vijf uur in de rij

Het is inmiddels woensdagavond en de avond voordat de screening begon lijkt alweer een week geleden. De realiteit is dat we slechts 3 dagen van screening hebben gehad. De realiteit was ook dat zo’n 2000 mensen er toch voor kozen om in de rij te gaan staan. Ik kan bij een attractiepark al moeilijk snappen waarom mensen een uur tot twee uur willen wachten voor een ritje in een achtbaan wat misschien 45 seconden duurt. Maandag stonden mensen wel 5 tot 6 uur in de rij om te horen dat we ze misschien kunnen helpen.

5 uur lang in de brandende zon, met het laatste beetje hoop op een betere toekomst. Alle verhalen en foto’s verharden me wel een beetje. Ik merk aan mijn nieuwe collega’s dat als ik langs de rij loop om te kijken of er potentiële patiënten tussen zitten die we kunnen volgen, ik weinig tijd neem om te stoppen. Continue hoor ik hun verbazing over wat ze zien en over hoeveel ‘goede verhalen’ er tussen staan. Ik zie vooral heel veel mensen staan die we zullen teleurstellen. Ik denk aan Mirjam die vooraan de rij staat om mensen dat nieuws na 5 uur wachten te vertellen.

Ik probeer in alle drukte van afgelopen dagen het in mijn gedachten te laten verzinken, waarom iemand zolang in een rij gaat staan. Zelfs wanneer ze weten dat ze niet geholpen kunnen worden. Wat maakt dat je zo wanhopig bent, dat je daar toch gaat staan. Of dat je je laatste euro’s bij elkaar legt om bijvoorbeeld van Utrecht naar Berlijn te reizen omdat ze je daar misschien kunnen helpen. Hoe verknipt moet de gezondheidszorg wel niet zijn dat je dit soort toeren uithaalt. Hoeveel hou je van je kind, dat je dit doet. Hoeveel heb je wel niet over voor een beter leven, dat je je laatste beetje geeft in de hoop om geholpen te worden. Ik ga het niet bevatten. Ik zie het, ik kijk ernaar, maar heb geen enkel besef van hoe dit werkt.

Ik snap dat dit beeld niet helemaal strookt met hoe de organisatie het nieuws over onze screening soms naar buiten brengt. Begrijp me niet verkeerd, ik ben helemaal voor het feit dat we promoten wat we doen. Daarom zijn we hier ook. We willen doen wat we kunnen doen en afblijven van hetgeen we simpelweg niet kunnen. Eerlijk is eerlijk we zijn nog maar 3 dagen onderweg en er is waarschijnlijk geen moment in onze field service waar het contrast groter kan zijn. Het resultaat is dat we de mensen vinden die we moeten vinden. Zie hieronder de cijfers tot en met vandaag.

SCREENING STATS

Photo Credit Ruben Plomp, Screening Day 1

Photo Credit Ruben Plomp, Screening Day 1

Photo Credit Ruben Plomp, Screening Day 1

Photo Credit Ruben Plomp, Screening Day 1

Photo Credit Ruben Plomp, Screening Day 1

Photo Credit Ruben Plomp, Screening Day 1

Sommigen van jullie hebben gister of eergisteren een kaart van ons op de deurmat ontvangen. We hoeven denk ik niet meer uit te leggen wat de noodzaak is van jullie support.

Madagascar heeft met haar 23 miljoen inwoners nog heel wat hulp nodig. Het kost tijd om iedereen te bereiken in dit land, maar het is ons verlangen om uit te reiken naar iedereen die in die rij komt te staan. Heb je een kaart ontvangen, overweeg dan alsjeblieft om de onderste helft af te scheuren en te versturen. Het werk dat we hierdoor kunnen doen veranderd mensenlevens.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*