Simon komt te overlijden

Het is donderdagmiddag als ik samen met Marris en Yfke en hun vertaler naar het huis van Simon rijd. Als fotograaf vind ik het een van de leukste dingen om te doen. Mensen thuis opzoeken. Het helpt zoveel om te weten waar iemand vandaan komt voordat je ze vereeuwigt in pixels. Alle patiënten die naar het schip komen zijn bij ons en het is ons schip, met onze gewoontes, onze regels en wij hebben daar de leiding. Nu is het omgekeerd. Ik mag bij iemand naar binnen wiens leven zich daar daadwerkelijk afspeelt. Ontwapenend werkt dat.

Toch is er iets anders vandaag en dat is de reden dat ik erover schrijf.
Simon kan niet naar het schip komen en komt binnen afzienbare tijd te overlijden. Hij heeft kanker en voor een effectieve behandeling moet hij bestraalt worden en dat is iets wat Mercy Ships niet doet. Zijn neus is necrotisch en half weg gegeten. Marris vertelt me dat er wel een bestralings apparaat is in de stad, maar dat deze als 6 jaar lang buiten gebruik is. Dat is nu nog eens wat je noemt ‘onhandig’.
Simon woont in z’n eigen huis wat mij doet denken aan een hut die ik vroeger maakte op de boerderij van mijn opa. Houten planken en een bladerdak. Er hangt een ontspannen sfeer en hoewel ik denk dat Simon meer gecharmeerd is van de twee verpleegkundigen die hem bezoeken dan de medische hulp, zie ik de pijn en onzekerheid in zijn ogen. Hij heeft geen idee wat hem te wachten staat. Ook al vertel je hem dat. Geen referentie kader, behalve een neus die er langzaam afvalt.

MGB150115_PALLIATIVE_CARE_HOUSE_VISIT_SIMON_RP010_MID

‘Het is meer een soort van maatschappelijk werk wat we doen.’ zegt Yfke. ‘We zijn gelimiteerd in onze mogelijkheden en ook al heet het palliatieve zorg, er is maar zoveel wat je hier kunt doen.’ Ondanks dat is de sfeer ontspannen. Het gebeurt natuurlijk ook niet elke dag dat er 3 blanken in je hut zitten.

‘Misschien komt mijn vrouw nog op bezoek’ zegt Simon. Dat raakt me. Zijn vrouw heeft de kinderen meegenomen en woont ergens anders. Af en toe komt ze hem opzoeken, maar hij weet niet wanneer. Onze vertaalster legt uit dat dit waarschijnlijk komt doordat hij geen inkomen heeft en dus kan hij niet voor ze zorgen. Niets geen uitkering, verzekering of compensatie. Geen geld? Geen vrouw, geen vrouw geen status en geen status?….. Dan ben je uitgesloten. Je telt niet meer mee.

Ik voel me belachelijk. Dit slaat nergens op. Ik maak een foto en dat is het hoogtepunt van de dag, terwijl zijn neus in ontbindende staat aan zijn gezicht hangt. Een zakje met tramadol moet het dan maar beter maken, terwijl ik gelijk weer mezelf eraan herinner dat in Nederland tig bestralings apparaten staan. Allemaal met gekwalificeerde mensen om ze te bedienen en waarschijnlijk meer dan bereid om een jonge man als Simon te helpen. Het probleem is dat niemand Simon kent of van hem gehoord heeft. Hij heeft geen stem en zal nooit gehoord worden, behalve door Marris en Yfke.

MGB150115_PALLIATIVE_CARE_HOUSE_VISIT_SIMON_RP018_MID

MGB150115_PALLIATIVE_CARE_HOUSE_VISIT_SIMON_RP016_MID

5 thoughts on “Simon komt te overlijden

  1. Mooi geschreven. Heel bizar dat zo’n ziekte ook zo’n gezin uit elkaar trekt. En wat heftig dat die apparaten in NL soms stilstaan omdat we er meer dan genoeg hebben en dat ze daar niet gerepareerd kunnen worden. Dank voor dit inkijkje!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*