I’m leavin’ now

Het is twee weken geleden dat we een blog schreven over Thierno. Het voelt wat ongemakkelijk om daar over heen te stappen en door te gaan naar een volgend verhaal. Thierno is afgelopen week ontslagen. Veel patiënten komen en gaan en natuurlijk is elk verhaal, van elke patiënt, bijzonder. Thierno zijn verhaal is zo’n verhaal waarin je wordt opgezogen. Zijn vertrek is niet onopgemerkt voorbij gegaan. Op de afdeling werd gedanst, gelachen en waren vooral Thierno en zijn moeder ontzettend dankbaar. Ik weet dat we thuis op de IC na een “dankjewel” graag toch ook taart hadden gehad. Het schiet me nu pas te binnen. Ik heb geen moment aan taart gedacht. We zijn zo enorm blij voor hem. De komende tijd zullen we hem nog geregeld zien, wanneer hij voor wondverzorging en controle langskomt bij outpatients. Vergelijkbaar met een polikliniek. De foto hieronder is een van de eerste die hij na de operatie heeft laten maken. Voor de operatie werd hij (begrijpelijk) niet graag gefotografeerd. Het is moeilijk te zien wanneer je maar een foto hebt gezien, maar ik kan vertellen dat hij straalt. Zijn leven is compleet veranderd.

 We hebben een aardig drukke week gehad. Toen we 4 weken geleden arriveerden werden we daar al voor gewaarschuwd. Voor je het weet ben je overal bij betrokken. Het meeste wat we naast ons werk hebben gedaan afgelopen weken, hebben we zelf voor gekozen. Dinsdagochtend om 03.30h. gaat de wekker. Mirjam heeft geen oog dicht gedaan, mocht ze daar überhaupt tijd voor gehad hebben. Vier uur slapen, dat slaat natuurlijk nergens op. Ik heb het gevoel dat ik slechts met mijn ogen geknipperd heb. De discussie of je voor dit tijdstip een ochtend- of een avondmens moet zijn laat ik even in het midden. Vandaag gaan we mee met de eye-screening. We moeten om 04.00h. in de auto zitten en we zijn vandaag vrijwilliger in het team voor security. Ik ben een aantal dagen daarvoor naar de 06.00h. workout geweest, dus aan mijn gespierde torso zal het niet liggen. Ik straal autoriteit uit en ben bewapend met allerlei imponerende security gadgets. Mirjam heeft haar blauwe ogen en geloof me, wanneer ze je daarmee doordringend aankijkt,… you know you’ve crossed the line!

Het is een uur rijden en het is nog aardedonker. Ik begrijp nog niet helemaal waarom we zo vroeg weg moeten, terwijl het screeningsteam pas om 07.00h. aanwezig zal zijn. Het wordt al snel duidelijk wanneer we aankomen bij de kliniek. Buiten de poort staan honderden mensen te wachten. Samen met Melanie (hoofd security) doen we een telling. Ik de mannen, zij de vrouwen. Zodra je begint te tellen, gaat iedereen in een rij staan. Het gaat dus niet zozeer om het aantal, maar om orde. Na nummer 300 liggen er nog zo’n 200 stenen in een rechte lijn over de weg. Het doet me denken aan de vrijmarkt. De plekken zijn gereserveerd. Ik zie het verschil niet tussen de stenen en ben van mening dat de patiënten met oogproblemen dat ook niet zullen zien. Daarvoor komen ze immers naar de eye-screening…. Toch? Mijn vermoedens worden al snel bevestigd wanneer er een groepje mannen begint te vechten om hun plek. In no time is het een chaos en ik voel me een Ajax supporter die per ongeluk op de Bunnik Side zit. Oftewel ik voel me niet geheel op mijn gemak. Mijn zonnebril opzetten om mijn spanning te maskeren heeft nog geen zin, want het is nog steeds zwart. Van de nacht, van de mensen en dat maakt dat ik met mijn bleke snoet en fluorescerende hesje als een soort lichtbaken functioneer. Op dit moment was ik, in elk opzicht, liever Mohammed Ali. Melanie staat alweer bij de poort en schreeuwt door de portofoon dat we terug moeten komen omdat het onrustig wordt. ,,Goh, je meent het” Ik haast me terug en zie dat Mirjam het maar al te mooi vind en nog vrolijk voor de poort staat en kijkt hoe er wordt gevochten om een plekje. We verdwijnen achter de hekken en herhalen dit kunstje nog een aantal keer. Uiteindelijk lijkt er iets van orde te ontstaan, maar het is telkens van korte duur. Ons werk is voor nu vooral binnen. Mensen met staar worden vandaag geholpen, althans die kunnen naar het schip komen. Alle mensen met andere aandoeningen worden op dit moment niet geholpen en dat maakt het lastig omdat we die moeten wegsturen. Veel mensen begrijpen het niet en proberen alsnog in de rij met geselecteerde patiënten te komen. Bewapend met wat franse woorden stuur ik ze terug naar de juist rij. Die gaat richting de uitgang en met wat papiertjes met uitleg/ voedingsadvies lopen ze naar de uitgang. Bij de uitgang probeert de politie mensen naar binnen te duwen die dan de rij kunnen overslaan. Maar dat kan natuurlijk niet. Ik zwaai met m’n porto, heb inmiddels mijn zonnebril op en discussieer met  soldaten en de gendarmerie. Mijn Frans gaat niet verder dan  “reviner a la ligne” De daaropvolgende vragen beantwoord ik in het Nederlands. Mocht er iemand via een andere ingang naar binnen proberen te komen dan waarschuw ik iemand anders en worden de mensen door andere agenten weer naar de rij buiten gebracht. We kunnen er om lachen, maar het is ook triest. Het hek sluit en er staan nog een paar honderd mensen te wachten. Die komen vandaag niet aan de beurt. Leg dat meer eens uit. We hebben zo’n 700 mensen gezien. 180 mensen komen binnenkort voor een cataract operatie naar het schip.

De terugweg doen we in colonne, want er is een curfew voor de hele dag ingegaan. Het is politiek wat onrustig door een incident in de stad, vorig week. Het schijnt dat er geprotesteerd gaat worden en alle teams moeten zo snel mogelijk terug naar het schip. Wanneer je niet voor werk de stad in hoeft, wordt je verzocht op het schip te blijven. Gelukkig blijft het rustig.

De rest van de week werken we en hebben we een afscheidsdiner met drie Nederlanders die ons gaan verlaten. Wel jammer, maar zo zullen we de komende tijd wel meer mensen moeten uitzwaaien die je liever nog een tijdje bij je had gehad.

Vandaag is Mirjam naar de vrouwen gevangenis. Voor deze gelegenheid luister ik Johnny Cash en heb ik me geïnstalleerd in “midships”, samen met Josien. Befaamd OK assistent uit Harderwijk en tevens collega van mijn schoonzus. We bespreken regelmatig wie van onze vrienden en familie hier ook kan komen werken. Dat zou sommige dagen wel makkelijker maken.

Operatie Geslaagd

Allereerst, iedereen onwijs bedankt voor het meeleven. We kunnen zeggen dat de operatie goed geslaagd is. Na nog een heel lang gesprek tussen de arts en de patiënt op dinsdagavond….. we denken dat hij goed aanvoelde dat het een risicovolle operatie zou worden en ineens wilde hij de arts nog spreken om nog een aantal dingen te verduidelijken. Hij wilde zo graag dat zijn oog gespaard zou blijven. Dit kon de arts echter niet garanderen. De patiënt kon alleen maar denken, dat wanneer hij nog maar 1 oog zou hebben, hij waarschijnlijk nooit meer zou kunnen voetballen. Begrijpelijke angsten voor een patiënt.

Woensdag om 8.30 is hij voor OK gegaan. ’s Avonds om 19.30 kwam hij terug op de IC. Ruben mocht hem ophalen/ opvangen en dat is dan wel heel erg leuk… omdat dat het werk is wat je normaal ook doet. Je IC plek klaarzetten zoals jij dat wilt. Dat betekent dus: Niet de monitor op de grond, maar zo hoog mogelijk op een kruk. Beademingsmachine alvast aanzetten. Niet het sondevoedingszakje van de vorige dan nog ophangen maar alles lekker nieuw en schoon. Klaar om de patiënt op te vangen.

Patient kwam gelukkig heel stabiel terug. De chirurgen en anesthesisten en ander OK personeel komen bezweet maar opgelucht binnen. Wij denken allemaal… laat die patient alsjeblieft nog een lekker nachtje doorslapen met veel medicatie….zodat hij niet zoveel meemaakt van alles… maar nee hoor… hier laten we ze zsm wakker worden. En een morfinepompje… neuh…. Als hij pijn aangeeft mag hij een bolusje. Ongelofelijk!! Maar aan het einde van de avond wordt de patient wakker. Steekt zijn duim op en vraagt gelijk of zijn oog er nog zit.

De tumor is er uit. Heel riskant omdat hij helemaal om de carotis (halsslagader) heen zat. Helemaal om zijn oog heen. Slechts 2cm van zijn andere oog. Tumor lag in zijn hoofd helemaal tegen de dura (hersenvlies) aan. Kaakbot was helemaal weggeduwd. Alles is weggehaald zonder schade te geven aan de dura. Een spier vanaf zijn hoofd hebben ze naar beneden geplaats, tot onder zijn oog naar de neusbrug toe. Hiermee wordt zijn oog ondersteund, wat nu zou wegzakken omdat er geen steun meer is. We zijn er nog lang niet… maar de tumor is weg en dat was de bedoeling. 3 kg aan massale tumor.

Wauw… een wonder… twee goede chirurgen… een patient die gewoon een hoge pijngrens heeft…. Zeg het maar…. Het is zoals we hier nu steeds zeggen: THUNDERS BEAUTIFUL!

LITTLE DO WE KNOW

Vandaag, 1 week geleden, liepen we door de vertrekhal van Brussel. Sinds dien zijn er al zoveel gedachten door ons hoofd geschoten. Waarom doen we dit, waar zijn we in vredesnaam, wat een lekker weer, wanneer word ik ziek, ik dacht dat ik goed engels sprak, waarom ruiken de patiënten hier niet gewoon lekker, voldoet het aan onze verwachtingen, hadden we eigenlijk wel verwachtingen enz… Wat wisten we er nu eigenlijk van.

Van verschillende mensen hebben we gehoord dat de Africa Mercy iets anders is dan Africa. We beginnen dat, na slechts 1 week, wel te begrijpen. De verschillen tussen het leven aan boord en het leven in Africa zijn groot. We hebben airco aan boord, wat maakt dat het temperatuurverschil met buiten zo’n 10 tot 15 graden is (en dat wordt de komende weken alleen nog maar groter, aangezien het warmer wordt). In onze cabin is het behoorlijk koud. We slapen onder een dik dekbed, terwijl het buiten rond de 35 graden is. Het eten is bijzonder goed geregeld. Als je wilt kun je 3 keer per dag warm eten en er ontzettend veel keus. ‘s Ochtends kun je kiezen uit 3 verschillende soorten brood, is er een saladebar en verschillende soorten cereals. Dan kun je je sla nog in 6 verschillende sausen onderdopen, zijn er meerder soorten pindakaas waar je uit kunt kiezen en minstens zoveel soorten jam, kun je tosti’s maken en… ga zo maar door. Boven op het dek is een zwembad, wat echt heerlijk is! Dan is er natuurlijk de starbucks waar ze echt goede koffie hebben en wat een beetje volstaat als het Ledig Erf in Utrecht, omdat ze na je late dienst nog open zijn. Helaas hebben ze er geen bitterballen… Er is een winkel aan boord waar je van alles kunt kopen. Van toiletpapier tot kwarktaart ingrediënten. Je begrijpt, je hoeft het schip niet af. Nu, dat is precies wat kan maken dat je niets van Africa ziet. Het is makkelijk om hier te komen te werken en te leven op het schip en het enige wat je van Africa mee krijgt is het uitzicht wat je hebt vanaf dek 7 en 8, wanneer je even naar buiten gaat om op te warmen.

Mirjam en ik zijn niet bepaald zo ingesteld en gezien de periode die we hier zullen zijn is het absurd om te denken dat je het land niet in zou gaan. Gelukkig zijn er naast het schip veel projecten buiten het schip om te bezoeken en worden er door andere bemanningsleden veel events georganiseerd buiten het schip. Frisbee spelen op het dock, weekendje naar de eilanden, voor de kust, een trip landinwaarts, naar watervallen of een ander project van Nederlanders, ‘s ochtends hardlopen met een groep (06.00h.!!!!) of naar Riviera hotel voor een goede lunch en zwemmen met uitzicht op zee. We hebben niet echt veel gedaan wat dat betreft, maar zijn vooral bezig met settelen en gewend raken aan het “ship life” Mede daardoor hebben we ook gisteravond (vrijdagavond) het country line dancing klasje van Gabe en Rachel moeten missen :-) Sommige dingen moet je niet willen. We zijn en blijven Nederlanders met een bepaalde waardigheid en trots. We zijn met zo’n 430 mensen op het schip. De grootste groep is Amerikaans, daarna komen de Nederlanders. Prettig, want Nederlanders begrijpen Nederlanders. Zo gaat dat. We houden van sarcasme, hebben een iets ander gevoel voor humor, kunnen heerlijk zeiken en zijn lekker recht door zee. Allemaal dingen die in de engelse les op de middelbare school niet echt aan de orde komen.

Ondertussen is het verloop van mensen op het schip behoorlijk. Aangezien er veel mensen voor 8 weken komen vertrekken er dit weekend weer veel mensen naar huis. Je voelt je een beetje een inbreker in het begin, omdat je merkt dat je een soort van hechte familie binnendringt, maar je ziet ook dat er ruimte is voor nieuwe mensen en dat merk je. Je kunt van alles vinden van Amerikanen, maar ze maken wel dat je je welkom voelt. Iedereen (ook niet Amerikanen) is erg aardig hier. We voelen ons welkom en mensen zijn ontzettend blij dat we er zijn.

Op het moment hebben ze nogal een tekort aan verpleegkundigen. Hierdoor is er een afdeling gesloten. Naast dat, hebben ze problemen met de anesthesie machines. Er is er op dit moment maar 1 die werkt van de 6 machines die er zijn. Begin november komt er iemand van de firma die de machines heeft geleverd om ze te maken. De grote operaties waar de maxillofacial surgery onder valt wordt op het moment nog niet zoveel gedaan. Dit zijn de operaties die op onze afdeling terecht komen. Deze week hebben we onze oriëntatie gehad op de IC en ward D (afdeling D) Hier zullen we tot januari werken. De tumoren die we gezien hebben zijn gigantisch. Wanneer je een gezwel ter grootte van een voetbal kunt weghalen, dan kan het niet anders dan dat je een mensenleven verandert en iemand hoop geeft. Bringing hope and healing into an ocean of need. Ik snap  het nu nog beter.

We zijn dankbaar dat we zo goed zijn ontvangen en we ons welkom voelen naast alle nieuwe dingen waar we aan moeten wennen. Naast dat ondervinden we nog wel wat kleine problemen met de taal. Engels is niet verschrikkelijk moeilijk, maar alle vaktermen en de combinatie van een nieuwe afdeling met z’n eigen gewoontes, materialen en manier van werken met engels als voertaal, vergt een hoop concentratie/ energie.

Bijna waar ik zijn moet

Bijna waar ik zijn moet. Pascal van Blof schreeuwt het door de speakers. Niet dat we nu van die doorgewinterde Blof-fans zijn, maar echt vervelend om naar te luisteren is het ook niet. En ergens heeft Pascal vandaag wel een punt. Bijna waar ik zijn moet. We zijn bijna waar we zijn moeten, bijna op onze plaats. Of we er daadwerkelijk moeten zijn is voor ons eigenlijk nog een vraag. Het is slechts een aanname. Wie weet is het helemaal niet onze plaats. Misschien vraag je je af of we dan geen briefje van God hebben gehad, waar op stond dat we naar Guinee moesten gaan om voor Mercy Ships te werken. We kunnen je nu al zeggen dat het niet zo in elkaar steekt, althans voor ons. We willen dit graag doen. Het is iets in ons, wat ernaar verlangt om anderen te helpen. Het gekke is dat je daar niet voor naar Guinee hoeft. De Utrechtse wijk Ondiep schreeuwt om hulp en we zijn ervan overtuigd dat Ondiep niet de enige wijk is, waar hulp welkom is. Anderen helpen klinkt als iets heroisch, iets waar je jezelf maar wat graag voor op een voetstuk plaatst. Toch is het niet iets wat op ons dagelijkse “to do” lijstje staat. Wij gaan naar Guinee. Een ander gaat naar het buurthuis om daar te helpen. Een verschil maken in iemands wereld. Iemand helpen, gewoon omdat het kan. Dus of je er nu van overtuigd bent dat je ergens moet zijn, ergens toevallig bent of met veel enthousiasme ergens naar toe gaat, overal heb je de keus om een ander te helpen, of iets voor een ander te kunnen betekenen.

We zijn druk bezig met de laatste voorbereindingen. Dat houdt in dat we onze verzekeringen op orde brengen, onze reisdocumenten ordenen en onze vaccinaties krijgen. 20 oktober vliegen we vanaf Brussel naar Conakry in Guinee. We hebben dankzij Mercy Ships gebruik mogen maken van een goede deal met de luchtvaartmaatschappij. Extra baggage en korting op onze tickets. Niet slecht. We kijken er erg naar uit om te gaan. De ene dag willen we het liefst direct vertrekken en de andere dag bedenken we dat we nog van alles moeten doen. Waar we erg blij en dankbaar voor zijn is dat ons huis (voor 99% zeker) verhuurd is. Dit scheelt ons enorm in kosten. Tegelijk beseffen we ons dan, dat we toch wel erg gehecht zijn aan ons huis, ons plekje hier, dat we inruilen voor een hut op een schip.

Het schip is op dit moment al in Guinee aangekomen. Inmiddels is er ook al een screeningsdag geweest. Ongeveer 3500 mensen zijn die dag gezien en bijna 900 mensen mogen terugkomen voor een vervolgafspraak. Het lijkt bijna op een Idols auditie, waarbij je doorgaat naar de volgende ronde. De lading is echter wel heel anders. Natuurlijk zitten daar schrijnende gevallen bij, die je misschien mee zou willen nemen naar een ziekenhuis hier in Nederland. Maar dat hoeft niet perse de oplossing te zijn. Tja, we kunnen er van alles over zeggen, maar eigenlijk weten we er nog niets van. We zijn benieuwd hoe het zal zijn om tegen de grenzen van wat mogelijk is op te lopen. Wellicht komen we hier later nog een keer op terug.

Op dit moment heerst er een cholera-epidemie in Guinee. Door het regenseizoen valt er veel sneeuw,….. nee, regen natuurlijk. Vanwege de slechte afvoer van afvalwater en een tekort aan goed sanitair verspreidt de ziekte zich snel. We begrepen dat er daarom op dit moment alleen maar dichte schoenen gedragen mogen worden. Nu loopt het regenseizoen van mei tot oktober. Wanneer wij komen zou het wat minder moeten zijn. De temperatuur ligt nu gemiddeld rond de 28 graden.

Col Du Galibier

Col du Galibier. Hoeveel we daar al niet over gelezen hadden. Maar lezen is niet hetzelfde als ervaren. Ik zit ook al 10 minuten naar het scherm te staren zonder dat ik precies weet wat ik nu moet schrijven. Ik denk dat ik nog wel wat meer tijd nodig zal hebben om te kunnen uitleggen wat zo’n klim met je doet. Niet dat iedereen bovenaan staat te janken, maar voor ons ongeoefende fietsers is het geen dagelijks ritje. We hebben met 11 man een behoorlijke prestatie geleverd. Ik wil er vandaag niet teveel meer over schrijven omdat ik geen idee heb wat ik moet zeggen. Iedereen heeft ongelofelijk z’n best gedaan. Na Col du Telegraphe hebben we binnen 2.30h. de galibier bedwongen. Het laatste stuk was het pittigst. Sneeuw en steile hellingen. Maar wat een machtig gevoel om boven te komen.
Het mooiste was dit. Op de top van de Galibier hing een spandoek met het bedrag wat we tot nu bij elkaar hebben opgehaald met z’n allen voor ons werk op Mercy Ships. Het bedrag wat we nodig hadden was €10.000,- Dan zouden Mirjam en ik daarnaast ook zelf een investering doen van €6.000,- Met het fietsen hebben we samen met 11 fantastische vrienden €21.000,- opgehaald. Sprakeloos zijn we. Zo veel hadden we niet durven denken. Wat een geweldig bedrag. We zijn de fietsers, verzorgers en jou dankbaar voor je hulp en het bedrag wat je misschien hebt toegezegd of al hebt overgemaakt. We zijn blij ook de organisatie een gift te kunnen geven. Hier zullen we later nog wat meer over schrijven.

Morgen rijden we terug naar Nederland en binnenkort zullen we met een mooi foto overzichtje komen van dit weekend.

 

Valloire Proloog

We zijn er. Daar is niet alles mee gezegd. Integendeel, als een ware wielerploeg hebben we onze acclimatiseer-dag goed genuttigd. We zijn vanuit Valloire gestart en de Col du Telegraphe opgereden. Vanaf de kant van Valloire is het prima te doen, toch zijn de omstandigheden anders dan je denkt. Het weer, wat overigens perfect is, maar wel voor de nodige dorst zorgt en het verkeer. Het is een drukke pas met veel fietsers, auto’s, motors en alles wat zich maar enigszins voortbeweegt. Dus naast het focussen op het fietsen heb je een hoop om rekening mee te houden. Kijk, daar hebben ze in de tour geen last van en ik weet zeker dat die gasten ook niet hun eigen brood hoeven te smeren, hoewel ik daar wel groot voorstander van ben. Valloire is mooi. Een echt skidorp met leuke chaletjes, restaurantjes en idyllische pleintjes. Ook het appartement waar we verblijven is prima. Doordat de kamers wat uit elkaar liggen is het soms even zoeken naar je spullen en denk je bij elk jasje, sleuteltje, bidonnetje, ‘Is die nou van mij of heb ik ‘m 5 verdiepingen hoger laten liggen…’

Maar goed, het fietsen was mooi vandaag. Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken, want het blijft toch een samenwerking tussen je benen, hoofd en je eigen fiets. Maar ik zal proberen een korte samenvatting te geven van de beleving van de ploeggenoten. Steven Wijnholds die zich dit jaar vooral voorbereid heeft door niet te fietsen heeft zich aardig bewezen. Lekker achter de ploeg hangen en net voor het einde van de klim demarreren is natuurlijk een tactiek die niet bepaald de schoonheidsprijs verdient, maar goed, hij kon ons nog wel eens versteld doen staan.  Helmert Reinds heeft zichzelf als een soort Emile Ratelband ontfermd over iedereen die het ook maar iets te somber inziet voor morgen. Negatief gedrag wordt direct de kop ingedrukt en naar boven fietsen is niet iets om je druk om te maken. Hellingen van 9% noem je vals plat en alles wat daar boven komt verdient geen klaagzang. David Snijders had tijdens onze trainingen al wel eens wat moeite met de Posbank opkomen, maar vandaag dachten we dat het dalen hem ook niet meer lukte. Snijders reed direct lek en verloor daarmee het peloton uit het oog. Hij herstelde zich echter snel en heeft in de klim zowaar wat kopwerk op zich genomen.

Bart Hamer heeft zich als underdog gepresenteerd en fietste een mooie etappe waar weinig op is aan te merken. Hetzelfde geldt voor Neline Snijders van de Ploeg, die zich ondanks haar lichamelijke toestand (verkouden + zere keel) prima heeft gepresenteerd in deze proloog. Mirjam Plomp Hamer heeft de Col du Galibier bijna omarmt als nieuwe beste vriend. Waar ze gister nog als een berg op zag tegen deze reusachtige col heeft ze na vandaag toch een iets positiever beeld van de etappe van morgen.  Henrietta Reinds Hup heeft ondervonden dat een bibshort niet alles is wanneer je even naar het toilet wil. Verder spreekt natuurlijk voorzich, dat wanneer je tijd hebt om op je gemak naar het toilet te gaan, je aardig mee hebt gekoerst. Zonder problemen! Bert Reinds had het zwaar vandaag. Waar zelfs Contador met meer tandjes op z’n verzet (en EPO) naar boven klimt dacht Bert het met minder te kunnen doen en zonder EPO. Dat was een nogal gek begin. Dit is allemaal geregeld voor morgen. We hebben een nieuwe cassette achterop zijn fiets laten zetten en ook de verkoper van de wielerwinkel wist te vertellen dat dit absoluut zou gaan schelen. Wat een held die man, maar wat moest ie afzien. Nico Kalis heeft ons vanochtend voor vertrek het belang van gelletjes uitgelegd. Extra lagen voor over je spieren, beginnen met carbo sportdrank, en dat alles voor het fietsen. Met als gevolg dat Nico het hotel door stuiterde en 3 talen door elkaar sprak. Als een soort NZT addict (ik refereer naar de film Limitless http://www.imdb.com/title/tt1219289/) had hij in ieder geval genoeg energie en focus om mij mee te nemen de berg op. Heerlijk mee kunnen fietsen met Nico die op dit moment de Galibier op rijdt (met de auto…) om eens even te kijken hoe de omstandigheden zijn, om vervolgens bij Helmert langs te gaan die hem kan inspireren met wat enthousiaste positieve argumenten, om vooral wel te gaan morgen. Jacob van Aperloo heeft zich laten inspireren door Steven Wijnholds, want hij heeft niet gefietst vandaag. Alle focus en inspanning heeft hij gespaard voor de Galibier. Ondanks dat de verwachtingen nu wel wat hoger zijn richting Jacob heeft het ons wel prachtige plaatjes opgeleverd.

Kortom een prima dag met prima mensen en prima weer verzorgd door uitstekend personeel. Peter, Gerry en Feikje hebben zich onwijs ingezet en daar hebben we van genoten.

Vanuit Valloire wensen we jullie een mooie avond toe en hopelijk kunnen we morgen nog wat energie vinden om jullie te laten weten hoe het is verlopen. We starten om 08.00h.

Urk

Urk,… mooie stad, maar ingepoldert. Je bent dan ook “op” Urk en dat is een belevenis. Ik zal even iets meer tekst en uitleg geven, voordat ik vertel wat je op Urk zoal kunt beleven, of beter gezegd, wat Urk aan mij beleefde.

 

Afgelopen weekend zijn we bij IMS Europe geweest. Dat klinkt al lekker internationaal en supercool. Het staat voor Introductie Mercy Ships Europa en het is eigenlijk de minder coole versie van de IMS Texas. Die duurt namelijk een week en daar leer je coole dingen zoals brandjes blussen, crowd management enz… Afijn, nu is alles in Texas veel cooler, maar dat kun je opzoeken op internet. We zijn in Kampen aan boord gegaan van het schip de Siloam en werden verwelkomt door 4 mensen van Mercy Ships. Arjen en Alize (directeur van Mercy Ships Nederland), Agnes (Vrijwilliger, werkzaam op Mercy Ships als verpleegkundige) en Bryce (Directeur Mercy Ships Global). Net zoals we destijds in Rotterdam warm werden onthaald, was dat ook nu het geval. Onze hut was voorzien van een soort kerstpakket met eten, wat nu over is en allemaal op de post naar Afrika gaat en de sfeer was gelijk goed. Superleuk om je als aanstaand bemanningslid van de Africa Mercy zo welkom te voelen.

 

Vanuit Kampen was er een tocht gepland naar Urk (waar ik zometeen uitgebreid op terugkom) en Enkhuizen. Het weekend is opgezet voor mensen die interesse hebben in Mercy Ships of, zoals ons, al zijn aangenomen voor korte termijn (korter dan 2 jaar). Er wordt doormiddel van presentaties een duidelijk beeld gegeven over wat Mercy Ships doet, wat hun visie is en wat de waarden zijn waarop de organisatie is gebaseerd. Erg interessant. Het maakt ons nog enthousiaster om te gaan en het bevestigd de keuze die we hebben gemaakt. Doormiddel van veel foto’s, documentaires en videobeelden krijg je een goed en vooral mooi beeld over wat Mercy Ships doet. We zijn verzadigd met informatie, maar we hebben een duidelijk beeld gekregen van de organisatie waar we voor gaan werken. Daarover zal ik zo nog wat schrijven.

 

Urk was onze eerste ligplaats van vrijdag op zaterdagnacht. Ik ben nog nooit van mijn leven op Urk geweest, of mijn ouders hebben dat goed geheim gehouden. Mirjam was natuurlijk wel op Urk geweest, maar dit is onderdeel geweest van haar multiculturele opvoeding. Althans, dat kan niet anders,…. Ik hoop dat het daarom was.

 

Het schip lag in de haven van Urk en het ligt aan het einde van het dock. Je kunt daar met de auto langsrijden, maar het is een weg waar je in principe niet hoeft te wezen, indien je niet op het schip hoeft te zijn. Tijdens een presentatie over iets wat ik ben vergeten, gebeurde het. Urk loopt uit! Auto’s, fietsers, bejaarde stelletjes, gezinnetjes, politie en vrijwillige brandweer, iedereen komt langs, remt af en kijkt naar binnen om te zien wat er gebeurd. Het is bizar. Mensen stoppen, kijken en rijden weer verder. Bas, die mee is en niets weg heeft van een aap, voelt zich wel zo. Dit moet het gevoel van een aap in de dierentuin zijn, zegt hij. Als heel Urk ons gezien heeft wordt het rustiger en kunnen we gaan slapen in onze hut. Hilarisch. De hut is net groot genoeg om in je eentje een rondje te draaien, zonder dat je alles van het plankje boven de wastafel stoot. Nu kun je denken dat dit aan mijn motoriek ligt, dat is misschien wel zo, maar het verschil is, dat ik daar thuis geen last van heb. Veel wakker, weinig slaap…. Dat is eigenlijk een beetje het verhaal van die nacht.

 

De volgende ochtend worden we voorzien van een uitstekend ontbijt en varen we verder richting Enkhuizen. Het weer is prima! We horen meer over Mercy Ships en krijgen ‘s middags de gelegenheid om nog een gesprek te hebben, waarbij we worden geïnterviewd. Eigenlijk hebben we ons interview, of beter gezegd, ons sollicitatie gesprek al gehad in Rotterdam. We besluiten om Enkhuizen in te gaan. Ook zien we vanaf ons terras de andere deelnemers langskomen. Het is leuk wat het gezelschap is aardig gemeleerd. Canada, Lithouwen, Duitsland, Zwitserland, Frankrijk, Engeland en Nederland zijn vertegenwoordigd. Op het schip werken meer dan 40 nationaliteiten en mede hierom zijn er op het schip heel veel regels van toepassing. Dat moet ook wel als je met 430 man op een kluitje woont.

 

Voordat we zondag terugvaren naar Kampen, krijgen we nog een overzicht van een aantal essentiële dingen die we moeten weten over Mercy Ships. Bryce noemt het Unique Selling Points.

 

  1. It’s a Hospital Ship || there’s only one.
  2. Volunteer crew || that makes it cost effective!
  3. Healtcare Focus || meeting urgent needs of the poor and capacity building.
  4. Whole Person Care || physical, emotional, spiritual and social.
  5. Faith Based
  6. International || over 40 nationalities working on 1 ship.

 

De organisatie staat ergens voor en dat is merkbaar. Het voelt solide, georganiseerd en het maakt me trots, wanneer ik bedenk dat ik onderdeel mag zijn van zo’n organisatie.

Daarnaast is het fijn om te weten dat we vanaf de eerste dag tot en met de laatste dag effectief bezig kunnen zijn. Dat voelt alsof je optimaal gebruik maakt van je eigen skills en eerlijk gezegd geeft dat nu al een voldaan gevoel.

TRAINING DAY 2


En daar was ie dan de 2e officiële trainingsdag van de sponsortocht. We proberen er een mooie opbouw in te maken. Dat wil zeggen dat de vorige keer we ons hebben beperkt tot de Veluwe. De dellen door, de zogenaamde ‘Knobbel’ 2x gepakt. En daarna nog een lekker stukje vlak in de polder. Gisteren werd het echter alweer een heel ander verhaal. 70 km rond Arnhem. Nou ik kan je vertellen. In Arnhem hebben ze heuvels. Best veel. Dacht ik zo goed op weg te zijn met mijn 140 km per week…. Helaas moest ik erachter komen dat heuveltjes fietsen toch wel een ander verhaal is. Maar goed. de conclusie is dan ook dat het een goede oefening is voor het heuveltje genaamd: Col du Galibier’ wat we in juni gaan doen.

‘s Ochtends een mooie samenkomst bij Jesse en Renske thuis, met nog een kopje koffie en lekkere kruidcake van mama Janny om mee te starten. Jesse had een mooie route uitgestippeld voor ons, die voor Peter, onze organisator en volgautoman, goed te rijden was. Er werd natuurlijk door alle professionals heen en weer gepraat over de zin of onzin van overschoentjes, windjacks en tussendoortjes voor onderweg. Dan wordt het tijd om op de fiets te stappen kan ik je vertellen… Binnen 10 minuten begint het eerste klassiekertje al. De mannen moeten even macho-achtig een sprintje trekken met elkaar. Zoals Marijn de Vries al eens schreef in haar boek Vrouw & Fiets: ‘Vrouwen fietsen anders dan mannen. Wij kletsen graag onderweg, hebben geen zin om bij elk plaatsnaambordje een sprintje te trekken.’ 

Heuveltjes heuveltjes heuveltjes overal. Een prachtige route! Met aan het einde natuurlijk de Posbank. Ik had er wel van gehoord, maar als recente race-fietser, geen idee wat dit inhield. Nou… een heel steil heuveltje met bovenop een bankje opgedragen aan meneer Pos. Die volgens wikipedia opgedragen is aan Meneer Pos, oprichter van de ANWB. Iedereen kwam bovenop het heuveltje aan. Sprankelend, hijgend, puffend, lopend…David wist niet eens dat het de Posbank heuvel was die hij opgefietst was. Al met al vonden wij het een hele prestatie. Niet kijkend naar de andere 100 fietsers die die dag ook de Posbank opgefietst zijn.

Nu kijken we uit naar de volgende tocht. De Classico Giro van Utrecht. Voor die tijd moet er echt nog wel getraind gaan worden voor de Galibier. Mochten Ruben en ik niet bereikbaar zijn, dan kun je altijd even gaan kijken bij de Amerongse berg of bij de Utrechtse heuvelrug ;-)

Kijk voor meer info over de afgelopen tocht op http://www.mapmytracks.com/nico_kalis

 

 

Fietsen voor geld

Alles kost geld. Of we nu naar de supermarkt gaan voor boodschappen, naar de kapper, naar het toilet op centraal station Utrecht of voor een rondje schaatsen naar de schaatsclub gaan met hun ondergelopen weiland, alles kost geld. Toen we begonnen met oriënteren op waar we in het buitenland wilde werken, kwamen we er snel achter dat we in ieder geval niet onze spaarpot zouden kunnen gaan vullen. Geen probleem natuurlijk, want dat is ook niet de reden waarom je in het buitenland gaat werken….. voor ons althans niet. Maar toen we erachter kwamen dat we bij Mercy Ships geld mee moesten gaan brengen werd het wel een beetje een ander verhaal. Onze eerste reactie was natuurlijk dat het belachelijk was. Wat was dat voor een organisatie…. Geld meenemen…. Ze mogen blij zijn dat we onze huisdieren niet meenemen. Nu is het dat we die niet hebben, maar ik was in staat geweest om ze aan te schaffen. Enkel om een punt te maken.

Onze tweede reactie was dat het eigenlijk wel te begrijpen is. We zijn ons gaan afvragen wat het ons mag kosten om te helpen en om te “dienen” bij Mercy Ships. De organisatie biedt gratis operaties en hulp aan duizenden mensen. Hiervoor is ontzettend veel geld nodig. De onkosten die wij daar hebben komen indirect ook ten goede aan Mercy Ships. Als er geen medisch personeel zou zijn, is het schip waardeloos.  We hebben besloten om zelf een deel te sparen om daar te werken. Voor het overige deel zullen we mensen gaan benaderen om ons te sponsoren. Doormiddel van giften hopen we onze begroting rond te krijgen. We willen hierin transparant zijn. Eind Juni hebben we een sponsortocht op het programma staan. Samen met een groep vrienden gaan we de Col du Galibier opfietsen. Hiermee hopen we een mooi bedrag op te kunnen halen. We voelen ons enorm bevoorrecht dat er 8 mensen zijn die voor ons en Mercy Ships willen meefietsen.

We zullen ze binnenkort aan jullie voorstellen.

Nieuw Blog

Een nieuw blog beginnen voelt altijd een beetje onhandig. In ons hoofd zijn we namelijk al veel verder met onze plannen dan wat je nu zult lezen in de eerste blog. Dat betekent voor ons, veel reproduceren en goed onder woorden kunnen brengen wat we nu eigenlijk gaan doen. Eigenlijk nog helemaal zo gek nog niet, want ook al weten we precies wat we gaan doen, het is best goed om het nog eens even op een rijtje te zetten.

We gaan eind van dit jaar voor 7 maanden op de Africa Mercy werken. Dit is een hospitaal schip van de organisatie Mercy Ships. We gaan jullie hier echt nog veel meer over vertellen, maar voor nu is dit even het eerste wat je moet weten. We hebben dit besloten nadat we al 4 jaar lang tegen elkaar zeiden dat we heel graag en tijdje in het buitenland zouden willen werken. Afgezien van een hoop geregel wat het met zich mee brengt, hadden we natuurlijk ook voor een “veilige” omgeving kunnen kiezen door in een ziekenhuis in Australië of in de VS te gaan werken. Toch geloven we niet, dat we daarmee een verschil kunnen maken. Niet dat het verkeerd is om daar te werken uiteraard.  Wat ons wel enthousiast maakt is het idee dat we met ons beroep mensen kunnen helpen die nooit hulp gehad zouden hebben wanneer Mercy Ships niet had kunnen bestaan. In die zin mogen we dus best in onze handjes knijpen voor het feit dat we beiden de Intensive Care opleiding hebben mogen volgen en we in een ziekenhuis werken wat zich blijft ontwikkelen. Juist doordat mensen langs de westkust van Afrika vaak zo geremd worden in hun ontwikkeling willen we ons daar inzetten. 7 Maanden lang, 40 uur per week en zien dat je een verschil kunt maken in een mensenleven, gemeenschap of zelfs in een heel land.

Het duurt nog wel even voordat we vertrekken. November 2012 vliegen we naar Guinee. Tot dan zijn er allerlei dingen die nog geregeld moeten worden. We willen jullie met onze site op de hoogte houden met foto’s, filmpjes en verhalen. Totdat we weggaan zijn we natuurlijk bereid om je nog veel meer te vertellen over onze plannen onder het genot van goede koffie en lekkere koeken. Voel je vrij om eens langs te komen, nu het nog kan ;-)