unwanted

Being unwanted, unloved, uncared for, forgotten by everybody, I think that is a much greater hunger, a much greater poverty than the person who has nothing to eat.”

– Mother Teresa – 

Afgelopen week waren we in Antsirabe. Een stad ten zuiden van Antananarivo (de hoofdstad van Madagascar). Opnieuw werden we bepaald bij de contrasten die hier zo enorm duidelijk zijn. Hoe en wat daar kom ik zo op terug. Eerst maar even duidelijk maken waarom we op pad waren en hoe dat eruit zag. Volgend jaar zullen we terug gaan naar Madagascar en in 13 verschillende steden gaan screenen. Dat is voor het eerst dat we zoiets doen. Een behoorlijke uitdaging met name voor het screening team. We proberen van tevoren naar deze steden toe te gaan om de lokale overheidsinstanties te ontmoeten en de voorbereidingen in gang te zetten. Het is toch een kleine invasie wanneer Mercy Ships komt. 2 Dagen hectiek en een toeloop van honderden mensen die hopen op een; “Ja, we kunnen je helpen”.

Om dit aan te kondigen hebben we een op maat gemaakt communicatie plan nodig. Dat is dan weer meer mijn ding. Door onze directeur zijn we meer betrokken geraakt bij lokale corporaties. Vanwege een sterk netwerk hebben we dit jaar meer ingang bij bedrijven waar we voorheen niet direct mee in contact zouden komen. Nieuwe benadering die in het geval van Antsirabe zijn vruchten lijkt af te werpen. Het begon op maandagochtend een week geleden. We werden opgehaald met een privé jet en naar Antsirabe gevlogen. Gelijk een meeting in met alle vertegenwoordigden van de verschillende afdelingen van de overheid. Dat is efficient, want dat scheelt op z’n minst 4 meetings. Ingecheckt in een luxe hotel met een heuse mini bar. Geloof me, dat is uitzonderlijk.

ANTSIRABE COL 01
ANTSIRABE COL 02
Dan maken we kennis met onze genereuze host. Mister Hakim heet ons welkom namens de Socota groep. Er gaat een wereld voor me open. De Socota groep is onder andere verantwoordelijk voor het verwerken van katoen en maakt textiel. Ze voorzien winkelketens als ZARA, Bershka, Decathlon, Woolworth etc… van kleding. Meer dan 6000 mensen werken hier en we zien 4000 mannen en vrouwen achter naaimachines. Ik zie de nieuwe mode voor de na-zomer hangen en raak ervan in de war. De man die ik van de week nog met een tumor fotografeerde past niet in dit plaatje. Met Socota is niets mis. We zijn uitvoerig ingelicht over al hun procedures, arbeidsvoorwaarden en we horen via lokale instanties en mensen buiten het bedrijf dat Socota een goede werkgever is. Terwijl we in onze 4-weel drive worden rondgereden met bewapende mannen om ons heen, vraag ik me van alles af. Hoe kunnen we het gat tussen deze twee werelden kleiner maken.

ANTSIRABE COL 03

We besluiten naar een lokaal weeshuis te gaan wat gerund wordt door katholieke zusters. Zodra de poort open gaat land ik met beide benen op de grond. De met urine doordrenkte kleren van de kinderen wikkelen zich als een handdoek om me heen. Dit is een dump plaats voor iedereen die iets mankeert, niet voor gezorgd kan worden of niet welkom was. Erik (een Noor) vertelt ons hoe de kinderen na weken geen blanke te zien, vaak niet eens meer weten hoe de schommel werkt. Ze klampen zich om beurten aan me vast en het voelt ongezond. De zusters zeggen geen nee. Je helpt iedereen. De methode lijkt inefficient in mijn ogen, maar ik heb diep respect voor het werk wat deze vrouwen doen. Geen vragen stellen, gewoon zorgen. Diegene die niet gewenst zijn, liefhebben.

ANTSIRABE COL 04

De verschillend zullen wel niet kleiner worden over de komende jaren. Ik hoop dat de armoede en de onredelijke verdeling wel duidelijker wordt. Zo duidelijk dat het misschien wel net even vervelend voelt om die gevulde koek nu naar binnen te schuiven. Want wat hebben diegene die niets hebben verkeerd gedaan. Waarom zitten zij in hun eigen drek en kunnen wij de volgende dag in een privé jet stappen om naar huis te vliegen.
De screening en al het transport van patienten uit deze regio zal gesponsord worden door de Socota groep. Dat is voor hun niets meer dan een gevulde koek. We zijn blij dat we met onze transport campagne al meer dan $100.000,- hebben kunnen ophalen onder voornamelijk bedrijven die hier in Madagaskar actief zijn. Ik ben blij met elke dollar die we hebben opgehaald samen met ons team.

4 thoughts on “unwanted

  1. Wat een mooi verhaal over contrasten en ik herken het een beetje van de Compassion-reizen.
    Sterkte en liefde met het mooie werk.
    Bart

  2. goed verhaal. balen dat het in ‘het westen’ zo moeilijk is om in touch te blijven met de realiteit die jullie daar zien. dit soort blogs helpen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*