Back on Track

2 weken geleden hebben we ons wereld tournee afgesloten. Mirjam is weer begonnen met screening en ik zit op dit moment in een hotel in Antananarivo samen met de ‘Executive Director Mercy Ships Global’ (Bryce Wagner) en videograaf (Josh Callow). We nemen de volgende field service door en evalueren mijn belevenissen van de zomer. Mijn tijd in New York, maar ook in Texas zijn enorm leerzaam geweest. In New York ben ik bij charity: water geweest en heb daar een week mee mogen lopen.

De contacten die ik daar heb opgedaan blijken nu al een waardevolle bron te zijn. Gister wilde ik bijvoorbeeld iets weten over een project wat zij hebben gedaan in het verleden en 5 minuten later had ik al een mail terug met alle details waar ik om had gevraagd. Ik vind het te gek wanneer organisaties bereid zijn om te delen in hun kennis en expertise. Ik denk dat wanneer je zegt een verschil te willen maken in de wereld, maar je eigen manier als de enige beschouwd, je missie gedoemd is te mislukken. Mijn nieuwe favoriete engelse woord van de maand is dan ook; ‘Collaboration’

charity: water
Ik zal later nog iets meer over charity: water vertellen, maar check hun website om te zien wat een geweldig werk Scott en zijn team verzetten.
De screening is een succes geweest in de hoofdstad. De eerste dag waren er zo’n 4000 mensen! Ongelofelijk… 3 weken lang is er gescreend en elke dag stond er weer een rij met mensen die gezien wilden worden. Het is mooi om te zien hoe Mirjam geniet van haar werk en het contact met de patiënten. Eergisteren toen we uit eten waren, vertelde Mirjam een verhaal over hoe ze een patient moest ‘teleur stellen’, maar de manier waarop en de conversatie die ze met de jonge tiener had was geweldig. Zoveel zorg en compassie! Ik laat het aan Mirjam om daar iets meer over te vertellen.
AFM_6122
Morgen vertrekken Josh en ik en onze vertaler om 05.00h. met de auto richting Tamatave. Dit is de havenstad waar het schip binnenkort zal aankomen. Het is een 8 uur durende trip en halverwege gaan we een patient bezoeken. Het is een jong meisje van 4 jaar met ‘bowed legs’. Afgelopen week heb ik 2 patiënten bezocht in Antananarivo. Wanneer ik dan in een hut zit op een accu, omdat er geen stoel is, voel ik me toch wel heel klein worden. Toen we de moeder van Tahiry interviewde en ik vroeg haar wat ze deed nadat ze zijn patientenkaart had gekregen begon ze te huilen. Ik wist dat het niet was omdat ze niet blij was. De bittere armoede werd gewoon voelbaar door het snikken heen. Ze zei dat ze niet wist hoe ze dit ooit had kunnen betalen voor haar kind. Machteloos omdat ze niets kon doen. En nu na een nacht in de rij te hebben doorgebracht kreeg ze na een 10 minuten consult een ‘toegangskaart’ tot het schip. Ze was speciaal voor de screening terug verhuisd naar de hoofdstad om er zeker van te zijn dat ze het niet zou missen. Dan zit ik daar op de auto accu, met een brok in mijn keel. Ik kan me echt druk maken om zulke irrelevante zaken. Het maakt me gewoon pissig. Tahiry’s moeder heeft waarschijnlijk nog 100 dingen waar wij niet eens mee weten te dealen, maar haar zoon heeft straks rechte benen.
AFM_6189

2 thoughts on “Back on Track

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*