Haingo, 1 van de 1459

Even een voorbeeldje van een van de 1459 patienten die we hebben geholpen dit jaar op het schip. Dit is Haingo. Haingo is 2 weken geleden naar huis gegaan. Ze is blij, en mama ook. Dat was niet zo toen ik haar 6 maanden geleden zag tijdens een van onze screeningen in Manakara.

Mama bracht haar naar ons toe, en mijn collega’s stuurden haar door naar mij, nadat ze geconstateerd hadden dat ze een gespleten lip en gehemelte had. Ja, daar kunnen we wat aan doen, even een afspraak maken. We regelen het vervoer voor je, en dan fixen we dit. Ik had moeder al ingeboekt voor een afspraak 4 weken verder weg, omdat dat de eerstvolgende mogelijkheid was dat we plek hadden.

Toen keek ik op en zag ik mama met een bundeltje zitten. Haingo ingepakt in 2 dikke dekens en ik kon alleen haar gezichtje zien. Ik kijk nog eens op mijn papier en denk… huh…. 6,5 maanden?? Dat ziet er wel erg klein uit voor een kind van 6,5 maanden. Ik vraag aan de verpleegkundigen in mijn team of ze de baby ‘uitgepakt’ hebben, en dit was niet het geval.

Bijna had ik haar weggestuurd. Maar ik hoor nog de docenten tijdens de IC opleiding zeggen: “Volledig onderzoek, niet zomaar ervan uitgaan dat wat je het eerst ziet ook echt het probleem is. Loop de ABCD volledig door!!” Dus ik zeg toch: Ik wil even graag Haingo zien zonder kleren. Langzaam haal ik met mama de 2 dekens en 4 lagen kleren van Haingo af. En dan zie ik een ernstig ondervoed kind. Vel over been is het juiste woord. Iets wat je normaal niet ziet bij babies. Als ze 6,5 maand zijn hebben ze lekkere spekjes en rolletjes. Haingo niet. Ik snap niet dat Haingo en mama dit 6,5 maand lang vol hebben gehouden. Ineens lijken de 4 weken een beetje te ver weg voor een afspraak op het schip. Helemaal als ik hoor dat het mama 2 dagen heeft gekost om naar onze screening te lopen. Ik ben bang dat als ik mama nu weg stuur, ze misschien niet meer terug komt voor haar afspraak en ookal heeft Haingo het tot nu overleefd, ik ben bang dat ze misschien de aankomende 4 weken niet overleefd. Er zijn altijd die uitzonderingen. En dus bel ik met het schip om te vragen of we niet moeder en Haingo terug mogen vliegen met ons de volgende dag. Hoe eerder hoe beter. Ik probeer nog zo goed en kwaad als dat kan, zonder enige echo apparatuur, labtesten ed te beoordelen of Haingo niet een een of ander syndroom, of epilepsie of aandoening heeft waardoor ze niet groeit. Soms is het niet alleen de gespleten lip en het gehemelte, maar een andere oorzaak waardoor de baby niet groeit en dan kunnen we haar niet opereren. Dat is altijd de afweging die je moet maken. Laat ik deze patient komen? Wat als ze op het schip zijn en na onderzoek blijkt dat we ze niet kunnen helpen? Is die 5 dagen reizen dat waard voor de patient? Is het het waard om mensen hoop te geven en dan misschien die hoop te moeten verbrijzelen als ze eenmaal aangekomen zijn? Maar soms moet je dat risico nemen.

Photo Credit Katie Keegan - Hiango (MGC09175) gets a bath

Dus legde ik aan moeder uit dat ze de volgende dag in het vliegtuig met ons mee zou gaan. Hoe leg je dat eigenlijk uit, aan iemand die 2 dagen is komen lopen omdat ze geen geld had voor de bus. Aan iemand die nog nooit verder dan 30 km uit haar dorp weg is geweest. Om nog maar niet te spreken over de abruptheid van tegen de moeder zeggen dat ze niet terug naar haar gezin kan voor een aantal maanden, en of ze op de een of andere manier de mogelijkheid heeft om te communiceren naar haar dorpje dat ze daar niet naar terug komt voor een lange tijd. Natuurlijk heeft niemand in haar dorpje een telefoon. Dus zoeken we in Manakara iemand die via via via via iemand in dat dorpje kent en we vragen die persoon om naar dat dorpje te lopen om uit te leggen wat er precies aan de hand is, en dat Haingo en haar moeder naar Tamatave reizen. Op hoop van zegen dat dat dan ook daadwerkelijk gebeurd zegt mama ja tegen dit voorstel en vliegt de volgende dag met ons naar Tamatave.

IMG_3018

Dan begint het zenuwslopende deel. Is er niets anders mis met Haingo. Ik laat haar onderzoeken door onze chirurg en algemeen arts. En gelukkig blijkt dat het echt pure ondervoeding is en dat het erop lijkt dat Haingo verder gezond is.

Ze wordt door de dietiste gezien en langzaam beginnen we haar te voeden zodat ze sterk genoeg wordt voor haar operatie. Meestal verlies ik deze kinderen een beetje uit het oog. In screening zien we ze niet meer, ze gaat alleen naar de dietiste. Maar het is des te gaver that wanneer ik haar dan 1x in de 4 weken tegen kom in de wandelgangen ik een dikke vette Haingo voorbij zie komen. En een mama die elke keer maar weer ‘Misaotra Betseka, Haingo Tsara Be!!” (bedankt, Haingo is goed!) tegen me zegt.

MGC160111_HAINGO_PAT09175_IFP_KK0002_MID

En dan komt dat moment dat ze oud genoeg is en dik genoeg om haar operatie te krijgen. En huppakee, een operatie, 5 dagen ziekenhuis en 1 vervolgafspraak verder, Haingo en mama gaan naar huis.

MGC160204_HAINGO_PAT09175_MOTHER_AFTER_KK0003_MID

Ah. Dit soort patienten geven altijd een enorm gevoel van voldoening. Omdat je met recht kan zeggen dat je een kind haar leven hebt gered. Simpel probleem. Opgelost. Tsara Be!

 

10 thoughts on “Haingo, 1 van de 1459

  1. fantastisch verhaal, dank aan mirjam en ruben om dit wonder uit te bazuinen, dank aan alle schenkers wereldwijd die dit mogelijk maken

  2. waanzinnig verhaal weer mir. echt geweldig om dit soort ingezoomde verhalen te kunnen lezen. en dit is ook mooi:

    “Maar het is des te gaver that wanneer ik haar dan 1x in de 4 weken…”

    hahaha, ik zie uit naar jullie ver-engelste nederlands ;)

  3. Met dank aan God Die jou de juiste beslissing deed nemen!
    Super gaaf om te lezen en zo mee te kunnen leven.
    Wat doen jullie toch ongelooflijk zegenrijk werk!!
    Gods zegen toe gebeden op je verdere werk op het schip!
    Doe Harmen Pieter en Andrea mijn hartelijke groeten!!

  4. Leuk om te lezen! Zijn jullie inmiddels thuis?

    We kwamen op jullie website omdat wij een stel zijn met dezelfde namen #langlevegoogle

    Gods zegen,
    Ruben&Mirjam

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*