Uncomfortable

When’s the last time you felt uncomfortable? Truly, deeply uncomfortable? My last time was a few weeks ago.

Back then, I told you about baby Rosella. A young girl with a cleft lip who came to us with nothing more than her clothes and some water. I told you about how we picked her up from Bekadoka, an obscure village which has less in it than your average first-world home. To me, it looked like they had nothing … Just before Christmas, we were able to fly her back home. As I watched Rosella sleep on my lap for those two hours, I couldn’t help but fall into deep thought.

Continue reading

Oncomfortabel

Wanneer was de laatste keer dat je jezelf oncomfortabel voelde? Écht oncomfortabel. Voor mij was dat een aantal weken terug.

Ik vertelde toen over baby Rosella. Een jong meisje met een gespleten lip die naar ons toe kwam met enkel de kleren die ze droeg en wat water. Ik vertelde je hoe we haar ophaalde uit Bekadoka. Een plek waar zoveel minder is dan in jouw eigen dorp of stad. Naar mijn idee was er werkelijk niets… Vlak voor kerst mochten we haar terug brengen naar huis. Tijdens onze twee uur durende vlucht dacht ik over het volgende na terwijl Rosella op mijn schoot lag te slapen.

Continue reading

Ready, Set, Go

Vandaag een week geleden kwam de ‘Africa Mercy’ aan in Madagascar. Gemixte gevoelens wat ons betreft. Natuurlijk zijn we blij, maar we genoten van het ‘normale’ leven in een appartement. Werken, boodschappen doen, eten koken en ’s avonds niks doen. Het schip is een compleet andere wereld. De ‘community’ is niet veranderd en het is te gek om zoveel mensen om je heen te hebben die om je geven en het leuk vinden je weer te zien. Toch kan het ook vermoeiend zijn. Niet de mensen, maar het leven in een gemeenschap. Zodra ik mijn cabin uitloop ben ik onderdeel van die gemeenschap en dat komt met bepaalde ‘gewoontes’.

Continue reading

Back on Track

2 weken geleden hebben we ons wereld tournee afgesloten. Mirjam is weer begonnen met screening en ik zit op dit moment in een hotel in Antananarivo samen met de ‘Executive Director Mercy Ships Global’ (Bryce Wagner) en videograaf (Josh Callow). We nemen de volgende field service door en evalueren mijn belevenissen van de zomer. Mijn tijd in New York, maar ook in Texas zijn enorm leerzaam geweest. In New York ben ik bij charity: water geweest en heb daar een week mee mogen lopen.

Continue reading

U.S. of A

Naar Amerika gaan is geen straf. Dat zullen de meesten van jullie met ons eens zijn. Na 3 weken in Nederland te zijn geweest vertrokken we voor de zoveelste keer met het vliegtuig naar een nieuwe bestemming. Het begint bijna ‘gewoon’ te worden. Afgelopen jaar is ons meest intensieve jaar geweest. We hebben harder gewerkt dan ooit en wij hebben daar met z’n tweeën onbewust wel wat onder geleden. Die 3 weken in Nederland gingen ontzettend snel voorbij. Ik (Ruben) moest daarvan nog 5 dagen naar Barcelona waar ik met de verschillende directeuren van Mercy Ships kantoren een meeting mocht bijwonen. Er werd besproken hoe we nog beter kunnen laten zien als organisatie wat we doen en waarom we sponsors nodig hebben. Erg interessant om te leren dat elk land een andere ‘markt’ heeft. Wat in Duitsland werkt, doet het niet per definitie in Nederland net zo goed en wat in Amerika fantastisch goed werkt, vinden mensen in Australië weer helemaal niets. Marketing en communicatie. Soms lastig te rijmen met het werk wat we doen en de patiënten die we volgen. Zo sta je oog in oog met dat kindje waar je van weet dat we slecht een tijdelijke oplossing bieden voor haar aandoening en de volgende dag debatteer je over welke foto meer indrukt maakt bij de supporters van Mercy Ships.

Continue reading

Sambany

My name is Sambany and I’m from Madagascar. Don’t let the huge tumour on my face frighten you. I’m just a normal guy like your son or your brother or your dad! Although you might find it a little disturbing to watch my story, it does have a happy ending and it is one you NEED to see!

unwanted

Being unwanted, unloved, uncared for, forgotten by everybody, I think that is a much greater hunger, a much greater poverty than the person who has nothing to eat.”

– Mother Teresa – 

Afgelopen week waren we in Antsirabe. Een stad ten zuiden van Antananarivo (de hoofdstad van Madagascar). Opnieuw werden we bepaald bij de contrasten die hier zo enorm duidelijk zijn. Hoe en wat daar kom ik zo op terug. Eerst maar even duidelijk maken waarom we op pad waren en hoe dat eruit zag. Volgend jaar zullen we terug gaan naar Madagascar en in 13 verschillende steden gaan screenen. Dat is voor het eerst dat we zoiets doen. Een behoorlijke uitdaging met name voor het screening team. We proberen van tevoren naar deze steden toe te gaan om de lokale overheidsinstanties te ontmoeten en de voorbereidingen in gang te zetten. Het is toch een kleine invasie wanneer Mercy Ships komt. 2 Dagen hectiek en een toeloop van honderden mensen die hopen op een; “Ja, we kunnen je helpen”.

Continue reading

VSCO Journal by Ruben Plomp

It’s that email that ends up in your inbox on a Monday morning from VSCO. First you think it’s another news letter or something like that, but once you open it, you realise that your day couldn’t have started any better.

Hi Ruben,

My name is so and so, I’m an editor with the VSCO Journal. We at VSCO love the images in your Journal post, Face Africa. Almost every week, we highlight a selection of Journals we’ve found to be exceptional. We would like to highlight Face Africa II this week, if you’re open to it.
Continue reading

Simon komt te overlijden

Het is donderdagmiddag als ik samen met Marris en Yfke en hun vertaler naar het huis van Simon rijd. Als fotograaf vind ik het een van de leukste dingen om te doen. Mensen thuis opzoeken. Het helpt zoveel om te weten waar iemand vandaan komt voordat je ze vereeuwigt in pixels. Alle patiënten die naar het schip komen zijn bij ons en het is ons schip, met onze gewoontes, onze regels en wij hebben daar de leiding. Nu is het omgekeerd. Ik mag bij iemand naar binnen wiens leven zich daar daadwerkelijk afspeelt. Ontwapenend werkt dat.

Toch is er iets anders vandaag en dat is de reden dat ik erover schrijf.
Continue reading

vijf uur in de rij

Het is inmiddels woensdagavond en de avond voordat de screening begon lijkt alweer een week geleden. De realiteit is dat we slechts 3 dagen van screening hebben gehad. De realiteit was ook dat zo’n 2000 mensen er toch voor kozen om in de rij te gaan staan. Ik kan bij een attractiepark al moeilijk snappen waarom mensen een uur tot twee uur willen wachten voor een ritje in een achtbaan wat misschien 45 seconden duurt. Maandag stonden mensen wel 5 tot 6 uur in de rij om te horen dat we ze misschien kunnen helpen.

5 uur lang in de brandende zon, met het laatste beetje hoop op een betere toekomst. Alle verhalen en foto’s verharden me wel een beetje. Ik merk aan mijn nieuwe collega’s dat als ik langs de rij loop om te kijken of er potentiële patiënten tussen zitten die we kunnen volgen, ik weinig tijd neem om te stoppen. Continue hoor ik hun verbazing over wat ze zien en over hoeveel ‘goede verhalen’ er tussen staan. Ik zie vooral heel veel mensen staan die we zullen teleurstellen. Ik denk aan Mirjam die vooraan de rij staat om mensen dat nieuws na 5 uur wachten te vertellen.

Ik probeer in alle drukte van afgelopen dagen het in mijn gedachten te laten verzinken, waarom iemand zolang in een rij gaat staan. Zelfs wanneer ze weten dat ze niet geholpen kunnen worden. Wat maakt dat je zo wanhopig bent, dat je daar toch gaat staan. Of dat je je laatste euro’s bij elkaar legt om bijvoorbeeld van Utrecht naar Berlijn te reizen omdat ze je daar misschien kunnen helpen. Hoe verknipt moet de gezondheidszorg wel niet zijn dat je dit soort toeren uithaalt. Hoeveel hou je van je kind, dat je dit doet. Hoeveel heb je wel niet over voor een beter leven, dat je je laatste beetje geeft in de hoop om geholpen te worden. Ik ga het niet bevatten. Ik zie het, ik kijk ernaar, maar heb geen enkel besef van hoe dit werkt.

Continue reading