Mijn Muze

Nog 2 weken voordat we weer voor even naar Nederland gaan en we weer een field service afsluiten.
En er is altijd die ene patient. Die je nooit zal vergeten.

 

Voor mij, dit jaar was het Fitia. Twee jaar oud. In January waren we in Mahajanga. Een plaats in het noordwesten van Madagascar. Op zijn minst 3 dagen reizen van Tamatave. De plek waar het schip ligt. Aan het einde van onze laatste dag screenen in Mahajanga kwam een hopeloze moeder naar ons toe. Ze had haar dochter bij zich. Haar dochter had een grote infectieuze brandwond in haar neck en over haar borst. Fitia was 4 maanden daarvoor verbrand omdat zee en pot heet water over haar heen trok. Haar ouders brachten haar naar de dokter en hadden geld voor 1 tube zalf met antibiotic. Natuurlijk was dat niet genoeg voor dezegrote brandwond. Op zoek naar een andere manier om Fitia te helpen brachten ze haar naar een locale genezer. Deze gaf het advies om elke dag op de wond te spugen. Dit zou het helings proces versnellen. Na 4 maanden was haar brandwond geinfecteerd en onmogelijk te genezen. In het gunstigste geval zou Fitai een ernstige contractuur van haar nek oplopen, in het slechtste geval zou ze komen to overlijden aan haar infectie.

MGB150130_FITIA_MGB16310_HOME_VISIT_JC0019_MID

Ik sprak met Fitia en haar moeder. Fitia was duidelijk oncomfortabel. Ik kon niet eens naar haar kijken of ze krimpte al ineen van de pijn. En in de ogen van haar moeder lees je…’Dit is mijn laatste kans’. Als ik het schrijf klinkt het zo dramatisch en sensatie zoekend. Maar het is de keiharde waarheid.

Ik wist wat er gedaan moest worden. Fitia had nodig: Een chirugische ingreep om de wond van de infectie schoon te krijgen, dit was inmiddels niet meer mogelijk met een verbandje en wat zalf. Antibiotica en een huidtransplantatie. Maar normaal gesproken nemen we dit soort patienten niet op op het schip. Omdat de infectie van Fitia, zeer makkelijk een infectie bij andere patienten over kan brengen. Meestal kan ik vrij objectief naar dit soort dingen kijken. Als doorgewinterde IC verpleegkundige en een aantal jaar in het screenings team. Ik zeg ‘Nee sorry we kunnen je niet helpen’ dagelijks. Maar om dit uit te leggen aan Fitia’s moeder, leek een onmogelijke opdracht. Het was gewoon niet ok. Ik wilde dat niet doen.

MGB150130_FITIA_MGB16310_TRAVELS_TO_AFM_JC0001_LO

Ik heb met het schip gebeld en gevraagd om een uitzondering voor Fitia. In overleg met de chirurg en met veel wijsheid van onze ziekenhuis directeur werd besloten om Fitia op te nemen op het schip. We konden haar terug brengen op onze vlucht met MAF.

Fitia is op het schip geweest voor vier maanden. Ze heeft meerdere malen een operatie gehad om haar wond schoon te maken en heeft een huidtransplantatie gekregen. Ze is bijgevoed omdat ze door haar infectie erg ondervoed was geraakt. Ze kreeg pijn medicatie en kreeg de zorg die ze verdiende. Met een extra doses liefde van veel verpleegkundigen. Langzaam werd ze beter en haar geestelijke gemoedstoestand veranderde daarmee ook.

MGB150421_FITIA_PAT16310_MIRJAM_PLOMP_RP010_LO

4 maanden geleden was ze een hoopje kind, vermagerd, ziek, lijdend. Nu, is ze een normaal blij 2jarig kind. Haar wonden genezen. Met fysiotherapie kan ze weer haar nek en arm bewegen. Haar toekomst lacht haar tegemoet. En haar moeder. Ik denk dat de foto’s genoeg zeggen. Ik ben geen moeder, ik weet niet wat het is om je kind te moeten zien lijden. Maar moeders als de moeder van Fitia raken me. Omdat ik zie, dat machteloos toezien hoe je kind lijdt is het ergste wat je kan overkomen. Dankbaarheid is groot. Maar ik weet dat we geen dankbaarheid ‘verdienen’. Dit is hoe het zou moeten zijn.

MGB150421_FITIA_PAT16310_MIRJAM_PLOMP_RP005_MID

Het is altijd een beetje een domper als kinderen als Fitia ontslagen worden. Want je verwacht dit grootse afscheid. Maar dat komt niet. Ze stapt gewoon op de bus, terug naar huis, terug naar het dorp waar ze vandaan komen. Ik ga Fitia nooit meer zien. Maar dit is hoe het moet zijn. Dit is goed.

FITIA, jij bent mijn muze voor Madagascar 2014-2015.

Photo Credit Katie Keegan - Fitia (MGB16310)

14 thoughts on “Mijn Muze

  1. Oh…zo gaaf om te kunnen doen! Grootste gift denk ik..om de hopeloosheid in hun ogen te zien veranderen naar opluchting en dankbaarheid.

  2. Lieve Mirjam en Ruben, wat heerlijk zó met je Vader samen te werken! Ieder op zijn/haar plek.
    Shalom, van een mede-opvarende 2010-2011 diningroom.

  3. zeer ontroerend verhaal dat alle schenkers wereldwijd zouden moeten lezen – luc dekesel, vrijwilliger mercy ships sedert 2010

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*