vraag ik als een bezorgde moeder of het wel slim is om je operatie door te laten gaan. Maar goed, niemand ziet er kwaad in, dus ga je hup de OK in. Ik kom je uitzwaaien en moet vreselijk om je lachen omdat je je gedraagd als een dronken oude man, nadat we je een beetje pre medicatie hebben gegeven. Je valt bij me op schoot in slaap en ik kan je zo aan de OK assistente meegeven naar de OK. Papa Sylvain moet huilen als hij je een kus geeft voor de operatie. Alle mensen om hem heen lachen en zeggen dat hij moet ophouden met huilen. De eeuwige discussie die ik hier voer met lokale mensen die op het schip werken. Je lacht vaders en moeders niet uit als ze hun kind moeten afstaan en niet weten wat er gaat gebeuren. Vaak zijn de ervaringen die ze hebben met plaatselijke ziekenhuizen en operaties niet zo goed, en weet je nooit of je levend uit een OK komt. Ik vertel je vader dat hij een goede vader is die op deze manier laat zien hoeveel hij om zijn dochter geeft. Ik ga weer aan het werk en voor papa zijn het misschien wel de 4 langste uren van zijn leven. Maar…. de operatie gaat goed! En je komt begin van de avond weer terug op de afdeling.

Je hebt het respiratoir een beetje zwaar…. waarschijnlijk toch door je onderliggende hoest…. (nu wil ik natuurlijk zeggen ‘ik zei het toch??’) en jammer genoeg moet je savonds gereintubeerd worden en kom je op de IC terecht. Gewoon om je even de eerste dagen door te slepen. Niet heel erg, maar wel jammer. Voor vader natuurlijk erg indrukwekkend om in 1x zijn dochter aan allerlei machines te zien liggen. Die arme man weet vast niet wat hem overkomt.

CGA2014_PAT_SIARA_DL0009_LO

2 dagen later wordt je weer gedetubeerd en doe je het als een zonnetje! Alhoewel je inmiddels mij en alle andere blanke zuster niet meer zo leuk vindt. Teveel dingen die we bij je moeten doen. In 1x kan je al je vingers niet meer in je mond steken en melk drinken gaat ook al niet zo goed meer als voorheen. Wat hebben ze eigenlijk met je gedaan???!!!

photosiara2Maar we eten allemaal dat dat uiteindelijk wel goed zal komen. Het duurt een weekje, maar dan zijn je hechtingen, nasal bolster, maagsonde, whiteheadspack allemaal verwijderd en kan je langzamer hand weer wat normaler gaan eten. Door afgelopen week ben je natuurlijk wel wat afgevallen, maar we verwachten dat je dat gauw weer in zal halen. Heel voorzichtig krijgen we af en toe weer een lachje van je. Maar ik ben blij wanneer ik je uit het ziekenhuis kan ontslaan zodat je gewoon weer lekker je routine met je papa kan uitvoeren. Daar zal je je een stuk beter bij voelen. Ondertussen probeer ik hard mijn best te doen met bellen blazen enzo…. maar eigenlijk vind je er niet zo heel erg veel aan.

CGA2014_PAT_SIARA_CREW_MIRJAM_PLOMP_DL0011_LO

Nadat je ontslagen bent ben je nog ongeveer 3 weken in Pointe Noire. Gewoon om te zien of je groeit en of je wond goed geneest. Langzamerhand zie ik de oude Siara weer terug komen. Die het niet zo erg vindt om geknuffeld te worden. Ondertussen begint papa een beetje onrustig te worden. Het is inmiddels 2 en een halve maand later en hij heeft op geen enkele wijze contact kunnen leggen met zijn vrouw. Ze hebben geen telefoon. Ineens besef ik me hoe bizar dat moet zijn dat je gewoon helemaal niet weet hoe het gaat. Moeder denkt misschien wel dat vader weggelopen is met Siara, of nooit meer terug zal komen door een of andere reden. Ik probeer contact te leggen met de UNHCR en het vluchtelingenkamp in Betou. Op een gegeven moment heb ik een nummer en hoor ik dat ze bij Siara’s moeder in de buurt zijn. Op dat moment ben ik niet bij Siara en haar vader dus spreek ik af dat ik de volgende dag om 10.00 terug bel en ik rij op mijn vrije zaterdag samen met Ruben naar de plek waar Siara en haar vader verblijven. Om 10.00 bel ik het nummer. En het verhaal en het plaatje zou compleet zijn als vader nu met moeder kan bellen en in ieder geval kan vertellen dat alles goed is, en dat ze binnenkort naar huis komen. Maar goed. Het kan natuurlijk niet allemaal mooi en prachtig zijn…. tenslotte is dit ook een gewone wereld hier….. helaas neemt niemand de telefoon op en ik haat het om te zien hoe teleurgesteld vader is. Ik probeer het in de aankomende dagen nog regelmatig, maar de telefoon wordt nooit opgenomen aan de andere kant. Grrr…..

Eindelijk 10 april. De laatste dag voor je laatste controle. Helemaal klaar om naar huis te gaan. Deze manier van afscheid nemen zijn altijd stom. Ik zal je nooit meer zien. Ik weet niet wat ik tegen je vader moet zeggen. Papa weet niet wat hij tegen mij moet zeggen. Ik heb alle foto’s uitgeprint voor papa zodat hij aan je mama kan laten zien wat er allemaal gebeurd is op dat gekke schip. We geven je nog hoop melk, extra voeding pakketjes en zooi mee zodat we je nog even een paar extra kilo kunnen laten groeien. En dan laat ik je los…….

CGA140407_PAT14069_SIARA_MM0001_LO

 

Nu 25 dagen later vraag ik me af of je weer terug bij je mama bent. Misschien gelooft ze wel helemaal niet dat jij het bent als je terug komt. Van een ondervoed 3,5 kg wegend meisje met een schisis en open gehemelte naar een 8,5 kg prachtige meisje met gezondere haren, geen schimmelinfectie en een vader die heeft geleerd voor zijn dochter te zorgen. Ik wilde dat ik erbij had kunnen zijn om dat te zien.

Sommige patienten vergeet je nooit. Sommige patienten zijn bijzonder. Ik ben blij dat ik jou en je vader heb mogen leren kennen, dat ik voor je mocht zorgen, dat we je de operatie hebben kunnen geven waar je alleen maar op kon hopen en over kon dromen. Jij bent het 100% waard.

Siara, jij bent mijn muze voor Congo 2013-2014.

CGA140305_MIRJAM_PLOMP_SCREENING_TEAM_RP0013_LO

 

13 thoughts on “MIJN MUZE

  1. Mooi verwoord allemaal en met een prachtige ´afloop´. Wel lastig voor jou met afscheid nemen…
    Ik hoop dat het ook allemaal goed is met het zusje of broertje van Siara.

  2. Wat een prachtige muze! Een ‘stralende druppel’ op de welbekende gloeiende plaat. Elke druppel telt en is zeker de moeite waard.

    Lieve groet,
    Wilma

  3. Misschien zijn t m’n hormonen, maar ik wist hier echt emotioneel van . Wat een geldig verhaal en wat doen jullie toch fantastische dingen. Het lijkt me moeilijk om dit soort (misschien wel alle ) patientjes te laten gaan zonder dat je weet hoe het hen verder zal vergaan. Maar 1 ding is zeker, jullie zijn het wonder waar deze mensen om bidden en op hopen.

  4. Wat een mooi verhaal Mirjam! Ik snap dat Siara je muze is, iemand waar je voor wilt vechten en wilt helpen een goede start van haar leven te geven. Wat een geweldig goed werk!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*