TURBO KING – LA BIERE DES HOMMES

photo-29

 

 

 

 

 

Ondertussen in Pointe Noire. We zijn 3 weken verder sinds Ruben weer op het schip is en cabin No.4422 weer bewoond wordt door het echtpaar Plomp. Een prima situatie als je het ons vraagt. Toch staat de tijd niet stil en is er eigenlijk weinig tijd om even met zijn tweeën te zijn. Nu zijn we eigenlijk niet echt goed in tijd nemen voor elkaar, maar een community is wel een beetje een ander verhaal. Zit je net met z’n tweeën aan een kop koffie klopt er iemand op de deur… Geen romantische ontbijtje op het dek, maar gelijk weer aan het werk. 11 patiënten die vandaag een, voor hen, levens veranderende operatie ondergaan en zeker 20 patiënten die beneden in de haven zitten te wachten om gezien te worden en hopelijk een kaartje krijgen met daarop hun operatie datum. Het mag duidelijk zijn, Ruben vertrekt naar de operatiekamer en maakt de uitslaapkamer gereed voor de patiënten die straks slaperig en vaak verward daar naar binnen worden geschoven. Mirjam vertrekt naar de screening tent op het dock in de haven. Afgelopen week is Ruben een ochtend in de tent geweest om te helpen met het screenen van Max Fac patiënten. Dat zijn de patiënten die chirurgie in het aangezicht nodig hebben. Meestal vanwege een tumor of een gespleten lip. Er zijn er 9 die we die ochtend zien. Onder hen is een 48 jarige vrouw met een bult ter grote van een ping pong bal op de zijkant van haar gezicht. Net als de anderen zie je dat ze gespannen is. Dit is de tweede keer dat ze oog in oog komt te staan met een blanke die in een vreemde taal zijn of haar conclusies trekt en aan die ping pong bal voelt. Tijdens de eerste selectie dag is ze gezien en heeft ze van een verpleegkundige een datum gekregen om zich hier te melden. De vrouw draagt een T-Shirt met daarop een print van het lokale biermerk. “Turbo King, la biere des hommes”. Maar wij noemen het ‘vrouwenbier’, omdat de dames meestal voor dit bier kiezen. Er zijn veel mensen die met kleding lopen waar reclame op staat van Congolese corporaties als Primus, Turbo King en natuurlijk de oliemaatschappij Total. Misschien verwachten de mensen wel dat ze er na hun operatie een klein Mercy Ships logo op hun huid aan overhouden. Nadat we de vrouw hebben onderzocht en hebben geprobeerd om wat meer over haar voorgeschiedenis te weten te komen is het tijd voor de chaplaincy. Dat is een soort van pastoraal team wat met lokale mensen werkt. Deze mensen kunnen vaak op cultureel gepaste wijze een stukje psychologische hulpverlening toepassen. Er moet namelijk bloed worden afgenomen om te kijken of deze vrouw HIV positief is. Een tumor op die plek is namelijk kenmerkend voor patiënten met HIV. De vrouw is nog nooit eerder getest en je ziet dat de zenuwen van dit bericht niet minder worden. Nadat het bloed is afgenomen worden de andere patiënten gezien en zo nodig wordt er bloed afgenomen en een röntgen foto of CT scan gemaakt. Iedereen krijgt een boterham en een appel en wij gaan ook lunchen. Na de lunch krijgen we de lab uitslagen door. De vrouw met de ping pong bal op haar kaak is HIV positief. De andere patiënten komen aan boord voor verder onderzoek door de chirurg die tussen de operaties door gauw even komt kijken. De vrouw in haar bier T-shirt zit beneden op de bank als een soort reserve speler in de dug-out. Team Turbo King weet nog van niets, maar het kan niet zo zijn dat ze zich niet afvraagt waarom zij op de bank moet blijven zitten. Dan komt de chaplain bij haar. In de tent staan 3 stoelen klaar. De vrouw krijgt te horen dat ze HIV besmet is. Dat was het dan. Einde verhaal. Geen operatie. De vrouw krijgt de mogelijkheid om alles te vragen wat ze wil weten en ze wordt geadviseerd om naar een ziekenhuis te gaan voor medicijnen. Bij het bloed afnemen kijken we gelijk naar het aantal CD4 cellen en CD8 cellen. Op basis hiervan kan de arts in het ziekenhuis bepalen welke medicatie ze nodig heeft en zo hoeft ze niet eerst weer bloed af te laten nemen waar ze dan voor zou moeten betalen. Medicatie kan in de meeste gevallen gratis worden opgehaald, wanneer je bloed hebt laten prikken. Voor Mirjam is het niet de eerste patiënt, maar bij Ruben gaat het er niet in. Het voelt zo oneerlijk. Sorry, we gaan u niet opereren en niet alleen dat, u bent ook HIV positief. Als u hier wacht krijgt u een papiertje waarmee u hopelijk gratis pillen krijgt en dan komt de auto u zo ophalen. Wordt u tot buiten de poort gebracht en dan kunt u naar huis. Kunt u daar vertellen dat u HIV positief bent.

Thuis zeggen ze dan dat je tegenwoordig heel oud kunt worden wanneer je HIV positief bent. Je hoeft er niet meer dood aan te gaan. Een chronische ziekte is het.

De andere patiënten van die dag komen later terug of zijn op de lijst gezet voor een operatie. Het is lastig om te bedenken of de vrouw met het Turbo King shirt nu “geholpen” is of niet. Mercy Ships heeft haar misschien niet gebracht waar ze op had gehoopt. Wel heeft ze kennis van hetgeen waarvan ze niet wist wat het was en kan ze misschien voordat ze daadwerkelijk ziek wordt aids remmers gaan slikken.

 

Texas Wedding

An American Wedding has been on my bucket list for a while and I had the privilege to be part of one last month and be the wedding photographer. I met this awesome couple in Conakry – Guinea while I was working with Mercy Ships. They asked me to take their engagement pictures while we were there and I have no regrets that I did. It brought me to Texas two weeks ago where I witnessed this couple tying the knot. Thank you Jeff and Sarah for inviting me over! ThanksDeb for being awesome and helping out on this one. I hope it wasn’t the last one! Thanks Stephanie for doing such an awesome job. You made Sarah even more beautiful than she already was!

You can watch some more pictures here

W5

W15

W4   W16

W14

W13

W7

W8

W19

W12

W3    W18

W17

W2

 

 

 

 

ORTHO…BRING IT ON!

 

 

 

 

 

(Antoinette en Ravette, allebei patienten die uit het noorden van Congo komen, en die ik ontmoet heb tijdens onze upcountry trip)

Afgelopen week hebben we ortho kinderen gescreend. Dit is altijd een super leuke tijd. De kinderen zijn niet ziek, maar kunnen wel keihard onze hulp gebruiken. Het brengt altijd een hoop plezier met zich mee.
Het is bizar om te zien hoe je lichaam in de meest vreemde bochten kan groeien wanneer je geen goede voeding krijgt.
Verschrikkelijk is het om te merken dat heel veel van de verlammingen komt door het gebrek aan goede gezondheidszorg. Kinderen krijgen vaak als ze heel jong zijn malaria. Omdat ouders geen geld hebben om hun kind op te laten nemen in het ziekenhuis nemen ze het risico om een eenmalige intramusculaire anti malaria injectie te geven. In heel veel gevallen injecteren de dokters en/of verpleegkundigen deze injectie niet goed, en omdat het een vrij vervelend middel is om te gebruiken wordt heel vaak de zenuw beschadigd waardoor een kind gedeeltelijk verlamd raakt. Het is vreselijk om te zien, omdat we deze kinderen niet kunnen helpen.
Extra blij maakt het me dat Mercy Ships dit jaar meer tijd en geld spendeert aan het trainen van locale verpleegkundigen. Hopelijk zit er een lesje intramusculair prikken bij.

 

 

 

 

Omdat ik steeds van de tent op het dock (waar we screenen) naar binnen moet lopen (voor röntgen/koffie/dokters/lunch/computer/wat-nog-allemaal-niet-meer) trap op trap af trap op trap af. Mijn geduld is vaak beproefd deze week wanneer ik weer moest wachten op de kids die met hun X-benen O-benen Z-benen ook het schip op en af moesten. Ik had tijd genoeg om te beseffen dat ik dankbaar moet zijn voor mijn gezonde benen. En dat ben ik!

Ready om deze week de eerste kinderen te opereren en ze weer rechte beentjes te geven. Bring it on!!!

Photo Credit: Michelle Murrey;

 

 

 

 

 

 

(aan het einde van de dag, besloot een van de patientjes foto’s van ons te maken…. bedankt Brinau!)

AFTER SCREENING DAY

De laatste dag voordat Ruben terug komt. Ik moet wel een blog schrijven want daarna heb ik natuurlijk geen tijd meer om te schrijven. 9 weken met Ruben inhalen. Ik kijk er naar uit.

Alweer ruim 2 maanden in Congo. De tijd vliegt. En wat heb ik eigenlijk gedaan?? Zoals jullie hebben kunnen lezen heeft de screeningsdag een grote impact op mij gemaakt. Wat heb ik in de afgelopen weken gedaan….

Na de screeningsdag kwamen de volgende cijfers uit:

– Meer dan 7000 mensen kwamen naar de screeningsdag
– 4326 mensen werden door ons gepre-screend
– 225 zijn direct voor een operatie gepland
– 870 patienten zijn ingepland voor verdere screening.

Dit zijn de patiënten waar ik me vooral mee bezig heb gehouden. Deze patiënten zijn afgelopen weken allemaal naar het schip gekomen waar ik meer informatie, onderzoeken en testen heb gedaan. Afhankelijk daarvan kunnen we ze inplannen voor een operatie ja of nee. Een hoop blijdschap en een hoop verdriet.

Daarnaast zijn we 2 weken geleden op een zogenaamde ‘asessmenttrip’ geweest. Het klinkt allemaal zo cool in het engels. Het is gewoon een oriëntatietrip  naar de plekken waar we in het binnenland gaan screenen. Het is erg gaaf om dat te doen, omdat we het hele land van onder tot boven doorgereden zijn. Heel veel contacten gelegd. Inventariseren hoeveel patiënten we denken te kunnen screenen. En erachter komen dat het goed is dat we hier zijn. Ik was aan het wachten op een ziekenhuisdirecteur in Oyo. Terwijl ik aan het wachten was werd er een kindje binnen gebracht. Overal bloed, en 1 verpleegkundige die de moeder vertelde dat de dokter er niet was. Dat ze niet wist wat er aan de hand was en dat ze niks konden doen. In de 5 minuten dat ik daar stond overleed het kindje. Zonder dat iemand iets deed. Omdat er geen dokter is, de verpleegkundigen niet weten wat ze moeten doen en er geen spullen zijn om wat te doen. Even werd ik weer teruggezet in mijn tijd in Zambia, waar dit dagelijks gebeurde. Ik ben blij dat we hier met het schip zoveel meer kunnen doen. Het was een goede trip. 3000 km gereden en veel van Congo mogen zien. Ik hou van het werk wat ik nu doe. Het is super uitdagend.

Assessment-trip-map

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afgelopen week ben ik vooral druk geweest op het schip omdat volgende week de Orthopedische chirurg komt. Hij gaat 105 kinderen opereren met bowed legs/knocked knees en alle andere gekke vormen die je in je benen kan hebben. Het is altijd een superleuke tijd omdat het kinderen zijn die verder niet ziek zijn. Van de week heb ik de eerste ‘upcountry’ patienten opgehaald van trein en vliegtuig. Zo gaaf om te doen. Omdat dat is waarom we hier zijn. Mensen die geen mogelijkheid hebben omdat ze zo ver in het land wonen of geen geld hebben om geopereerd te worden.

1385204_10151790890819900_635590313_n

 

 

 

 

 

 

 

(dit is Martha met een ortho patientje, Martha is een goede vriendin, zij is radiographer op het schip)

Helaas heb ik gister een goede vriendin op het vliegtuig moeten zetten. Ze was hier vorig jaar en zou hier aankomend jaar zijn. Door familieomstandigheden moest ze hals over kop naar huis. Dan besef je je weer hoe ver je van familie en vrienden vandaan bent. Ik ga haar onwijs missen en het is raar om zo abrupt gedag te moeten zeggen. Hopelijk komt ze weer terug.

Het werk is zoals we hier graag zeggen ‘crazy busy’ maar ik zou op het moment niets anders willen doen. Ik zie er naar uit dat Ruben komt morgen. Eindelijk ons leven weer samen delen. Ruben gauw inwerken want halverwege december gaan onze teamleden weg en moeten we het zelf uitzoeken.

Er zijn nog een hoop andere dingen in ontwikkeling maar daarover later meer.

Foto’s van de trip moeten jullie maar terug zien op Facebook!

LIEFS

IS THERE ANY BEAUTY IN SAYING NO

1176218_10151704611519900_920701028_n

 

Veel mensen hebben misschien al het een en ander gezien en gehoord over de beroemde ‘screeningsdag’. Van mijn kant duurde het even. Dit omdat voor mij na de grote screeningsdag de dagen/weken erna nog steeds gevuld zijn met 10-12 urige werkdagen. Maar vooral omdat ik nogal gemengde gevoelens had over deze grote dag.  Ik ben zo blij dat deze week het ziekenhuis open is gegaan en we zoveel mensen kunnen helpen. Het hele ziekenhuis lag vanaf dag 3 dat het open was weer helemaal vol. Maar ook zo’n grote confrontatie met de grote groep mensen die we niet konden helpen.

ccm_1357

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik wil eigenlijk beginnen met dat het een lange dag voor mijzelf was, met 18 uur werken op de screeningsite, vervolgens nog administratie op het schip, in het donker met een zaklamp er nog voor zorgen dat je de laatste mensen kan screenen. De hele dag geleefd op 1 ½ liter water en een appel…. maar dat moet allemaal wegvallen, want de 7000 mensen die vanaf de avond ervoor in de rij hebben gestaan om gezien te worden door een dokter, niet wetend of ze geholpen kunnen worden of niet.  Ik heb me daar nooit druk over hoeven maken. Als ik ziek ben ga ik naar de dokter en word ik geholpen. Punt uit.

 

Mijn taak de eerste 8 uur was om buiten de poort in de rij te staan en mensen waarvan ik wist dat we ze niet konden helpen, vertellen dat er geen mogelijkheid was om ze te helpen. Dit om ervoor te zorgen dat ze niet 6-10 uur in de rij zouden staan om vervolgens een nee te moeten horen. Het was een uitputtingsslag, om langs de rijen te lopen, mensen eruit te moeten pikken. Het kwam er vaak op neer dat ik ofwel de gehandicapte kinderen uit de rij haalde ofwel de mensen boven de 70. Op een gegeven moment gaan mensen natuurlijk zien dat jij iemand bent die mensen vertelt dat ze niet geholpen zullen worden en ik merkte dat mensen probeerden mijn blik te ontwijken. Ik voelde me net zo’n aasgier.  Een moeder met haar ernstig gehandicapte kind bleef iedere keer weer in de rij staan. Gewoon om de laatste kans die ze had toch aan te grijpen. Ookal had ik haar verteld dat we niets voor haar kind konden doen. Na 8 uur was ik op. Ik wilde niet meer nee zeggen en een hopeloze blik zien.  Ik sleepte mezelf naar het begin van de rij, en een moeder probeerde mijn aandacht te trekken. Ze wilde haar kindje aan mij laten zien, omdat ze niet wist of we haar konden helpen en het kindje honger had en naar huis wilde. Ik dacht: OK, nog eentje dan. Ik liep naar de moeder toe en zij begon haar kind van haar rug te halen en uit te kleden. Het was een kindje met ernstige o-benen en ik was blij dat ik haar kon vertellen dat ze waarschijnlijk wel geholpen kon worden. Daarna wilde ik de moeder helpen om het kindje weer aan te kleden en ze begonnen tegen me te kwetteren…. ik had geen idee wat ze aan het zeggen was. Terwijl zij haar kind weer op de rug bond, knielde ik neer om de rest van haar spullen op te pakken en aan haar terug te geven. Nu waren alle mensen om mij heen helemaal geshockeerd. Ik vroeg aan mijn vertaler waar al de commotie vandaan kwam. Ik was bang dat ik haar op een of andere manier beledigd had. Maar het bleek dat mensen om me heen geshockeerd waren over het feit dat ik als verpleegkundige dingen de moeder meehielp het kind weer aan te kleden en zelfs nog spullen van de grond opraapte voor haar. In deze kleine dingen maken we al verschil. Ookal zullen veel van de mensen die om deze moeder heen stonden nooit het schip zien.

johnwall

 

 

 

 

 

 

 

Eindelijk mocht ik op een plek staan waar ik daadwerkelijk mensen zag en ze ofwel door kon verwijzen naar een van de chirurgen (general, ortho, womens health, plastics, maxilla facial). Ik was blij met elk kaartje dat ik weg kon geven wanneer ik iemand zag die we konden helpen. Blij met de iets grotere tijdsmarge waarin in mensen kon uitleggen wanneer ze niet in aanmerking kwamen voor een operatie.

photo-24

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na nog 4 uur dit gedaan te hebben begon het al bijna donker te worden en moesten we erg improviseren om ervoor te zorgen dat we alle mensen die nog stonden te wachten konden zien. Uiteindelijk hebben we 6 extra dagen op het schip gepland om deze mensen nog te kunnen screenen. Wat inhoudt dat ik nu samen met mijn team nog 60 mensen per dag zie om te kijken of we ze kunnen opereren. Vermoeiend maar het is het waard. Om te kunnen zeggen dat we iedereen die op de screeningsdag was een kans hebben gegeven om een antwoord op een hulpvraag te krijgen. Ookal is dat antwoord nee.

Photo Credit: Michelle Murrey; Photo Credit: Michelle Murrey; Photo Credit: Michelle Murrey;

 

 

 

 

Gisteren sprak ik met iemand waardoor ik eindelijk toch deze blog kon schrijven. Ik wilde er niet over bloggen omdat ik zo’n nare nasmaak had van alle mensen die we niet konden helpen.  “Zij vroeg mij naar alle mensen waar ik nee tegen had gezegd en hoe dit verliep. Ik vertelde dat ik vaak een stukje uitleg gaf over waarom we de benen van een kindje wat gehandicapt is niet kunnen opereren omdat er wat mis is met het brein van het kindje ipv de benen. Dat ik trots was op de moeders, omdat ze alles voor hun kind deden, dat de kinderen er verzorgd uitzagen, dat de meesten er goed gevoed uitzagen, ik gaf tips over hoe ze hun kinderen konden stimuleren door ‘doorbewegen’, ik vertelde ze dat ze niets verkeerds gedaan hadden waardoor hun kindje zo geboren was, dat deze kinderen in ‘onze wereld’ ook geboren worden, dat hun kindje het waard was om voor gezorgd te worden.

Zij vertelde me dat dit misschien net zo waardevol kon zijn voor moeders. Het feit dat ze gezien worden. Dat iemand ze vertelt dat ze het goed doen, misschien weten ze helemaal niet dat er niets aan gedaan kan worden.

Nee zeggen tegen mensen en uitleggen waarom is ook helpen. Vertellen dat wat ze hebben niet kwaadaardig, erg is. We beseffen niet dat we zo algemeen onderlegd zijn dat we veel dingen weten. Je weet wat de mogelijkheden zijn voor een kind wat gehandicapt is. Je weet dat als je een vetbult ergens op je lichaam hebt je er niet dood aan zal gaan. Het gaat niet alleen maar om de operaties, maar ook de informatie en kennis die we kunnen delen.” Ik was ervan onder de indruk. Nog steeds kan ik verdrietig worden om alle mensen die we niet hebben kunnen helpen. Maar het bemoedigd me dat ik misschien wel mensen heb ‘verder’ geholpen, gewoon door mijn stukje kennis met ze te delen.

 

 

FIRST WEEK || UP AND RUNNING

Daar zit ik dan, alweer bijna een week in Congo! Point Noire!
Na onwijs genoten te hebben van mijn tijd in NL. Gewoon jullie allemaal weer zien en spreken. Was het wat moeilijker om weer gedag te zeggen. De spanning van het ‘schip’ is er natuurlijk af. Ik weet waar ik naartoe ga en ik weet hoe lang 10 maanden is. Mijn neefjes en nichtjes groeien zoveel in deze tijd en daarvan mis je een hoop. Iedereen die trouwt/ verhuisd/ babies krijgt…. ik kan het allemaal niet meemaken. Maar ik weet zeker dat we hier op onze plek zijn en zie er naar uit om mijn nieuwe positie te vervullen. In het vliegtuig merk ik al dat de mensen die naar Point Noire vliegen ‘anders’ zijn dan de mensen die naar West Afrika vliegen. Ik ben ‘bang’ dat Congo te goed ontwikkeld is voor Mercy Ships en dat we niet de patiënten zullen vinden die we zoeken of die ons nodig hebben. Wanneer ik uit het vliegtuig stap, komt er een man op mij af, met een grote tumor in zijn gezicht (ameloblastoom). Hij is van Nigeria gekomen en hoorde dat MS in Point Noire was. Al zijn familie heeft hem geld gegeven om naar Point Noire te vliegen om te kijken of MS hem kan helpen. Nog geen 30 minuten geleden vroeg ik me af of we wel patiënten zouden vinden en na nog geen 10 minuten uit het vliegveld te zijn, heb ik al mijn eerste patiënt gevonden. Hij dacht zelfs (omdat er allemaal mensen stonden met bordjes ‘Mercy Ships’ om ons op te halen) dat we hem op stonden te wachten :). Dus voordat we naar het schip konden moesten we eerst een goede slaapplek voor hem vinden, omdat het schip en het Hope Center nog niet ‘open’ zijn voor patiënten. Voor mij was het een superboost om deze patient te vinden en mijn eerste screeningskills te botvieren op hem.

IMG_2655

 

IMG_2665 IMG_2693

 

 

 

 

Het terugkomen op het schip was een happy clappy gebeurtenis. Heel veel mensen stonden me op te wachten…. m’n hele deur hing vol met welkomskaarten/brieven en zelfs nog verlate verjaardagskadootjes.
Het is heel leuk om iedereen weer te spreken. Wat resulteerde dat ik om 1.30 pas in mijn bedje belandde.

IMG_2677 IMG_2676

 

 

 

 

 

screening site

Omdat het hele schip bekend is en je er zo weer in rolt ben ik dinsdag maar direct begonnen in mijn nieuwe baan. Het was super interessant om te merken hoeveel werk er als is verricht voor de grote screening die woensdag 28 augustus plaats gaat vinden. Van 5.30 tot 18.00 savonds zullen er mensen in de rij staan die door ons gescreend worden om te kijken of we ze wel of niet kunnen opereren. Afgelopen jaren zijn er vaak zo’n 3000-4000 mensen op deze grote screeningsdag afgekomen. Je kan je wel voorstellen wat dat betekend voor het organiseren van zo’n dag. HEEL VEEL WERK ;). Je moet vooral erg creatief zijn in de ‘flow’ die je de patienten door wil laten gaan. Wat is een handige volgorde, hoe split je de mensen op in de juiste categorie waar ze in behoren. En wanneer kunnen we ze dan daadwerkelijk opereren. Welke chirurg is welke periode op het schip. Heel veel cijfertjes en flowdiagrammen waar we op moeten letten. Ik raak steeds meer onder de indruk van wat Mercy Ships allemaal kan teweegbrengen in een land. Het is erg uitdagend om hiermee bezig te zijn maar ook moeilijk om een goed overzicht te krijgen van wat er allemaal moet gebeuren… Veel te leren dus.

Dit weekend hebben we de stad een beetje verkend. De eerste 3 km van de stad is echt voor expats. Je betaalt 4 dollar voor een colaatje. Terwijl we gisteren wat verder op in de stad een colaatje voor 50 dollar cent kregen. Het verschil is echt TE groot! We hebben uitgevonden welke busjes (potopoto’s)  waar naar toe gaan (omdat we taxi’s te duur vinden). Lekker cassave gegeten van de straat. Mensen kijken ons aan alsof we gek zijn. Binnen een week weten ze al dat we van Mercy Ships zijn omdat we ‘streetfood’ eten en te vinden zijn in de andere delen van de stad. Gekke MS mensen!

 

S0306121

S0326124

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vanmiddag gaan we het strand verkennen. Blijkbaar zijn hier mooie stranden en er is al door verschillende mensen gesurft. Misschien moet ik dat ook maar gaan leren. Blijkbaar ook veel schilpadden die hun eieren op het strand leggen en in ieder geval meer ‘wildlife’ dan we in Guinea hadden. Ik zie er naar uit om dat allemaal te gaan ontdekken aankomende 10 maanden.


S0366131IMG_2673

 

 

 

 

matrasje kopen??

IMG_2669

 

 

 

 

 

 

mijn geliefde couples cabin… ingeruild voor een 6 persoons kamer… pijnlijk….

Summer break with a great wedding

 

The summer is going so fast. 6 weeks ago we came back from Guinea and last week Mirjam took off to join the ship in The Congo. We’ll get back to this later but first things first. When we got back Mirjam’s baby brother Melvin was getting married with his lovely girl Anne-Bet. I had the privilege to do their photo shoot. It seemed that it was the first day that the summer actually kicked in. It was the best day of our Dutch layover. I have to give some credits to Stefanie Tan. She took some awesome pictures too. You can find some of her work on http://stefanie-tan.blogspot.nl/

Next thing will be the wedding of Jeff and Sarah in Dallas, Texas. Whoop whoop! I’m not sure how to describe my excitement.

 

Melvin & Anne-Bet

BITTER SWEET GOODBYES

Onze laatste week in Conakry, Guinea. Het was een intense week. En het is goed dat we nu de grote oceaan opvaren om alles even te laten ‘bezinken’.

Woensdag….

Het afscheid nemen begon met het sluiten van het ziekenhuis. Op woensdag avond was alleen onze afdeling nog open en de planning was om de volgende dag alle patienten te onstlaan. Behalve 1. Voor patienten en ons een groot feest. Maar ook verdrietig. Op de een of andere manier zag ik er tegenop om woensdag avond te werken. Het was ‘verpleegkundig’ gezien niet meer druk. Maar we wilden natuurlijk wel een speciale avond van die avond maken. We vertellen de vrouwlijke patienten altijd dat wanneer hun tumor of hun verminkte gezicht er weer enigszins ‘goed’ uitziet ze natuurlijk moeten oppassen voor al het mannelijk gespuis dat nu in de rij voor ze zal staan. Dit levert over het algemeen hilarische gesprekken op. Op een gegeven moment vertellen de dayworkers ons dat de patienten aan het praten zijn over de man of vrouw uit hun dorp die ze al uitgekozen hebben. Opeens zegt een caregiver van een patient die hier inmiddels al 4 maanden aan boord waren dat ze op woensdag avond wilde trouwen met een ‘secret person’. Wij hebben dit aangegrepen als goede reden om een feestje op de afdeling te vieren. Er een grootse party georganiseerd op de afdeling. Hierdoor werd de laatste avond op de afdeling een echt feestje met een fake bruiloft. Het was heerlijk om zoveel plezier te hebben op een avond. En ik ben zo dankbaar voor alle vreugde die de mensen hier hebben ondanks hun  soms onmogelijke omstandigheden. De moed die ze hier gekregen hebben om weer terug te gaan naar hun plaats waar ze wonen en hun leven verder te leven.

goodbye 1 goodbye 4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

goodbye 2

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag…….

Was het een lange dag met afscheid van vele patienten. Ze voelen dat ze het schip moeten verlaten en vinden het fijn maar ook moeilijk om weer naar hun eigen leven terug te keren. Nanfadima, 19 jarig meisje met NOMA, was zo verlegen, maar is zo opengebloeid in de tijd dat ze hier was. Het was voor haar moeilijk om weg te gaan. Tranen met tuiten. Dat zie je niet heel vaak hier. Mensen zijn veel meer gewend aan afscheid nemen. Dood en leven is hier veel realistischer. En als je oom 4 uur verderop woont, is het logisch dat je die niet zo vaak ziet. Dus verdriet bij afscheid is aardig uniek hier. Ik hoefde niet te werken die donderdag, maar ik merkte dat ik elk kwartier toch even naar de afdeling liep om even de laatste mensen gedag te zeggen, en nog even die baby te knuffelen. Zo dankbaar voor elke minuut die ik daar gespendeerd heb.

IMG_4688

IMG_5471

 

 

 

Nog 1 patient is er over in het ziekenhuis. Het is Thierno waar we al heel vaak over geblogd hebben. Het is eigenlijk wel bijzonder om hem ‘tot de laatste dag’ hier te hebben. We besluiten hem mee ‘uit eten’ te nemen. Gewoon even van het schip af en nog een laatste maaltijd samen. Het is leuk om even samen door de stad te lopen en een goedkoop broodje op de straat te eten. Wanneer we terug lopen vertelt hij wanneer we langs een kruising lopen dat hij altijd dankbaar is als hij hier loopt. Ik vraag hem waarom en hij vertelt dat de dag dat hij naar het schip kwam voor een biopsie hij en zijn moeder op zoek waren naar een taxi die hen naar huis kon brengen. Thierno was toen al heel erg verzwakt en zijn moeder is al oud en was ook uitgeput. Ze konden geen taxi vinden en besloten maar op een hoek van een straat te wachten tot er eentje langs zou komen. Een man in een huis aan de overkant van de straat kwam uit zijn huis en zag dat Thierno in slechte conditie was en schrok van zijn grote tumor. Hij belde een vriend die taxichauffeur was en betaalde een belachelijk hoog bedrag zodat ze waar dan ook naartoe konden. Thierno vertelde dat hij zo dankbaar was, omdat hij ten einde raad was. Ik vroeg hem of hij naar het huis wilde om te kijken of die man er was, gewoon om even zijn ‘nieuwe’ gezicht te laten zien. Dus dat hebben we gedaan. De man herkende hem meteen. Thierno kon zijn dankbaarheid uiten en laten zien wat het hem gebracht had. De man was dankbaar dat hij Thierno heeft kunnen helpen. Bijzonder om nog zo’n verhaal te mogen horen….zijn hele verhaal is gewoon een wonder!

foto-7

foto-6

 

 

 

 

 

Vrijdag……….

De laatste dag dat de dayworkers aan boord waren. We hadden een Thank you event. Iedereen was gekleed in zijn of haar mooiste outfit. We hadden een Afrikaanse lunch. Afrikaanse worship. En daarna tijd voor foto’s en ijs. Het was geweldig om met al deze geweldige mensen nog een laatste dag samen te zijn.  Ze zijn van onschatbare waarde voor ons geweest. Voor hen is het afscheid nemen het meest moeilijk. Zij blijven achter en moeten een nieuwe baan zien te vinden. Gelukkig helpt hun ervaring bij Mercy Ships vaak wel om een nieuwe baan te vinden. Vele tranen werden gelaten op het dock wanneer het echt tijd was om gedag te zeggen.

IMG_5552 IMG_5593

 

 

 

 

 

 

IMG_5604

IMG_5599

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag…………..

Afscheidsfeestje met de mensen van de vuilnisbelt. Het was heerlijk om ze even mee te kunnen nemen naar het enige park met speeltuin in de stad. Een plek 5 minuten bij hun vandaan, maar nog nooit de mogelijkheid gehad om er naar toe te gaan. Het was geweldig om te zien hoe eigenlijk meer de mannen van middelbare leeftijd helemaal gek waren toen ze schommels zagen. Niet de kinderen, maar de mannen hebben we eindeloos geduwd in schommels. De kinderen vond de smink al leuk. De dag afsluiten met gebed, de ‘chief’ van de vuilnisbelt in tranen over wie er nu voor hen zou zorgen. Gelukkig hebben we alle kinderen van de vuilnisbelt naar school kunnen sturen voor volgend jaar. Erop hopend dat ze een beter bestaan dan hun ouders zullen krijgen.

943408_561929622950_187757997_n foto-8

 

 

 

 

 

Zondag

Op bezoek bij onze enigste patient die we helaas naar het plaatselijke ziekenhuis moesten sturen omdat hij nog steeds een wond had die lekte. Het ziekenhuis is niet het slechtste, maar ook niet het beste wat ik gezien heb hier in Afrika. Een verpleegkundige die 2x per dag 3 uur werkt. Dus geen verpleegkundige snachts en een dokter die 1x per week rondes doet. Ik ben blij dat we de broer van Ibrahim hebben geleerd hoe hij goede wondverzorging moet doen. Ik heb meer vertrouwen in hem dan in de verpleegkundigen van hier. Alhoewel hij erg verdrietig was. Hij heeft het er moeilijk mee om in het ziekenhuis te zijn. Hij vertelde gewend te zijn dat er altijd verpleegkundigen waren die om hen heen waren, dag en nacht, en dat het zo’n verschil was, en dat hij zo dankbaar was voor de goede zorg die wij leverden op het schip. Hij moest huilen omdat hij zich ‘achtergelaten’ voelde. Het scheelde dat we nog om de dag bij hem op bezoek gingen. Zo konden we een beetje controle houden op hoe het ging en konden we hem eten en drinken brengen. In het ziekenhuis moet je zelf voor je eten zorgen. Maar ze hebben helemaal geen geld. Dus Hannah en ik zijn om de dag deze week nog naar hen toe geweest. Op donderdag was het de laatste keer. Gelukkig is de wond goed aan het helen en hopen we dat hij over 2 weken naar huis kan. Wat moet je in een land als je niet de mogelijkheid hebt om naar een gezondheidsinstantie te gaan…. en als je de mogelijkheid wel hebt dat deze zo slecht is omdat ze de middelen niet hebben om je te helpen.

goodbye 14

 

Maandag

Het scannen van patientfiles……….. op en af op en af………….. behoorlijk geestdodend maar aan de andere kant ook heel erg leuk om alle patienten namen voorbij te zien komen…. en alle verpleegkundigen die rapportages schrijven. Wow, hoeveel mensen hebben we wel niet zien komen en gaan…. en wat een gave tijden hebben we met hen allemaal beleefd. Dankbaar dankbaar dankbaar. Ruben wordt met zijn ‘inpakskills’ naar het containergedeelte gestuurd om daar alles vast te sjorren voor de vaart. Uiteraard werkt hij keihard en zit alles keurig verpakt en verplaatst geen cm.

923370_10201140152806388_1652631623_n

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘s Avonds gaat hij met zijn ‘mannengroepje’ nog even cultuur snuiven in Conkry en bezoeken ze de grote moskee.

goodbye 7 (1)goodbye 2 (1)

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag

Was er een heus afscheidsfeest voor ons georganiseerd. Door de overheid. Nou Guinea en de overheid. Dat is vragen om moeilijkheden. Het was een bijzondere avond. We werden opgehaald van het schip in lokale bussen (wat betekende dat de mensen die de bus wilden nemen dikke pech hadden). In escorte werden we naar een overheidsgebouw gebracht. Heel veel tijd later……… en 34 speeches later…….kwamen we dan eindelijk aan bij het officiele programma. Alle artiesten van Guinea waren vertegenwoordigd. Een band met alleen maar vrouwen in traditionele kleren die probeerden een coole rockband na te doen. Kan je het je voorstellen………een prachtige Afrikaanse vrouw in een mooie jurk liggen op het podium als ………… Acrobaten, Stevie Wonder met ‘we are the world’. In Nederland zou je er nog geen euro voor neerleggen maar hier past het perfect in het plaatje. En toch tof dat de overheid hun dankbaarheid wil uitten.

 


goodbye 6

goodbye 7

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag

Scannen scannen scannen scannen……… En in de avond nog even heerlijk naar het hotel geweest waar je heerlijk kan lounchen…… waterpijp roken en een veel te dure fles wijn kan drinken. Gewoon met goede vrienden een gezellige avond…. het zal de laatste zijn voor 4 van de 7…… omdat zij zullen vertrekken na deze trip en naar huis gaan

Donderdag

Scannen scannen scannen……. papier versnipperen…… papier versnipperen…………..

Vrijdag

De laatste dag om dingen te doen……. want misschien vertrekken we morgen wel…. liever een dag eerder omdat we niet willen verklappen wanneer we vertrekken zodat we minder kans hebben op verstekelingen die proberen onze boot te gebruiken om naar Europa te gaan.  In de ochtend nog even de laatste dingen van het ziekenhuis inpakken… een Firedrill….. dat betekent dat iedereen moet verzamelen bij de reddingsboten en ik zit in het Emergency team dus moet afgehakte ledematen of brandwonden verzorgen en patienten evacueren. Enerverend en leuk om te doen. Laten we hopen dat we dat nooit hoeven te doen tijdens de ‘sail’. Smiddags lopen we nog een keer naar de markt, haal ik mijn op maat gemaaktje jurkjes voor 7 euro per stuk op. Zuig nog een keer een sinaasappel leeg. Zie ik Dennis van de vuilnisbelt….. haal ik mijn laatste mango’s en advocado’s bij Mariama op de markt……. en drinken we nog een laatste biertje bij Obama’s. Waar de live muziek een Thank You Mercy Ships rap voor ons heeft gemaakt. Hilariteit alom. Op de terugweg lopen Ruben en ik langs ‘de local’ zoals we het noemen. Een stenen gebouwtje waar je goedkope biertjes kan drinken en Lansane moet huilen omdat we weggaan. Goede vrienden zijn we geworden. Zo bizar om te merken dat deze plek na 8 maanden toch een beetje thuis is geworden.

foto-5 goodbye 11

 

 

 

 

goodbye 10 goodbye 12

 

 

 

 

 

 

Zaterdag

We gaan vertrekken. Vanaf 9.00 mag niemand meer op of af  het schip. We moeten in teams elk hoekje en gaatje in het schip checken om te kijken of er geen verstekelingen zijn. Dan wordt omgeroepen: ‘line handlers please go to your mooring stations’ ………. alle touwen worden losgemaakt… langzaam drijven we van de kade. Het schip draait en dan varen we weg. Zo onwerkelijk. Ik moet toch een beetje huilen. Gedag zeggen tegen Guinea. Veel mensen staan op de kant om ons uit te zwaaien en alle boten ‘honk their horn’ voor ons. En dan varen we  de grote Oceaan op. Ik bel even met oma Pruim en zij zegt me dat het misschien wel goed is om even 5 dagen rond te dobberen op de oceaan om even tot rust te komen. Ik denk dat dat inderdaad goed is…… dit liedje zit de hele week al in mijn hoofd en is voor mij een mooie verwoording van onze tijd hier. Ik ga genieten van de eindeloze zee……….

 

Standing on this mountaintop
Looking just how far we’ve come
Knowing that for every step
You were with us

Scars and struggles on the way
But with joy our hearts can say

Never once did we ever walk alone
Never once did You leave us on our own
You are faithful, God, You are faithful

PANODOCK 1

 

 

 

 

Liefs Ruben en Mirjam

 

Photoshoot for Levo League

I had the opportunity to take pictures of Catherine Murphy for Levo League. Levo League is a social good startup designed to elevate young women in the workforce by providing the career resources needed to achieve personal and professional success. Every 2 weeks (If I’m right) they publish an interview. Normally these women are all working for fancy corporations in New York City, because that’s where Levo League is based. Because Catherine lives with us on the Africa Mercy and the interview is about her life here, we went on a city photo trip with some stunning pictures that Catherine took with her to New York 3 weeks ago. Thank you Catherine for being fearless during our photo trip through Conakry, because everyone who has been here knows what it is like to walk in Niger market. Trying to take some pictures with a bunch of locals around.

RUBEN LEVOLEAGUE 1

RUBEN LEVOLEAGUE 2

RUBEN LEVOLEAGUE 4   RUBEN LEVOLEAGUE 6

RUBEN LEVOLEAGUE 3

RUBEN LEVOLEAGUE 5

 

You can read the article and see the other pictures on the following link.
http://www.levoleague.com/fashion/catherine-mercy-ships

 

 

ROUNDING UP

Even wat laatste nieuwtjes op een rijtje…

Ruben heeft er nog niet mee gepronkt. Maar ik ben super trots. Er was een t-shirt ontwerp wedstrijd voor Congo georganiseerd. En Ruben heeft gewonnen. Dus volgend jaar loopt iedereen in een tshirt ontworpen door Ruben rond. Superleuk…. Jammer dat hij er geen prijs mee gewonnen heeft. Alleen de eer…. Hij mag gewoon netjes zelf zijn t-shirt betalen volgend jaar .

TSHIRT PITCH OPTION II TSHIRT CONTESTII TSHIRTCONTESTIIIBACK OPTION II

 

 

 

 

 

Ruben en ik zijn erin geslaagd om een goede school voor Delamou te vinden en we hebben de juiste contactpersonen om ervoor te zorgen dat er ook controle is op dat hij gaat, even als iemand die de school kan betalen. Het heeft veel tijd en energie gekost. Maar we zijn superblij dat we dit kereltje nog een stukje verder in zijn leven kunnen helpen. Schoolresultaten worden elke 3 maanden keurig doorgegeven aan ons.

blog may 5

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag ben ik  met een van anesthesisten hier aan boord naar het plaatselijke ziekenhuis geweest om de anesthesisten te trainen. Maar zoals dat alleen in Afrika kan, was de anesthesist die we gisteren nog gesproken hadden en vertelde dat het goed was dat we kwamen, vandaag niet in het ziekenhuis omdat hij besloten had dat hij inkopen in de stad wilde doen. Er wordt dan dus niet geopereerd. Ach ja… waarom vandaag als het ook morgen kan. Jammer want ik had het graag willen zien. Wel even op de IC gekeken. Wat je geen IC kan noemen omdat er geen zuurstof en geen beademing aanwezig is. Het is alleen voor de patienten die meer kunnen betalen. Triest om een kind met een GCS van 3 te zien liggen in een bed. (Te bedenken dat je met een GCS van lager dan 8 al intubeerd). Bij elk hek… van ingang, naar eerste hulp, naar dokter, naar lab, naar xray, naar afdeling, naar OK….. moet natuurlijk betaald worden. Sommige mensen proberen dit te omzeilen. Vandaar dat er soms ook snachts geopereerd wordt omdat er dan minder mensen bij hekken staan en je dus minder hoeft te betalen. Wel een hoger risico..opereren zonder stroom met een zaklamp..maar dat nemen ze voor lief. Te bizar voor woorden. En of je er ook wel even rekening mee wilt houden van welke stam je bent. Want een Kissi persoon kan met zijn longprobleem beter naar de neurologieafdeling gaan omdat daar een Kissi dokter rondloopt. Op de betreffende interne afdeling is namelijk een Pular dokter en die gaat echt de Kissi patient niet helpen. Bizar hoe dat hier werkt. En dat dit een eindeloos verhaal lijkt te zijn.

blog may 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De laaste weken zijn vreselijk druk geweest. Omdat we over het algemeen laag complexe OK’s deden die weinig nazorg nodig hebben. Dit betekent wel een hoge turnover en heel veel huilende babies met ‘hazelipjes’ op de afdeling. Wat het meeste indruk op me heeft gemaakt afgelopen week was Junior (ja ook hier geven ze hun kinderen vreselijke namen) en zijn vader. Zijn vader kwam last-minute vanuit Sierra Leone naar het schip. Hij is met zijn zoon 4 maanden geleden gevlucht voor de moeder van Junior. Zij is na de geboorte van Junior ziek geworden en ging naar een ….dokter. Die vertelde dat Junior door zijn hazelip de reden was dat zij ziek was. En de enige manier om daarvan te genezen was door Junior te offeren. Moeder vertelde dit tegen vader en daarop heeft vader Junior meegenomen en is weggevlucht. Hij heeft tijdelijk met Junior in een weeshuis gewoond, maar hoorde van het schip en is hiernaar toe gekomen. Gelukkig hadden we nog plek voor hem en konden we hem opereren. Het was een mooie week omdat we een onhandige vader konden leren om voor Junior te zorgen. Van luiers verschonen tot troosten tot voeden. Het was geweldig om de liefde van de vader voor Junior te zien. Dit zie je niet vaak gebeuren in Afrika. Opgroeien en opvoeding wordt echt overgelaten aan moeders/oma’s. Na een week konden we vader naar huis sturen. Kon hij zijn kind elke 3 uur voeden en was Junior 1 kg gegroeid in 1 week tijd.

blog may 2foto2 foto3

 

 

 

 

Op een van de laastste dagen dat de afdeling open is zit ik rustig deze blog te schrijven. De afdeling heeft nog 3 officiele patienten en 9 zogenaamde ‘hotelpatienten’. Dit zijn patienten die zelf hun verzorging moeten doen. Dit omdat ze zo ver ‘upcountry’ wonen dat we ze liever nog zo lang mogelijk hier houden. Dit resulteert in vooral heel veel gezellige avonden waarin we uren buiten op het deck doorbrengen en het wordt alsmaar pijnlijker om je te realiseren dat we heel snel weggaan. Het voelt echt als mensen ‘achter moeten laten’. Niet alleen patienten, maar ook alle mensen die hier op het schip gewerkt hebben en de mensen die ik heb leren kennen die op de vuilnisbelt werken. Vorige week toen ik op de vuilnisbelt was, liet een moeder mij haar 1 dag oude baby zien. Vreselijk… omdat je niet gelooft dat een kind in zo’n omgeving op moet groeien.

Soms voelt het alsof de problemen hier te groot zijn om te veranderen. Honger, armoede, vervuiling, misbruik…..Moedeloos kan ik er soms van worden. Maar ik word eraan herinnerd dat er hoop is. En dat het het waard is om ervoor te vechten. Hoop kan en zal zegevieren in de meest verschrikkelijke omstandigheden. En belangrijker…. als we handelen vanuit deze overtuiging. Kunnen we nu al dit verschil maken. Een iemand per keer. En dat verschil is het meer dan waard.

foto

 

 

 

 

 

We zien er erg naar uit om weer een tijdje in Nederland te zijn. Jullie allemaal te zien en te knuffelen en tijd te kunnen spenderen met jullie.