Oncomfortabel

Wanneer was de laatste keer dat je jezelf oncomfortabel voelde? Écht oncomfortabel. Voor mij was dat een aantal weken terug.

Ik vertelde toen over baby Rosella. Een jong meisje met een gespleten lip die naar ons toe kwam met enkel de kleren die ze droeg en wat water. Ik vertelde je hoe we haar ophaalde uit Bekadoka. Een plek waar zoveel minder is dan in jouw eigen dorp of stad. Naar mijn idee was er werkelijk niets… Vlak voor kerst mochten we haar terug brengen naar huis. Tijdens onze twee uur durende vlucht dacht ik over het volgende na terwijl Rosella op mijn schoot lag te slapen.


MGC151005_BEKODOKA_MAF_SCREENING_RP288_LO

PLANE_COLLAGE
Wanneer ik reflecteer op wat we doen, wat we zien en het leven wat we hier leven dan ben ik vaak stil.

Ik voel me bevoorrecht zeg ik dan, maar hoe ga je om met dat bevoorrechte gevoel wanneer je in een vergeten dorp staat en je ziet de armoede voorbij lopen in het gedaante van iemand die ziek of misvormd is en geen hulp kan krijgen. Iemand die dromen heeft zoals jij en ik, maar niet in de positie is om deze te verwezenlijken, simpelweg omdat ze daar geboren zijn. Mijn bevoorrechte gevoel wordt weggeduwd en moet plaats maken voor een gevoel van onrechtvaardigheid. Iets wat groter is dan mijzelf. Daar kan ik eigenlijk niets mee.

MGC151005_BEKODOKA_MAF_SCREENING_RP335_LO
Terwijl ik floreer op de aandacht van anderen die mij constant vertellen hoe goed het is wat we doen en mij helpen te zien hoeveel we wel niet betekenen voor anderen is dat eigenlijk (hoewel ik dat enorm waardeer) een laffe pleister op een veel grotere en complexe wond. Hoe ga je om met onrechtvaardigheid, het niets kunnen doen, de contrasten met thuis, de onmacht…. De bemoedigende woorden werken soms als zout op mijn ‘goede doelen wond’. In Nederland kan ik ‘gezellig’ op een plein met andere Nederlanders het goede doel steunen. Even staan we stil, worden we geraakt en verpakken we na onze bijdrage ons hart weer in bubbel plastic met een mooi papiertje eromheen, beschermd tegen al het lelijke. Een lelijke realiteit die op een aantal uur vliegen van huis plaats vindt. Hier krijg ik morgen ongevraagd weer iets te zien wat ik niet kan helpen en waar ik waarschijnlijk niets aan kan doen.

Toen we Rosella op ging halen in Bekadoka was dat misschien wel wat ik had kunnen zeggen; ‘Tjonge, wat voel ik me bevoorrecht dat we je mogen ophalen. Het is fantastisch dat we je kunnen helpen.’ Ja dat is fantastisch, maar ik voel me dan alles behalve bevoorrecht.

Ik voel me ongemakkelijk. Er is zoveel wat ik niet begrijp.

Ik kijk nog eens naar Rosella die op mijn schoot onbezorgd ligt te slapen. Waarschijnlijk zal ze nooit begrijpen hoe haar leven zo anders had kunnen zijn, wanneer ze niet geholpen was. Waarom heeft zij het geluk om uit miljoenen mensen gevonden te worden en met haar moeder aan boord te stappen van een vliegtuig om naar een schip te vliegen en een operatie te ondergaan?

MGC151210_ROSELLA_POST_OP_PAT05043_RP006_LO

MGC151215_BRINGING_ROSELLA_HOME_PAT05043_RP003_LO
De nieuwe jurk die Rosella vlak voor vertrek heeft aangekregen bedekt mijn benen. Ze ziet er uit als een luxe cadeau met strik en alles. Na bijna 2 maanden zonder contact met thuis stappen mama en Rosella uit het vliegtuig. Rosella haar vader staat te wachten op de dieprode landingsbaan. Die ochtend heeft hij al een 5 uur durende trip gemaakt van hun huis. Nu ben ik getuige van het moment waar hij waarschijnlijk zo naar verlangde. Zijn dochter haar lip is als nieuw.

MGC151215_BRINGING_ROSELLA_HOME_PAT05043_RP014_LO

MGC151215_BRINGING_ROSELLA_HOME_PAT05043_RP009_LO
Voordat ze hun reis vervolgen, worden we uitgenodigd om naar de lokale kliniek te komen, waarde dorpsoudste ons bedankt en vraagt of we nog meer mensen kunnen helpen. Hun vertrouwen is gegroeid. Onze hulp heeft een positieve impact op meer dan slechts Rosella. De community is positief beïnvloed. Ik bedank de mensen van het dorp voor het vertrouwen wat ze in ons gesteld hebben. Zonder te weten wat er zou gebeuren stapten ze aan boord bij zoveel ‘vreemden’.

MGC151005_BEKODOKA_MAF_SCREENING_RP328_LO

Opnieuw voel ik me oncomfortabel, wetende dat we iemands leven voorgoed hebben mogen veranderen.

Wij draaien ons om en vliegen verder naar de volgende screening. Ik kan in en uitstappen wanneer we maar willen. Doorgaan of stoppen wanneer ik maar wil. Onwerkelijk dat het voor mij zo kan werken. Zo makkelijk. Ik zal altijd verantwoordelijk zijn nu ik gezien heb dat mensen die niet anders zijn dan ik in zulke verschillende omstandigheden leven. Ook al ben ik maar één vlucht hiervandaan, betekend dat nog niet dat ik het gewoon los kan laten, het laat mij niet los.

MGC151215_BRINGING_ROSELLA_HOME_PAT05043_RP016_LO
Maar voor Rosella maakt het niet uit, zij kan nu lachen net als ieder ander, eten zoals het hoort en hopelijk op een dag met haar nieuw gevormde lip de woorden vinden om te vertellen dat hoop wel degelijk bestaat.

7 thoughts on “Oncomfortabel

  1. Wat is dat toch dat je me steeds zo enorm raakt met je Blogs! Ik voel me hier aan de keukentafel dan ook oncomfortabel door wat ik lees. Maar tegelijkertijd zo bevoorrecht dat jij en Mirjam deel van mijn leven zijn!

  2. Wat een mooie blog! Ik bid voor jullie en ik wens jullie Gods zegen toe bij alles wat jullie doen. Jullie zijn lichtpuntjes voor de mensen om jullie heen!

  3. Wat een prachtige blog! Ik voel me bevoorrecht dat ons kind ‘gewoon’ naar het ziekenhuis kon.
    Wat mooi dat God jullie gebruikt om mensen te helpen. Hij is de Bron waaruit je mag putten.
    Veel zegen toegewenst met jullie waardevolle werk!

  4. Dag mirjam, ook in mercy ships belgie steunen vele, vele schenkers het werk op da africa mercy omdat ze inzien wat een fantastisch werk daar wordt geleverd – doe de groeten aan alle belgen op het schip deborah, anouska, johan en wie je tegenkomt

  5. Wat ben ik toch trots op jou ‘little-Mi’
    Alles wat jij, Ruben en alle andere hulpverleners daar doen…
    …ik ben er stil van en heb grote bewondering voor jullie allemaal
    Heel veel sterkte en kracht bij al wat jullie doen.
    Veel liefs

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*