U.S. of A

Naar Amerika gaan is geen straf. Dat zullen de meesten van jullie met ons eens zijn. Na 3 weken in Nederland te zijn geweest vertrokken we voor de zoveelste keer met het vliegtuig naar een nieuwe bestemming. Het begint bijna ‘gewoon’ te worden. Afgelopen jaar is ons meest intensieve jaar geweest. We hebben harder gewerkt dan ooit en wij hebben daar met z’n tweeën onbewust wel wat onder geleden. Die 3 weken in Nederland gingen ontzettend snel voorbij. Ik (Ruben) moest daarvan nog 5 dagen naar Barcelona waar ik met de verschillende directeuren van Mercy Ships kantoren een meeting mocht bijwonen. Er werd besproken hoe we nog beter kunnen laten zien als organisatie wat we doen en waarom we sponsors nodig hebben. Erg interessant om te leren dat elk land een andere ‘markt’ heeft. Wat in Duitsland werkt, doet het niet per definitie in Nederland net zo goed en wat in Amerika fantastisch goed werkt, vinden mensen in Australië weer helemaal niets. Marketing en communicatie. Soms lastig te rijmen met het werk wat we doen en de patiënten die we volgen. Zo sta je oog in oog met dat kindje waar je van weet dat we slecht een tijdelijke oplossing bieden voor haar aandoening en de volgende dag debatteer je over welke foto meer indrukt maakt bij de supporters van Mercy Ships.

RUB150609_NLUSA_CHICAGO_RP069
Concert in het ‘Millenium Park’ in Chicago
Ik zie het als mijn persoonlijke missie om de werkelijkheid te laten zien zonder het verhaal haar hart eruit te halen. Gepromoveerd tot ‘Creative Coordinator’ stap ik op het vliegtuig met Mirjam en bezoeken we eerst onze vrienden in Chicago en Austin voordat we naar Tyler, Texas afreizen voor de beruchte ‘Gateway’. Een programma van Mercy Ships, wat je meer leert over het fundament waar de organisatie op gebouwd is en waar we rekening mee moeten houden nu we een langer committent aangaan. (Dat langere commitment is vorig jaar maart al begonnen, maar wij konden niet eerder naar Amerika voor de cursus).
RUB150609_NLUSA_CHICAGO_RP073
#selfie
RUB150611_NLUSA_AUSTIN_RP011
Er is hier werkelijk niets. Dat is wat we keer op keer moesten horen voordat we hier heen kwamen. Nu valt dat opzicht wel mee. Het is gewoon allemaal even net iets verder weg. Stefan (onze IOC vriend) leent ons zijn JEEP en wij scheuren zo nu en dan naar Walmart, Cole’s, Tyler en de gebruikelijke fast food restaurants. Vooral die laatste zijn heel dichtbij.
Afgelopen weekend hadden we een reünie met 19 mensen die we over de laatste 3 jaar hebben leren kennen. Gezellig hoor, koekhappen, spijkerpoepen,… Dat soort dingen, maar dan Amerikaans. Kortom veel eten en een beetje zitten. Prima joh. Voor vandaag houden we het hier even bij. Hier kun je nog wat foto’s zien en mocht je wat sneller korte updates krijgen en meekijken in ons leven, volg ons dan via Instagram of zoek op #NLUSA. Uiteraard zijn we ook op Facebook (Ruben/Mirjam) te vinden. Lekker makkelijk!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*