unwanted

Being unwanted, unloved, uncared for, forgotten by everybody, I think that is a much greater hunger, a much greater poverty than the person who has nothing to eat.”

– Mother Teresa – 

Afgelopen week waren we in Antsirabe. Een stad ten zuiden van Antananarivo (de hoofdstad van Madagascar). Opnieuw werden we bepaald bij de contrasten die hier zo enorm duidelijk zijn. Hoe en wat daar kom ik zo op terug. Eerst maar even duidelijk maken waarom we op pad waren en hoe dat eruit zag. Volgend jaar zullen we terug gaan naar Madagascar en in 13 verschillende steden gaan screenen. Dat is voor het eerst dat we zoiets doen. Een behoorlijke uitdaging met name voor het screening team. We proberen van tevoren naar deze steden toe te gaan om de lokale overheidsinstanties te ontmoeten en de voorbereidingen in gang te zetten. Het is toch een kleine invasie wanneer Mercy Ships komt. 2 Dagen hectiek en een toeloop van honderden mensen die hopen op een; “Ja, we kunnen je helpen”.

Continue reading

VSCO Journal by Ruben Plomp

It’s that email that ends up in your inbox on a Monday morning from VSCO. First you think it’s another news letter or something like that, but once you open it, you realise that your day couldn’t have started any better.

Hi Ruben,

My name is so and so, I’m an editor with the VSCO Journal. We at VSCO love the images in your Journal post, Face Africa. Almost every week, we highlight a selection of Journals we’ve found to be exceptional. We would like to highlight Face Africa II this week, if you’re open to it.
Continue reading

Simon komt te overlijden

Het is donderdagmiddag als ik samen met Marris en Yfke en hun vertaler naar het huis van Simon rijd. Als fotograaf vind ik het een van de leukste dingen om te doen. Mensen thuis opzoeken. Het helpt zoveel om te weten waar iemand vandaan komt voordat je ze vereeuwigt in pixels. Alle patiënten die naar het schip komen zijn bij ons en het is ons schip, met onze gewoontes, onze regels en wij hebben daar de leiding. Nu is het omgekeerd. Ik mag bij iemand naar binnen wiens leven zich daar daadwerkelijk afspeelt. Ontwapenend werkt dat.

Toch is er iets anders vandaag en dat is de reden dat ik erover schrijf.
Continue reading

vijf uur in de rij

Het is inmiddels woensdagavond en de avond voordat de screening begon lijkt alweer een week geleden. De realiteit is dat we slechts 3 dagen van screening hebben gehad. De realiteit was ook dat zo’n 2000 mensen er toch voor kozen om in de rij te gaan staan. Ik kan bij een attractiepark al moeilijk snappen waarom mensen een uur tot twee uur willen wachten voor een ritje in een achtbaan wat misschien 45 seconden duurt. Maandag stonden mensen wel 5 tot 6 uur in de rij om te horen dat we ze misschien kunnen helpen.

5 uur lang in de brandende zon, met het laatste beetje hoop op een betere toekomst. Alle verhalen en foto’s verharden me wel een beetje. Ik merk aan mijn nieuwe collega’s dat als ik langs de rij loop om te kijken of er potentiële patiënten tussen zitten die we kunnen volgen, ik weinig tijd neem om te stoppen. Continue hoor ik hun verbazing over wat ze zien en over hoeveel ‘goede verhalen’ er tussen staan. Ik zie vooral heel veel mensen staan die we zullen teleurstellen. Ik denk aan Mirjam die vooraan de rij staat om mensen dat nieuws na 5 uur wachten te vertellen.

Ik probeer in alle drukte van afgelopen dagen het in mijn gedachten te laten verzinken, waarom iemand zolang in een rij gaat staan. Zelfs wanneer ze weten dat ze niet geholpen kunnen worden. Wat maakt dat je zo wanhopig bent, dat je daar toch gaat staan. Of dat je je laatste euro’s bij elkaar legt om bijvoorbeeld van Utrecht naar Berlijn te reizen omdat ze je daar misschien kunnen helpen. Hoe verknipt moet de gezondheidszorg wel niet zijn dat je dit soort toeren uithaalt. Hoeveel hou je van je kind, dat je dit doet. Hoeveel heb je wel niet over voor een beter leven, dat je je laatste beetje geeft in de hoop om geholpen te worden. Ik ga het niet bevatten. Ik zie het, ik kijk ernaar, maar heb geen enkel besef van hoe dit werkt.

Continue reading

Sail – Cape Town – Madagascar

 

Gran Canaria lijkt alweer maanden geleden. Terwijl dat amper 3 weken zijn. We hadden een redelijk rustige sail. Tot de laatste 4 dagen. Blijkbaar is de zee altijd onrustig voor de kust van Namibië. En daarom wordt deze kust ‘The Skeleton Coast’ genoemd. Dood vermoeiend om je dagelijkse dingen te doen als het schip 21 graden naar links of rechts schommelt. Wanneer zeevaarders de Tafelberg zagen… wisten ze dat ze konden vertellen dat ze het hadden overleefd. Wij dus ook.

photo 1-3

Continue reading

Sta Stil

Er zijn altijd zoveel nieuwsberichten. Elke dag wordt er iemand geboren, wordt er iemand dood geschoten, is er oorlog, honger, ontdekken we een nieuwe diersoort.
Het leven gaat door. We kunnen niet naar West Afrika, maar we hebben een alternatief. We gaan naar Madagascar. Daar zijn we op dit moment op weg naar toe. Op dit moment varen we 530 km uit de kust van ik denk ergens Togo/Ghana….

Maar nu wil ik even dat de wereld stopt. Ik wil dat iedereen dit leest.

Continue reading

Country Next

Country Next has been announced. We wisten het al eventjes, maar nu is het officieel en mag iedereen het weten. Sinds april afgelopen jaar, hebben er tot een aantal weken terug, heel wat landen de revue gepasseerd. We gaan naar Madagascar en daar zijn een aantal goede redenen voor.

Continue reading

My Birthday on a Mercy Ship

Hello my wonderful friends.   (Voor Nederlands klik hier)

Today is my 30th birthday – quite a milestone. Days like this always bring time for reflection on life’s biggest blessings, so today I can’t help but celebrate YOU. Whether you’ve supported me with friendship, donations, prayers, or baked goods – thank you.

It is because of your support that I am able to spend today on a ship bound for Africa.If you had asked me long ago, I might have said that 30-year-old Ruben would probably wake up with an incredible job that brought an income and stability would have been one of the core values. Turns out that that prediction would only have been half-true. Because while I do have an incredible job, Mirjam and I couldn’t do what we do without your generous financial support.

Continue reading

My birthday with Mercy Ships

Vandaag is mijn 30ste verjaardag. Best wel een momentje. Een mooi moment om te reflecteren op 30 jaar met hoogte- en diepte punten, of zegeningen zoals ik ze eigenlijk wil noemen. Ik kan er dan eigenlijk niet omheen om deze 30 jaar met jullie te ‘vieren’. Of je me nu hebt gesteund in vriendschap, een donatie, gebed of een etentje, ik wil je vandaag bedanken. Het is dankzij jou dat ik vandaag de dag op een schip kan werken voor de kust van Afrika.

Wanneer je me een aantal jaar geleden gevraagd zou hebben hoe ik als 30 jarige wakker zou worden, dan had ik waarschijnlijk verteld dat ik met mijn droombaan en inkomen een succesvolle carriere zou hebben, waarin stabiliteit een van de kernwaarden zou zijn. Nu blijkt deze verwachting voor de helft waar te zijn. Ik heb een droombaan. Maar ik besef me goed dat ondanks de droombaan, Mirjam en ik niet zouden kunnen doen wat we doen zonder jullie waardevolle support.

In het kader van mijn 30ste verjaardag wil ik jullie uitnodigen om ons te helpen met ons werk in Afrika, door ons te ondersteunen. Hier kun je dat online doen. Of als je er iets meer over wilt lezen kun je ook op onze support pagina kijken. Elke euro die we ontvangen is meer waard dan alleen dat. Het maakt ons nederig en enorm dankbaar!

Continue reading