MIJN MUZE

Siara.

10 december zag ik je samen met je moeder in Impfondo. Ik dacht dat je een 4 maanden oude baby was. Je bleek al een jaar te zijn. Jij en je moeder en vader en 5 broertjes en zusjes zijn weggevlucht uit Bangui, Central African Republic en leven in een vluchtelingen kamp in Betou, Congo net over de grens van de CAR. (100km). Je bent samen met je moeder en je zus naar Impfondo gekomen (220 km) omdat je mama hoorde dat er blanke mensen zouden komen die jouw misschien konden helpen.

Ik leg uit aan je moeder dat we je kunnen helpen, maar dat je erg ondervoed bent en dat je vrijwel direct naar het schip moet komen omdat je eerst op gewicht moet komen voordat we je kunnen opereren. Je moeder is erg blij en ik geef jou en je moeder een kaart met de datum 31 DECEMBER 2014. Ik vertel haar dat Mercy Ships de kosten van haar vluchten ed zal betalen.

Continue reading

ZWARE BEVALLING

Als dingen een beetje moeite kosten of niet zo soepel gaan spreken we over een zware bevalling, niet? Nou misschien moeten ik de afgelopen 2 maanden zo beschrijven. Zo voelden ze voor ons. Op verschillende vlakken… neem nou deze blog…. je kent het…. je weet dat het zeker tijd is voor een blog maar je hebt er gewoon niet zo’n zin in.

Continue reading

Compassion door Wess Stafford

Een paar weken geleden was Wess Stafford hier te gast. Zijn dochter is een van de crew members en geeft les op de Academy. Vergeleken met de rest van de bemanning ben ik veel te laat met het posten van deze BCA-er (Bekende Christelijke Amerikaan) maar goed, tegendraads als ik ben, ben ik natuurlijk niet ondersteboven van een bekend persoon. Naja, dat ben ik wel, maar dat laat ik dan liever weer niet zien of merken. Dr. Stafford was zo aardig om tijdens onze community avond het een en ander te delen. Continue reading

Zaterdag doe ik niets wat ook wel later mag.

Vandaag is het zaterdag (15 februari). En als er iets is wat ik van Pascal van Blof moet aannemen dan is het dat. Op zaterdag doe je niets wat ook wel later mag en dus zijn we naar een kloof geweest, zo’n 20 km. hier vandaan. De Grand Canyon van Congo. Nu is het niet te vergelijken met de Grand Canyon, maar dat is het enige waar ik aan kan denken als ik het met iets moet vergelijken. Het is alleen veel groener.

We lunchen in een restaurant, wat waarschijnlijk niet veel langer meer daar zal staan door de zee die langzaam het land opslokt. De eerste palen van het dak staan al niet meer in de grond, maar hangen boven het water. Maakt niet uit, er wordt nog vrolijk gegrild. Verse vis en gamba’s. We zwemmen wat, genieten van de zee en drinken een Savanna. Als we wegrijden komen we vanaf een zandpad op de hoofdweg.

Wat er nu gebeurd is hilarisch en kenmerkend tegelijk. 3 jochies en hun grote broer zijn druk in de weer met een schep en wat bamboe. Ze hebben een slagboom gebouwd en ik ben 200% zeker van dat die er nog niet was toen wij 2 uur daarvoor aankwamen. Jochie nummer 1 maakt het gebaar dat we moeten afremmen en stoppen, jochie nummer 2 kijkt aandachtig naar jochie nummer 1 en imiteert precies datgene wat hij doet. Jochie nummer 3 staat bij de slagboom en kijkt heel boos, of bang. Ik ben er nog niet precies over uit. De grote broer met de schep instrueert de jochies wat ze moeten zeggen, lees schreeuwen. Continue reading

What are we here for again?

I’m trying to avoid starting off this blog with ‘it has been too long since I’ve written anything new,’ but that seems near impossible. Often, a blog serves as a way to write stuff off my chest: frustrations, worries…things that I find difficult to understand.

Tonight I had dinner with Josh, Jeremiah and Murrey (a small part of our guys’ group). We do this every Monday night—it’s a fixture of the week. We get our food from the dining room and than meet in mid-ships lounge. We ask each other how it goes, how our days have been…and then it starts: the endless complaints about this ship. Of course it’s me who leads it all with my Dutch roots. If complaining were a paid profession, the Dutchies would be billionaires. I’m exaggerating a bit…we also find things to appreciate. But Josh mentioned something that boggled my mind. Continue reading

Waarom waren we hier ook alweer?

Ik probeer te vermijden om mijn blog te beginnen met ‘het is al veel te lang geleden dat ik een blog heb geschreven’, maar dat lijkt haast onmogelijk. Vaak kan een blog een soort uitweg zijn waarbij ik het een en ander van me af kan schrijven. Frustraties, zorgen of de dingen die ik niet begrijp.

Vanavond at ik samen met Josh, Jeremiah en Murrey. Onze jongens groep. We doen dat op maandagavond. Vaste prik. Eten halen in de “dining room” en dan naar de “midship’s lounge”. Vragen hoe het gaat, hoe elkaars dag is geweest en dan komt het. Eindeloos klagen over deze schuit. Ik span natuurlijk de kroon met mijn Neerlandse wortels. Als klagen een betaald beroep was, waren wij Nederlanders marktleider. Ik overdrijf een beetje, want meestal praten we vooral vanuit eigen perspectief en benoemen we wat we lastig vinden en vaak ook wat we mooi vinden. Josh zei echter iets wat me bezig houdt. Continue reading

OYO OUESSO AND IMPFONDO

Ik ben terug van een 2 weken trip, de binnenlanden van Congo in. Ik voel me bevoorrecht dat ik dit mag doen. Ik mag onderdeel zijn van een klein team waar de missie van Mercy Ships wordt uitgedragen. Het hulp bieden aan de ‘vergeten armen’. We varen niet alleen met schip naar het arme Afrika, we lopen de extra mijl om de patienten in de uithoeken van het land te vinden, die anders misschien niet horen van ons grote witte ziekenhuisschip.

Tijdens deze trip hebben we ons vaak afgevraagd hoe we het succes van deze trip moeten meten. Natuurlijk moesten we 300 patienten vinden en is de organisatie en de overheid gefocused op het aantal patienten dat we vinden en screenen. Maar hangt het succes af van puur alleen de statistieken? Of we alle operatie plekken opvullen?? Continue reading

Nelson

 Photo Credit Ruben Plomp, Hope Center, Patients, Crew

Ik wil er niet omheen draaien, maar Nelson Mandela was niet mijn grote held. Nu moet je niet gelijk conclusies trekken, maar ik kende de beste man gewoon niet goed genoeg. Ten tijde van zijn vrijlating en benoeming tot president was ik geïnteresseerd in andere dingen dan de politiek van een land waarvan ik het bestaan nauwelijks wist.

Natuurlijk wist ik van Zuid-Afrika, maar dat was puur omdat ik  dat moest leren voor mijn aardrijkskunde repetities. Dat hij niet alleen invloed zou hebben op zijn eigen landgenoten was misschien al langer verwacht of bekend. Natuurlijk heb ik me verdiept in wie hij was en ik ben tevreden met wat ik van hem weet en maak me niet druk dat ik geen Mandela kenner ben. Continue reading

HOLY DISCONTENT

“We just want to thank you for every ounce of energy you have put into this trip. Without you we wouldn’t have a job to do on this big white ship.  And more importantly we wouldn’t  be able to change lives. Each person you have the upportunity to come into contact with will be changed by this experience, and we know that you also will be changed. Thank you for reaching out, and finding those hidden away. Without you all so many would go without the opportunity of a life transformed. THank you for giving them that gift and for giving us the chance to serve alongside. We are proud of you and praying for a safe return. Your AFM Family.”

This note we got on the plane when we started our upcountry trip.

Continue reading