BEFORE AND AFTER

Patienten die Ruben en ik zo door de tijd heen verzorgd hebben en veel voor ons betekenen

 

 

 

 

 

Mamadu haalde altijd stiekem de stiekjes uit mijn haar.

 

 

 

 

 

Kadiatou. Ze heeft een neus gekregen. En kan nu eindelijk naar school. Klimt op je rug als een aapje.

 

 

 

 

 

Mohamed… politieman… die na zijn OK een superschattig stemmetje had. Bang dat hij geen indruk mee zou maken op de mensen die hij aan zou moeten houden.

 

 

 

 

 

Delamou…..hij stal ons hart!

 

 

 

 

 

Aminata…….net als alle cleft lip baby’s……..gewoon superschattig!

 

 

 

 

 

Thierno. Het grootste wonder van de fieldservice. Dankbaar dat we onderdeel van zijn leven zijn.

 

 

 

 

 

Issa… een beetje koekoek….maar wat hebben we met hem gelachen. Jajaja.

 

 

 

 

 

Esther….Rubens foto model. Hij was helemaal weg van haar mooie koppie.

 

 

 

 

 

Bintou…. nog nooit zoveel gelachen en gedanst met een Afrikaan. Wat een schat. Kapster van beroep, maar kon dat bijna niet meer doet omdat haar tumor haar luchtpijp bijna dichtgeduwd had.

 

 

 

 

 

King Bala…. Nog steeds op de afdeling. Wat een doorzettings vermogen voor een 19 jarige jongen!


 

 

 

 

 

Sory… Kleurde het liefst de hele dag door. Na zijn OK nog steeds super verlegen… maar wel met dikke glimlach

 

 

 

 

 

Mamadou…. nooit horen huilen..de perfecte patiënt….. altijd bereid om geknuffeld te worden.

 

 

 

 

 

 

Mariatou…. al maanden bij ons… eeuwig geduld…nog nooit zo’n sterke vrouw gezien. Met humor. Ik zou er alles voor over hebben om 1 dag haar taal te spreken. Ik denk dat ik dan de hele dag in een deuk zou liggen.

 

 

 

 

 

 

Binta…..heerlijke tienermeid….giechelen en nagels lakken. Meer was er niet nodig.

 

 

 

 

 

Yaya…. hier kan je toch geen genoeg van krijgen…. met cleft lip zijn ze bijna schattiger dan zonder.

Zo dan weten we weer even waarom we hier zijn.

LIEFS!

 

LEAVE OF ABSENCE

Een nieuwe blog. Het is veel te lang geleden. Hoe dit komt?? Ik las pas een artikel over dat mensen op facebook en instagram en blogs alleen de mooie dingen van het leven willen laten zien. Wat ik op zich waardeer, want het leven is aardig mooi. Maar de keerzijde is dat je denkt dat iedereen het altijd maar super geweldig heeft. En dat is natuurlijk niet zo. Misschien is dat ook wel de reden dat we niet geblogd hebben. We hebben namelijk een best pittige tijd achter de rug. Misschien daar dan maar gewoon over schrijven. Omdat het leven ook niet altijd heel super mooi is.

2 maanden geleden moesten Ruben en ik er echt over na gaan denken wat we wilden volgend jaar. Nu weet iedereen dat Ruben en ik alles weloverwogen doen, alle pro’s en con’s afwegen. Er nog 6 nachten over slapen. Minstens 6 bevestigingen willen (Zojuist geleerd dat dat niet zo erg is omdat Gideon ook 3x om bevestiging vroeg) en dan ons nog steeds afvragen wat slim is. Veranderingen zijn altijd een beetje pijnlijk. Het lastige is dat het werk op het schip gewoon doorgaat. Omdat we inmiddels hier iets langer zitten dan de gemiddelde medewerker op het schip, gaan je dingen opvallen. Ja. Mercy Ships is ook gewoon een organisatie waar je soms struikelt over regeltjes, communicatie niet soepel verloopt en er echt mensen rondlopen die volgens mij beter naar huis kunnen……..tssss het lijkt wel eens schip vol met mensen :) Je moet altijd vroeg opstaan om tussen 6.15 en 7.30 je ontbijt op te halen. Mensen halen altijd te laat hun was uit de wasmachine, waardoor jij 10 min tekort komt. Of… als ik mijn benen moet scheren is een 2 minuten douche echt niet lang genoeg…..Omdat iedereen moet nadenken over of hij volgend jaar terug wil komen en wat voor positie je dan zou willen levert dat soms ook onderling spanning op. Stel je voor……. je solliciteert voor een superleuke functie…. maar de andere sollicitant gaat vervolgens met je mee naar huis, eet aan jouw tafel, gaat met je mee naar het zwembad en dan kom je er achter dat die persoon ook nog eens op dezelfde afdeling werkt als waar je nu werkt. Dat is best lastig. Zoveel dingen prive en werk lopen door elkaar. En het is soms onmogelijk om dat gescheiden te houden. Daarnaast ben ik met Ruben getrouwd, dus je moet ook zorgen dat je met elkaar op een lijn komt. En soms loopt de een (lees Mirjam) nou eenmaal net iets harder dan de ander (lees Ruben). De een is enthousiast en denkt niet na (lees Mirjam) de ander overweegt en stelt goede vragen (lees Ruben). Eindelijk valt er dan een beslissing en valt het besluit om te blijven. Na 6 bevestigingen….. Opluchting, maar de volgende dag komt er alweer visite overgevlogen vanuit Nederland. Helemaal geweldig…. maar dus niet echt veel tijd om anderen op de hoogte te stellen. Dus hierbij!!!! We zijn blij met alle mensen die met onze keuze hebben meegeleefd. Thanks voor al jullie support hierin.

 

 

 

 

 

Nu gaat het allemaal weer goed. We zijn allebei lekker aan het werk. Het is nog aardig druk. 17 mei staat de laatste OK gepland en je merkt dat we richting het einde aan het werken zijn. Ruben en ik zien er ook allebei naar uit om weer naar huis te gaan. We beginnen jullie allemaal nu wel aardig te missen. Evenals verse groenten, bitterballen, kaasstengels, rode wijn en VEDETT. Ruben probeert iedereen te overtuigen om ons mee uit eten te nemen. Een van zijn grote verlangens voor deze zomer. Dus als je hem een plezier wilt doen…………

 

 

 

 

 

 

 

Een korte update werk gerelateerd:
We hebben afscheid moeten nemen van ons allerliefste coolste President Krullebol Delamou. Hij heeft zijn 3e OK gehad, en kan pas een volgende reconstructie krijgen als hij wat ouder is (dus als het schip over x jaar terug komt naar Guinee). Hij doet het super goed! Is helemaal blij! Het tofste is dat zijn ‘oom’ hem niet terug wil sturen naar het dorp waar hij vandaan komt, omdat hij daar minder kansen heeft. Hij wil hem ‘adopteren’ (wat hier bij de vleet gebeurd). Dat betekent dat hij in de hoofdstad blijft wonen. Ruben en ik zijn nu aan het kijken of we hem kunnen helpen om naar school te gaan. We hebben een NL vrouw gevonden die hier in Guinee werkt, en zelf een school heeft. Zij kan waarschijnlijk controle houden op de financien. Zodat we zeker weten dat hij ook echt naar school gaat en het geld ook daar naar toe gaat. We vinden het geweldig dat we op deze manier niet alleen aan zijn gezondheid bij hebben kunnen dragen maar ook net iets meer kunnen doen.  Hopelijk kan hij daardoor een betere toekomst opbouwen dan hij anders gehad had.

 

 

 

 

 

Ondertussen zijn natuurlijk onze vader, moeder en Tirzah op bezoek geweest. En dat was helemaal geweldig. Maar daar moeten we een aparte blog over schrijven denk  ik.

Jeff & Sarah

Sometimes you need to have some fun. That’s what we did with Jeff and Sarah. This awesome couple is getting married in October. All the way in freaking Texas. I was thrilled they asked me to take their pictures and thanks to Mirjam and Suzanne they turned out pretty nice. So maybe it is the love boat after all….. kidding.


HOT TOPICS || VVF GARBAGE LITTLE BOY

Regelmatig overleggen Ruben en ik over wat we op onze blog moeten zetten. Wat willen de mensen thuis weten, horen, of wat juist helemaal niet. De volgende topics kwamen aan bod. Ik was vrij, dus ik heb tijd genoeg om vandaag een blog te schrijven. Helaas kan ik daarvoor niet in het cafe zitten omdat dan iedereen gevraagd en ongevraagd een praatje komt maken. Wat resulteert in een hoop gezelligheid, maar geen blog. Vandaar dat ik me opgesloten heb in mijn cabin en het volgende opgeschreven heb…….

VVF Dressceremony

VVF is een speciale afdeling in het ziekenhuis. Deze vrouwen hebben een fistel van hun blaas naar vagina, of alle mogelijke variaties die je daarop kan bedenken. Verpleegkundig Technisch gesproken ben ik blij dat ik niet op deze afdeling werk. Daar moet iedereen zich wat bij voor kunnen stellen.  Maar het is wel een van de meest bijzondere afdelingen, omdat de verhalen van de vrouwen intens zijn. Deze vrouwen zijn  jong uitgehuwelijkt, hebben te jong een kind gekregen, een gecompliceerde bevalling, kindje overleden, en een vesicovaginale fistel. Ze zijn incontinent, worden door hun man verlaten, verstoten door hun familie en leven vaak in afzondering. Wat een schrijnende gevallen. Maar eindeloze mogelijkheden om ze lief te hebben, ze als mens te erkennen, en naast de lichamelijk genezing ook een stukje genezing van het hart te zien. De VVF chirurgen zijn nu klaar met alle operaties, en de afdeling moet plaats maken voor een ander specialisme. Daarom hebben we deze week regelmatig een dresscermony. Dat is voor de vrouwen die een VVF hebben (maar inmiddels niet meer). Dus wanneer de operatie gelukt is en ze ‘droog’ zijn. Krijgen ze wanneer ze naar huis gaan een ceremony. Ze mogen hun verhaal vertellen en daarna krijgen ze nieuwe kleren, en wat spullen om ‘een nieuw leven’ te beginnen. Wat gaaf is dat. Mooi om te naar huis te kunnen sturen, maar met pijn in ons hart omdat ze ons hart gestolen hebben met hun eindeloze glimlachen, dankbaarheid en vreugde. Hot topic vooral ook voor Ruben omdat hij foto’s van de vrouwen mocht maken en ik behoorlijk trots ben op zijn resultaat!

       

 

 

 

 

    

 

 

 

 

 

Garbageplace

Hier heb ik nog niet over geschreven, maar is een van mijn passies hier geworden. Hoe kan vuilnis nou een passie zijn?? Nou ik kan het uitleggen, omdat er hier mensen op de vuilnisbelt wonen. Hartstikke dom, onhygiënisch en gevaarlijk maar waar.  Zo’n 100 mensen leven hier. De meeste mensen zijn vluchtelingen uit Sierra Leone. Ze verzamelen vuilnis uit de hoofdstad Conakry en brengen het naar hun woonplaats/vuilnisbelt toe. Daar doorzoeken ze het vuilnis of er nog wat bruikbaars of voedsel is te vinden om te eten. Ook kinderen spelen tussen het vuil, de varkens en vliegen. Veel van de jonge mensen daar zijn verslaafd aan alcohol en/of drugs. Daniel, een jongen die ik op het schip heb leren kennen kwam tijdens het hardlopen langs deze mensen en heeft contact met ze gelegd. Nu ga ik vaak samen met hem en nog 1 of 2 andere mensen 1 a 2 keer in de week naar deze plek toe. Daniel praat vooral met de jongere mannen, ik neem mijn verpleegkundig gereedschap mee en leef me uit op alle wonden, schimmels en andere gorigheid die ik tegen kom. Het is een beetje huis tuin en keuken werk, maar het is gaaf om te zien dat ernstig geinfecteerde wonden door een beetje schoonmaken en afdekken weer perfect helen. Dit geeft me onwijs veel voldoening. We hopen dat we deze mensen door regelmatig te komen kunnen motiveren tot een betere leefstijl. We proberen eigenlijk ze te motiveren om in ieder geval ergens anders te gaan wonen in plaats van op de vuilnisbelt. Misschien dat we ze daarin kunnen ondersteunen. Maar we moeten eerst zeker weten dat ze zelf gemotiveerd zijn om te verhuizen. Wanneer de ‘oudste’ van de plek dit echt gaat besluiten kunnen we kijken of we hun financieel of praktisch kunnen helpen. We zijn van plan om met de overheid te praten om te kijken of zij hun een plek kunnen wijzen waar ze huisjes kunnen bouwen. Grote dromen voor deze mensen….. niet wetende of we ze kunnen realiseren….. maar ondertussen gewoon doorgaan met de huistuinenkeukenpraktijk van Plomp en Valk.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Little boy

Het onwijs ontroerende schattige ondeugende jongentje waar we de vorige keer over schreven maakt het goed. Hij is van stil en introvert in luidruchtig en explosief veranderd. Wanneer je zegt; “He krullenbol” dan herhaalt hij netjes wat je zegt. De operatie is geslaagd, maar het is nog niet klaar. Ondertussen helpt hij Ruben met het terugbrengen van bedden waarop Ruben de patiënten naar de afdeling brengt, na de operatie. Hij drinkt alle liefde die hij maar kan krijgen in. Het wordt een beetje een verwend patientje omdat hij zoveel aandacht krijgt. Maar ach….. hij heeft ook wat in te halen. Niet pedagogisch verantwoord maar daar denken we maar even niet aan. 

Dit zijn wel de hot topics van de laatste week. Jullie zijn weer een beetje op de hoogte. Bedankt voor alles wat  we van jullie horen/ krijgen en alle belangstelling die jullie voor ons hebben. We zijn onder de indruk dat jullie ondanks het drukke leven in NL de tijd willen nemen om een kijkje in onze wereld te nemen. We zouden jullie maar wat graag een tijdje een voor een hier naartoe willen halen om jullie een echt kijkje in onze wereld te geven. Wat trouwens voor een aantal wel gaat gebeuren. We zijn super blij dat mijn vader, Rubens mama en mijn zus ons komen opzoeken hier. We kijken er naar uit!

Liefs van Ruben

Die een patient zijn leven heeft gered met zijn bloed. Je wordt namelijk ter plekke opgeroepen om bloed te geven wanneer dit nodig is voor een OK.

 

 

 

 

 

Liefs van Mirjam

Die elke dag wel zwarte kinderen wil knuffelen.

EVERY DAY ANOTHER STORY

Elke dag kan ik wel een verhaal vertellen. Soms zijn ze klein, soms zijn ze groot. Maar elke dag bijzonder. Ik zou jullie bijvoorbeeld misschien even op de hoogte moeten brengen van Thierno. We hebben een nieuwsbrief naar jullie uitgedaan en laten weten dat de operatie goed is verlopen. Het gaat nog steeds goed met hem. Elke 2 weken komt hij terug naar het schip. Hij is inmiddels 20 kg aangekomen (72 kg wat redelijk normaal is voor een man van 38) en 23 maart zal hij terug komen voor een correctie van de overige huid die hij nog heeft

(Attribution to De Standaard –Belgium/ photographer Stephan Vanfleteren)

 

 

 

 

 
(Left picture: Attribution to De Standaard 
–Belgium/ photographer Stephan Vanfleteren)

Dan de jongen die mij even terugwierp op de kwetsbaarheid van het leven. Ook hier. Onverwacht heeft hij zijn bacteriele meningitis overleefd. Ik begrijp nog steeds niet hoe, maar geloof zeker dat gebed hierin geholpen heeft. Deze bacteriele meningitis heeft er ook nog eens op miraculeuze manier voor gezorgd dat het lek dat hij had waaruit hij liquor lekte door littekenweefsel dichtgegroeid is. En hij heeft zich de laatste 2 maanden bewezen in zijn doorzettingsvermogen in therapie. Want na 4 maanden alleen maar op je buik gelegen te moeten hebben is er niet veel spierkracht meer over. Geweldig was het om maandag in onze wekelijkse meeting hem te mogen introduceren om zijn ‘verhaal’ te vertellen, omdat hij volgende week naar huis mag!!

 

 

 

 

 

Maar net als je blij bent met het weggaan van de ene patient komt het andere zielige verhaal alweer binnen. Dit klinkt een beetje raar, maar het is wel zo. Mogen we jullie voorstellen aan het nieuwe schatje van de afdeling……

NOMA season is begonnen. Noma is een ernstige infectie (meestal in het gezicht) die letterlijk je gezicht binnen een paar dagenweg eet. Het is echt geen pretje om deze mensen te zien (google afbeeldingen zal je een paar ‘mooie’ plaatjes geven) en deze mensen worden dan ook vaak verstoten door familie. Zo ook dit schatje. Zijn Noma ontstond toen hij 2 jaar was. Zijn beide ouders hebben hem verlaten en zijn stiefvader dacht dat hij bezeten was en heeft hem geprobeerd te verdrinken in een put. Gelukkig heeft een ander gezin zich over hem ontfermt. Nu is hij 6 jaar. En ineens is er een boot die misschien zijn gezicht weer kan ‘maken’.  Toen hij hier kwam was hij erg ziek en verzwakt. Hij was ‘net op tijd’. We hebben hem weer beter gemaakt en deze week is hij voor zijn eerste operatie gegaan. (hij moet er meerdere ondergaan). Bijna elk kind wat hier komt geniet van aandacht, bellenblaas, kleuren… maar hij niet. Als een ziek vogeltje zat hij in zijn bed. Zonder enige reactie te geven. Teveel gebeurd in zijn jonge leventje om mensen te vertrouwen en ook maar iets van jezelf te laten zien. Daar breekt je hart echt van! Ruben en ik zijn geraakt door dit mannetje en zouden hem bij wijze van spreke willen adopteren (wat we natuurlijk niet doen want we weten niet of dit wel zo verstandig is, Ruben en Mirjam als papa en mama) We hebben veel tijd en energie in hem gestopt. En hebben hem zo vaak mogelijk opgezocht in de tijd dat hij tijdelijk ergens anders verbleef. Mooi is om te zien dat na 2 weken eindelijk een eerste lach verschijnt. Hij heel cool als een ‘king’ tegen Ruben aan hangt. Er ontstaat tussen de heren een echte BROMANCE! Nu is hij weer in het ziekenhuis en heeft hij net zijn eerste operatie gehad. ‘s Avonds als hij moet gaan slapen is nog een beetje bang en wordt het liefst een uur geknuffeld voordat ik hem in bed stop. Dat hoef je mij natuurlijk geen 2x te vragen. Daar tegenover staat dat hij me helpt met de administratie. Voor niets gaat de zon op geldt ook hier…….  We hopen dat zijn genezing verder zal gaan…. Niet alleen lichamelijk…. Want net zo hard hopen we dat hij zich weer geliefd voelt, zijn hart weer een beetje open kan stellen voor anderen en opnieuw leert te vertrouwen.

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zo zie je…. Elke dag een ander verhaal, elke dag een andere patient. Het is meestal genieten, soms zwaar. Druppel op de gloeiende plaat of een wezenlijk verschil. Ik las pas dit gedichtje en meestal ben ik niet van de ‘voetstappen in het zand’ gedichten… maar deze kon ik wel hebben:

One day a man was walking along the beach when he noticed
a boy picking something up and gently throwing it into the ocean. 

Approaching the boy, he asked, What are you doing?

The youth replied: Throwing starfish back into the ocean.
The surf is up and the tide is going out.  If I don’t throw them back, they’ll die.

Son, the man said, don’t you realize there are miles and miles of beach and hundreds of starfish?
You can,t make a difference!

After listening politely, the boy bent down, picked up another starfish,
and threw it back into the surf.  Then, smiling at the man, he said
‘It made a difference for that one.’

At times in our lives, we are all the old man, the young man or the starfish. Sometimes as the old man, we don’t see the purpose of actions. Sometimes, as the young man, we persevere and make a difference. And sometimes the starfish, who just need a little help.

Zoals jullie wel weten ben ik meestal de oude man. Maar ik probeer steeds vaker de kleine jongen te zijn.

 

 

 

 

 

Ps: Namen proberen we zoveel mogelijk achterwege te houden vanwege privacy. (niet dat een van de patiënten snapt hoe dat werkt, niet kan bevatten wat het www inhoudt en zelf overigens ook niet zoveel aan privacy regels verbonden zijn. Gesprekken met de dokter worden over het algemeen met de hele afdeling gehouden. Iedereen heeft wel wat te zeggen over de toestand van de patiënt)

 

Stephan Vanfleteren

Vandaag kwam ik erachter dat Stephan Vanfleteren hier in oktober is geweest, vlak voordat wij hier waren. Ik bewonder zijn werk sinds ik vorig jaar met mijn moeder naar een foto tentoonstelling in Naarden Vesting ben geweest en kocht ondermeer door zijn cover foto het boek “Congo”. Hoorde ook vandaag dat hij in maart weer naar The Africa Mercy komt. Buiten dat ik nog steeds van mening ben dat het om de patienten gaat, vind ik het wel ontzettend tof dat ik hem kan ontmoeten en mogelijk aan het werk kan zien. Wat me raakte was het verhaal wat hij schreef. Het gaat over Thierno, waar we in onze tweede nieuwsbrief over vertelden. Het lukt me nog steeds niet om zonder brok in mijn keel naar de foto’s te kijken.

(Attribution to De Standaard –Belgium/ photographer Stephan Vanfleteren)

 

Weekblad-DeStandaard_Dec2012

Kerstvakantie en zo verder…

Na alle festiviteiten waaronder kerst en de jaarwisseling, kunnen we weer over tot de orde van de dag. Dat lijkt me in elk opzicht een goed plan. Ik ben altijd zo verzadigd van de kerst. Dit jaar dacht ik daar even aan te kunnen ontsnappen, maar niets was minder waar. Kerst was “all over the place” Volgens mij hadden we dit al subtiel genoemd in een van de blogs of in een van de nieuwsbrieven. Het zou mij ook niet helpen wanneer we zouden blijven plakken aan het kerstseizoen. Je kunt niet het nieuwe jaar beginnen wanneer je probeert vast te houden aan een periode van het jaar die door veel mensen wordt bestempelt als de mooiste tijd van het jaar. Nee, we gaan verder, vooruit en beginnen met een nieuw jaar.

Ik hoop dat het voor veel patiënten een bijzonder jaar wordt, waarin ze een nieuwe start kunnen maken. Waarin ze geholpen worden en niet meer achtervolgt worden door hun verleden. Vaak een verleden waarin ze zijn afgekeurd door hun naasten en aan de kant zijn gezet vanwege een “zichtbaar” mankement. Een tumor, een aangeboren afwijking of een vergroeiing door vitamine gebrek. Voor veel patiënten wordt hoop voor de toekomst iets tastbaars. Het is makkelijk om tegen iemand te zeggen; Morgen gaat het beter, of; Het komt wel goed. Dat is makkelijk gezegd, maar wat als je niet meer meetelt, dan heb je niets aan een dergelijke boodschap. De beste wensen dan maar. Gelukkig kunnen we voor veel van die mensen iets betekenen en kunnen we hun toekomst inderdaad hoopvol maken. Het lied “Hoopvolle Toekomst” heeft sinds we hier zijn, meer betekenis gekregen dan ooit tevoren. Vooral omdat “hoop voor de toekomst” hier tastbaar is geworden.

Na de kerst zijn we vertrokken naar Daleba voor 5 dagen “vakantie”. Lydia Marx had een trip gepland en samen met nog 10 anderen zijn we mee gegaan om 3 dagen te hiken. Supertof, want we hebben eindelijk de kans om iets anders van Guinea te zien dan alleen maar de haven en de stad Conakry. Beide staan namelijk niet echt model voor de rest van het land. Natuurlijk probeerden we op tijd te vertrekken en het leek allemaal te mooi om waar te zijn. Nick had een busje geregeld en die was aardig mooi, maar na 10 minuten deed het busje het niet meer. Taxibusje 2: Een oerdegelijke Toyota die werkte, maar wel (na 5 minuten) zonder deur omdat ik dacht ‘m iets harder te moeten dicht schuiven. Taxi chauffeur bleek uiteindelijk ook geen zin te hebben om diezelfde dag nog naar Daleba te rijden, dus we stappen uit en kijken of we kunnen vertrekken met taxi busje nummer 3. Opnieuw een Toyota en wanneer we alle 13 in het busje zitten, besluit de chauffeur van de gelegenheid gebruik te maken en propt nog 5 afrikanen extra in het busje en vraagt vervolgens of we wel extra willen betalen voor onze bagage, want die past niet meer in het busje en moet op het dak. Nadat we nog 20 minuten bakkeleien over de prijs en we onze Mercy Ships badges inzetten als kortingsvouchers, kan de reis beginnen. We lopen slechts drieënhalf uur achter op schema. Uiteindelijk arriveren we precies 12 uur later op onze bestemming. De koudste plaats in Guinea. Iedereen zegt dat het er kan sneeuwen, maar volgens de Lonely Planet was dat voor het laatst in 1950.  Toch is het er ’s nachts koud, maar we vinden dat juist heerlijk. Dan kun je in ieder geval normaal slapen. Zonder wakker te worden en je jezelf afvraagt of je in je bed geplast hebt of dat het, het laatste beetje lichaamsvocht is wat je eruit gezweet hebt. We ontmoeten ook onze gids en een Amerikaanse (Anna) die voor Peace Corps werkt. Zij probeert de gids te helpen om op een westerse manier te denken en het toerisme te stimuleren. Op een behoorlijk respectvolle manier moet ik zeggen. We hebben veel westerlingen aan het werk gezien, maar Anna is geen doorsnee westerling. Leuk om te zien. We hiken van dorp naar dorp en onderweg wordt er voor een lunch gezorgd en we stoppen elke dag bij een andere waterval. Het water wordt met de dag minder, omdat het regenseizoen voorbij is. Gelukkig stroomt het hard genoeg om erin te zwemmen en hoeven we niet bang te zijn voor bilharzia. Maar goed, als je geen wormen oploopt is het wel malaria en is het geen malaria dan is er altijd wel iets anders binnen handbereik waar je diarree van krijgt of wat je ziekt maakt. Toch wordt niemand ziek en het eten in de dorpjes is helemaal zo gek nog niet. Het is heerlijk om eens iets anders te eten dan het eten wat we op het schip krijgen. Dat is ook prima, maar niet zo vers zoals we het tijdens onze hike hadden.

Continue reading

MY DAY

Zo…. mijn dag vandaag zag er als volgt uit:

Het was mijn enige dagje vrij… het is zo tegen de kerst vooral heel erg druk met mensen die weggaan. En helaas zijn er weinig mensen die zin hebben om met de kerst hier te zitten. Ik snap het niet… want kerst vieren met 30 graden vind ik niet zo’n probleem. Enfin. Het resulteert wel in iets meer dan 40 uur per week werken. En heerlijk als je dan een dagje vrij hebt.

Vanmorgen besloten om met een collega mee te gaan naar een kliniek. Het is een kliniek gerund door katholieke nonnen (dit moet ik een pleonasme noemen). Ze hebben een kliniek waar ze op maandag kinderen bekijken, op vrijdag volwassenen en door de weeks vangen ze vrouwen op die kinderen hebben die ondervoed zijn. Supergaaf om te zien omdat ze dit doen met enkel 1 non die verpleegkundig geschoold is. Ik dacht: Leuk een dagje meekijken in de kinderkliniek. Maar och… ze zijn blij dat er een echte verpleegkundige is (of 2 in dit geval). Dus wordt je achter een tafeltje gezet. Je krijgt op een kladje geschreven wat voor soort medicatie ze in de kliniek hebben. En hup…. je eerste kind staat voor je neus. Nou beoordelen maar en medicatie voorschrijven…. ehh… ik ben geen dokter…. maar zij ook allemaal niet… en na even meegekeken te hebben zag ik dat de nonnen gewoon alles voorschreven  voor de klachten die moeders van kinderen opgaven. Dus een moeder zegt: Hoofdpijn (Paracetamol), Koorts in de nacht (Quinene(anti-malaria), Wormen (albendazole), Erge verkoudheid (antibiotica), uitslag (daktarin) en verder natuurlijk altijd Multivitamine, Ijzer. Goed…. als zij dat doen…. (wat echt niet goed is in mijn ogen)….. dan kan ik beter proberen om kinderen echt zo goed en kwaad als het kan beoordelen en proberen juist zo min mogelijk medicijnen te verstrekken. (In ieder geval geen antibiotica rondstrooien….)
Dus daar gaan we….. een echte triage….. longen luisteren, ziektegeschiedenis uitvragen…. Vaak valt het wel mee hoe ziek het kind is. En we proberen steeds maar weer uit te leggen dat kinderen bij een verkoudheid geen antibiotica nodig hebben en dat het juist slecht voor ze is. Het wordt niet erg begrepen… het lijkt in de meeste gevallen dat ze gewoon perse medicijnen willen hebben. Nou goed dan… multivitaminen kunnen ‘nooit’ kwaad. Veel vragen spelen door je hoofd.. Waarom zijn die moeders hier als hun kind niet echt ziek is? Willen ze medicijnen… gaan ze die aan het kind geven of proberen ze die te verkopen. Er zitten ‘gelukkig’ ook echt zieke kinderen tussen. Met koorts…. wormen…. malaria…..of een schimmelinfectie. Voor die mensen is het te gek dat je ze kunt helpen en dat voor hen het gratis is. Na 100 patienten gezien te hebben zijn we er wel klaar mee. Het is warm. En alles schreeuwt en roept. Kliniek gesloten. U mag volgende week weer terug komen. Geweldig dat de nonnen ondanks dat ze geen echte medische achtergrond hebben doen wat ze kunnen. We proberen nu vaker te gaan om ook juist de nonnen meer te leren…. In ieder geval moeten we ze aan het verstand brengen dat ze niet alle medicatie die ze hebben aan de kinderen voor moeten schrijven. Interessante ochtend. Helemaal omdat wanneer je weg loopt je in de ‘achtertuin’ langs een kippenhok loopt…. alleen zitten er geen kippen meer in, de kippen zijn vervangen door een krokodil. Ik vraag aan de non. een krokodil in jullie achtertuin? waarom? ‘Gewoon omdat het kan’.

Vies en zweterig kom ik terug. Lunch in het cafe. Heerlijk dat ik die niet zelf hoef klaar te maken. Ik loop langs het buffet en als ik wil kan ik 2x per dag warm eten. Maar na 2 weken heb ik me bedacht met de minimale beweging die ik hier doe ik me beter kan beperken tot 1x per dag warm eten. En smiddags maar sla met komkommer en tomaat (wat allemaal naar chloor smaakt, omdat we geen bacterien in ons eten willen). Waar zou Ruben zijn…. Ik loop naar onze cabin en vind Ruben daar. Zo schat… ook een lekker dagje vrij…..? Ja eh…. ik was vergeten dat ik een dag geruild had. Dus ik ben niet vrij. Maar moet vanavond werken. Dat is balen.
Vanmiddag zouden Ruben en ik samen een patient wegbrengen naar het Hope Center. Dat is een soort van opvang voor patienten van het ziekenhuis die alleen nog maar 1x per dag wondzorg oid nodig hebben. Dit zodat de doorstroom in het ziekenhuis gewoon lekker snel kan gaan. Ook hier moeten we aan productie denken. Alleen hadden we een patient die zijn hele leven al vanwege zijn ziekte Noma (een bacterie die uiteindelijk hele delen van je huid wegvreet) als ‘outcast’ geleefd had. Wij hebben een nieuwe neus voor hem gemaakt. :) Heel erg mooi geworden, maar hij is een beetje mensenschuw en hij heeft het behoorlijk moeilijk gehad in het ziekenhuis. Kon zich niet goed aanpassen. Ging af en toe flink uit zijn plaat. Maar met de weken konden wij als verpleegkundigen steeds beter met hem opschieten. Ruben is een echte ‘mon amie’ geworden van hem. En ik loop samen met hem hand in hand heen en weer in de gang. We waren bang dat de aanpassing in het Hope Center niet zo goed zou verlopen. En dat hij misschien weer uit zijn plaat zou gaan. Dus hebben we hem al dagen voorbereid. Ruben en ik dachten dat het een goed plan zou zijn om hem een beetje te settelen daar. Dus wij met z’n tweeen in de auto met de patient naar het Hope Center. Z’n plekje ingericht, hem geintroduceerd aan iedereen, overdracht aan de mensen die in het Hope Center werken en Ruben heeft nog een spelletje dammen met hem gedaan (Ruben wordt elke keer genadeloos ingemaakt). En beloofd om deze week een aantal keer terug te komen om hem op te zoeken. Verder zijn er nog veel andere oudpatienten die allemaal blij zijn dat je even langskomt.  We rijden terug naar het schip en Ruben gaat gauw aan het werk. Ik loop nog even langs de afdeling. Dan moet je altijd alle patienten even gedag zeggen. Veel lol en knuffels.

Om 15.30 is er een ‘Dress ceremony’. Dat is voor de vrouwen die een VVF hebben (maar inmiddels niet meer). Deze vrouwen zijn  jong zijn uitgehuwelijkt, veel te jong een kind krijgen, een gecompliceerde bevalling, kindje overleden, en een vesicovaginale fistel hebben. Ze zijn incontinent, worden door hun man verlaten, verstoten door hun familie en leven vaak in afzondering. Wat een schrijnende gevallen. Dus wanneer de operatie gelukt is en ze ‘droog’ zijn. Krijgen ze wanneer ze naar huis gaan een ceremony. Ze mogen hun verhaal vertellen en daarna krijgen ze nieuwe kleren, en wat spullen om ‘een nieuw leven’ te beginnen. Wat gaaf is dat. Levens veranderen…. tranen trekkend.

Na de dress ceremony probeer ik een aantal mensen te mobiliseren om naar de andere kant van de stad te lopen om de zonsondergang te bekijken. Maar daarvoor lijkt niemand in de mood te zijn. Dan maar eten en de zonsondergang op het dek van het schip bekijken. Ook niet per se een probleem. Oh ja.. maandag was mijn vrije dag. dus ik moet even de was doen. Ondertussen kom je 5 mensen tegen met wie je ‘smalltalk’ hebt en dan krijg je email van je moeder, schoonmoeder. En moeten er natuurlijk ook kerstkaarten geschreven worden. Wasje uit de wasmachine, en weer in de droger. Nog even buiten op het dek naar de boven het water uit springende vissen kijken en de was uit de droger halen… nog niet klaar… dan maar even langs de afdeling om te vragen of Ruben de was uit de droger wil halen. Nog een keertje alle patienten gedag zeggen en dan maar naar bed. Morgen weer dagdienst. 6.00 opstaan is geen pretje :)

Sleep well Africa Mercy.

 

Ik heb begrepen dat Ruben na zijn dienst nog even zichzelf nuttig heeft gemaakt in het Starbucks cafe. Koffie maken voor alle mensen die in de nachtdienst zitten. De schat!

KNUFFEL EN EEN KUS

Zondagmiddag 15.00…. het is heel rustig op het schip. Ik zit in het ‘Starbucks cafe’. Wat helaas op zondag niet open is. Bijna in mijn eentje. Iedereen werkt of is de hort op. Dit is een perfect moment voor mij om heel sentimenteel te kunnen worden…. Helemaal als je via facebook alle gezelligheid van de decembermaand meekrijgt…. Sinterklaas, sneeuw, kerstbomen, wintersportvoorbereidingen (vooral van dat laatste krijg ik tranen in mijn ogen )…..

Maar in plaats van sentimenteel te worden kan ik beter wat emailtjes schrijven en misschien zelfs een stukje voor op de blog. Volgens Ruben is het het meest catchie als ik het over een bepaald onderwerp schrijf. Maar er is van de week niet 1 ding wat er voor mij uitgesprongen is.
Na een maand ga je ook hier een routine creëren. Ruben en mijn rooster zijn zoals thuis…. Onregelmatig en niet altijd samen. Geen probleem we zijn het gewend zeggen we dan. Ruben is naast  het werk ook heel erg druk met foto’s maken. Menig crewmember heeft zijn talent al ontdekt en Ruben wordt regelmatig gevraagd om foto’s te maken. Kerstkaartje hier ontwerpen, timelapsje daar maken….. Wat hij natuurlijk perfect uitvoert. Trots ben ik op hem.
Ik ga deze week beginnen op de afdeling om wat extra taken uit te voeren. Als Nederlander (dat wordt hier tenminste gezegd) heb je al gauw meer uitdaging nodig en zo zijn het volgens mijn teamleider dan ook de Nederlanders die vaak komen vragen om extra werk.
Dingen waar ik me misschien mee bezig ga houden zijn ‘speechtherapy’ voor mensen die geopereerd zijn aan hun gezicht. Verder zou ik graag een ‘voorbereidingsboek’ willen maken. Als kinderverpleegkundige heb je geleerd dat plaatjes beter werken dan uitleg. Nou ik denk dat dat voor hier ook geldt. Je kan een iemand uit Guinee wel uitleggen dat hij na OK een sonde zal hebben, maar ik denk niet dat iemand hier ooit een sonde heeft gezien. Een groot plaatjesboek moet er dus voor zorgen dat ze beter begrijpen wat er gaat gebeuren. Ik zie er erg naar uit om meer voor het ziekenhuis te kunnen betekenen. Ik met mijn enigszins kritische blik heb natuurlijk genoeg ‘verbeterpuntjes’ op te merken.

We hebben deze week samen in de nacht gezeten wat over het algemeen hilarische momenten oplevert. Sommige patienten zijn hier net zoals thuis hartstikke koekoek! Van een klein beetje medicatie zijn ze over het algemeen vrij snel onder de indruk, maar ze zijn dan wel zo eigenwijs dat ze naar het toilet willen lopen, en dan dus halverwege omvallen. Ruben’s patiënt klaagde over haar drain, en dat die eruit moest. Nee, zei Ruben: dat doen we morgen…. De volgende nacht klaagt dezelfde mevrouw over pijn, en daarbij dan de vraag of Ruben de drain weer even terug wil stoppen. Tuurlijk mevrouw… we stoppen de chirurgisch geplaatste drain zo weer even terug in uw kaak…. Ach.. het is overal hetzelfde.

Deze week ook mijn eerste teleurstelling meegemaakt. We hebben een patiënt op de afdeling die een ‘open ruggetje’ aka myelomeningocele had. Deze jongen is 16 jaar. Normaliter wordt zoiets in de baarmoeder of in de eerste dagen na geboorte gecorrigeerd. Niet wanneer je geen geld of specialist hebt die dat kan doen. Dan ben je 16 en loop je met iets levensgevaarlijks op je rug rond. Altijd hoofdpijn en last van je nek. Gelukkig kan Mercy Ships dit verhelpen en werd hij op het schip door een neurochirurg geopereerd. Maar goed…. Ook hier kunnen complicaties ontstaan. En helaas is zijn wond niet goed geheeld waardoor hij ‘hersenvocht’ aka liquor uit zijn rug lekte. Dit moest ontlast worden met een drain (is het nog te volgen) en nu heeft hij een bacteriële meningitis opgelopen (ontsteking van je hersenvliezen).  Hij is heel erg ziek en ligt op de IC. Van de week bedacht ik me in 1x dat hier iemand natuurlijk ook gewoon kan overlijden. We zijn hier op zo’n gecontroleerde manier bezig met operaties… er wordt nauwkeurig gescreend dat je er niet aan denk dat iets ‘mis’ zou kunnen gaan. Maar hier hebben we net zo goed te maken met complicaties die kunnen optreden. En dan heb je ineens een doodzieke patiënt. Waar je net zoals thuis met alle artsen en teamleiding op maandag in een gesprek zit met hoe ver je nog kan gaan in de zorg voor deze patiënt. Op de een of andere manier is dat confronterender dan wanneer dit thuis gebeurd. En probeer dan maar eens met 5 verschillende culturen te praten over behandelbeperkingen, comfort voor de patiënt, palliatieve zorg. Ja…. Hoe denkt iedereen daar eigenlijk over. Waar ben ik dan met mijn goede zorg, grote geloof en gebed. Ik snap er niets van. Ik zie alleen een moeder verscheurd van verdriet omdat haar zoon ziek is. Ze heeft de rest van haar kinderen al 2 maanden niet gezien en moest onlangs ervoor kiezen om 1 kind van school te halen omdat ze geen geld meer heeft om hem op school te houden. Met lood in mijn schoenen loop ik na het gesprek naar patiënt en moeder. Het enige wat moeder mij vertelt is dat ze dankbaar is dat wij zo goed voor hem zorgen. Ze is dankbaar voor de weken die hij hier zonder pijn in zijn hoofd heeft doorgebracht en dat zij de situatie en haar zoon overgeeft aan God (in haar geval Allah). Dan heb je niets meer te zeggen toch?

‘Een knuffel en een kus’ zeg ik altijd tegen Ruben. Ooit geleerd van een van mijn patiëntjes. Ik geef moeder en patiënt maar een knuffel en een kus.

Naast het werk in het ziekenhuis was er deze week ook veel tijd voor Sinterklaas en Kerst. Helaas komen we daar hier niet onderuit. Maar goed. Ineens hecht je veel waarde aan deze dingen. Lekker je tradities hoog houden. Ik heb me heerlijk uitgeleefd als zwarte Piet voor de kinderen en er is uitgebreid gedicht en geknutseld. Ik ben nog nooit zo blij geweest met mijn kadootjes. En er werd gevochten om de enige chocoladeletter die we hadden. Ondanks dat je iedereen niet of nauwelijks kent werden er toch de meest hilarische gedichten ter ore gebracht. Erg gezellig.

Goed dat was deze week… ik krijg nu een mailtje van mijn vader binnen die mij elke week heel trouw een update stuurt van de week…. Toch maar een sentimenteel traantje wegpinken dan.

LIEFS!