Haingo, 1 van de 1459

Even een voorbeeldje van een van de 1459 patienten die we hebben geholpen dit jaar op het schip. Dit is Haingo. Haingo is 2 weken geleden naar huis gegaan. Ze is blij, en mama ook. Dat was niet zo toen ik haar 6 maanden geleden zag tijdens een van onze screeningen in Manakara.

Mama bracht haar naar ons toe, en mijn collega’s stuurden haar door naar mij, nadat ze geconstateerd hadden dat ze een gespleten lip en gehemelte had. Ja, daar kunnen we wat aan doen, even een afspraak maken. We regelen het vervoer voor je, en dan fixen we dit. Ik had moeder al ingeboekt voor een afspraak 4 weken verder weg, omdat dat de eerstvolgende mogelijkheid was dat we plek hadden.

Continue reading

WOW

Herinner je je Fitia nog? Zo niet, klik dan even hier

Vorig jaar in Januari, zat ik bij Fitia in huis, in hun huiskamer wat ook gelijk hun slaapkamer was. Het huis was gevuld met zorgen, pijn, verdriet en wanhoop. We namen een gok om Fitia mee naar het schip te nemen. We wisten niet wat de uitkomst zou zijn.

Continue reading

Het is ook altijd hetzelfde liedje

Een blog schrijven staat al zo lang op mijn to-do lijstje. Het wilde niet echt lukken. Ik bedoel…… dit is ons vierde jaar Mercy Ships. En mijn 3e jaar bij het screenings team. Ik denk elke keer als ik een blog moet schrijven: “Ja, ik kan wel weer vertellen over de screening die ik doe, maar iedereen kent het verhaal inmiddels wel. Lange dagen, duizenden mensen in een rij, wachten op hoop en genezing. Bla bla bla.” En ja, het is geweldig, maar het is ook moeilijk. Het is moeilijk om nee te moeten zeggen tegen mensen en hun laatste hoop uit hun ogen zien wegvloeien. Maar dit hebben jullie allemaal al meerdere keren van mij en Ruben gehoord. En zitten jullie nou wel te wachten op weer zo’n zelfde verhaal?

Continue reading

Mijn Muze

Nog 2 weken voordat we weer voor even naar Nederland gaan en we weer een field service afsluiten.
En er is altijd die ene patient. Die je nooit zal vergeten.

 

Voor mij, dit jaar was het Fitia. Twee jaar oud. In January waren we in Mahajanga. Een plaats in het noordwesten van Madagascar. Op zijn minst 3 dagen reizen van Tamatave. De plek waar het schip ligt. Aan het einde van onze laatste dag screenen in Mahajanga kwam een hopeloze moeder naar ons toe. Ze had haar dochter bij zich. Haar dochter had een grote infectieuze brandwond in haar neck en over haar borst. Fitia was 4 maanden daarvoor verbrand omdat zee en pot heet water over haar heen trok. Haar ouders brachten haar naar de dokter en hadden geld voor 1 tube zalf met antibiotic. Natuurlijk was dat niet genoeg voor dezegrote brandwond. Op zoek naar een andere manier om Fitia te helpen brachten ze haar naar een locale genezer. Deze gaf het advies om elke dag op de wond te spugen. Dit zou het helings proces versnellen. Na 4 maanden was haar brandwond geinfecteerd en onmogelijk te genezen. In het gunstigste geval zou Fitai een ernstige contractuur van haar nek oplopen, in het slechtste geval zou ze komen to overlijden aan haar infectie.

Continue reading

Sail – Cape Town – Madagascar

 

Gran Canaria lijkt alweer maanden geleden. Terwijl dat amper 3 weken zijn. We hadden een redelijk rustige sail. Tot de laatste 4 dagen. Blijkbaar is de zee altijd onrustig voor de kust van Namibië. En daarom wordt deze kust ‘The Skeleton Coast’ genoemd. Dood vermoeiend om je dagelijkse dingen te doen als het schip 21 graden naar links of rechts schommelt. Wanneer zeevaarders de Tafelberg zagen… wisten ze dat ze konden vertellen dat ze het hadden overleefd. Wij dus ook.

photo 1-3

Continue reading

Sta Stil

Er zijn altijd zoveel nieuwsberichten. Elke dag wordt er iemand geboren, wordt er iemand dood geschoten, is er oorlog, honger, ontdekken we een nieuwe diersoort.
Het leven gaat door. We kunnen niet naar West Afrika, maar we hebben een alternatief. We gaan naar Madagascar. Daar zijn we op dit moment op weg naar toe. Op dit moment varen we 530 km uit de kust van ik denk ergens Togo/Ghana….

Maar nu wil ik even dat de wereld stopt. Ik wil dat iedereen dit leest.

Continue reading

MIJN MUZE

Siara.

10 december zag ik je samen met je moeder in Impfondo. Ik dacht dat je een 4 maanden oude baby was. Je bleek al een jaar te zijn. Jij en je moeder en vader en 5 broertjes en zusjes zijn weggevlucht uit Bangui, Central African Republic en leven in een vluchtelingen kamp in Betou, Congo net over de grens van de CAR. (100km). Je bent samen met je moeder en je zus naar Impfondo gekomen (220 km) omdat je mama hoorde dat er blanke mensen zouden komen die jouw misschien konden helpen.

Ik leg uit aan je moeder dat we je kunnen helpen, maar dat je erg ondervoed bent en dat je vrijwel direct naar het schip moet komen omdat je eerst op gewicht moet komen voordat we je kunnen opereren. Je moeder is erg blij en ik geef jou en je moeder een kaart met de datum 31 DECEMBER 2014. Ik vertel haar dat Mercy Ships de kosten van haar vluchten ed zal betalen.

Continue reading

ZWARE BEVALLING

Als dingen een beetje moeite kosten of niet zo soepel gaan spreken we over een zware bevalling, niet? Nou misschien moeten ik de afgelopen 2 maanden zo beschrijven. Zo voelden ze voor ons. Op verschillende vlakken… neem nou deze blog…. je kent het…. je weet dat het zeker tijd is voor een blog maar je hebt er gewoon niet zo’n zin in.

Continue reading

OYO OUESSO AND IMPFONDO

Ik ben terug van een 2 weken trip, de binnenlanden van Congo in. Ik voel me bevoorrecht dat ik dit mag doen. Ik mag onderdeel zijn van een klein team waar de missie van Mercy Ships wordt uitgedragen. Het hulp bieden aan de ‘vergeten armen’. We varen niet alleen met schip naar het arme Afrika, we lopen de extra mijl om de patienten in de uithoeken van het land te vinden, die anders misschien niet horen van ons grote witte ziekenhuisschip.

Tijdens deze trip hebben we ons vaak afgevraagd hoe we het succes van deze trip moeten meten. Natuurlijk moesten we 300 patienten vinden en is de organisatie en de overheid gefocused op het aantal patienten dat we vinden en screenen. Maar hangt het succes af van puur alleen de statistieken? Of we alle operatie plekken opvullen?? Continue reading

HOLY DISCONTENT

“We just want to thank you for every ounce of energy you have put into this trip. Without you we wouldn’t have a job to do on this big white ship.  And more importantly we wouldn’t  be able to change lives. Each person you have the upportunity to come into contact with will be changed by this experience, and we know that you also will be changed. Thank you for reaching out, and finding those hidden away. Without you all so many would go without the opportunity of a life transformed. THank you for giving them that gift and for giving us the chance to serve alongside. We are proud of you and praying for a safe return. Your AFM Family.”

This note we got on the plane when we started our upcountry trip.

Continue reading